Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

ămēci and ămēcae (a different orthography for amici and amicae), Paul. ex Fest. p. 15 Müll.

1. ămīcus (old form ămēcus, Paul. ex Fest. p. 15 Müll.), a, um, adj. [amo], friendly, kind, amicable, favorable, inclined to, liking; constr. with dat., Zumpt, Gram. § 410: animo esse amico erga aliquem, Ter. Hec. 3, 3, 29; Cic. Fam. 1, 7, 3: tribuni sunt nobis amici, id. Q. Fr. 1, 2 fin.: homo amicus nobis jam inde a puero, Ter. Ad. 3, 3, 86: Pompeium tibi valde amicum esse cognovi, Cic. Fam. 1, 8, 5; id. Att. 9, 5: amicus non magis tyranno quam tyrannidi, Nep. Dion, 3, 2; id. Att. 9: male numen amicum, Verg. A. 2, 735; Ov. F. 3, 834: (Fortuna) amica varietati constantiam respuit, Cic. N. D. 2, 16: amica luto sus, fond of, Hor. Ep. 1, 2, 26.
Comp.: mihi nemo est amicior Attico, Cic. Att. 16, 16: amicior Cilicum aerariis quam nostro, id. ib. 7, 1, 6; id. Fam. 3, 2, 1.
Sup.: Deiotarum, fidelissimum regem atque amicissimum rei publicae nostrae, Cic. Att. 15, 2, 2: cum summi viri, tum amicissimi, id. Am. 2, 8: amicissimi viri, Suet. Caes. 1: successor conjunctissimus et amicissimus, Cic. Fam. 3, 3: hoc libro ad amicum amicissimus de amicitiā scripsi, id. Am. 1, 5; 23, 88 (but the comp. and sup. may sometimes be rendered as belonging to 2. amicus, a greater friend, the greatest friend, as in Cic. Att. 16, 16, and Am. 1, 5; so in Gr. βασιλεύς etc.).

  1. B. Of things, kindly, pleasing (mostly poet.; so Cic. rarely): nihil homini amico est opportuno amicius, Plaut. Ep. 3, 3, 44: secundum te nihil est mihi amicius solitudine, Cic. Att. 12, 15: portus intramus amicos, Verg. A. 5, 57: fessos opibus solatur amicis, id. ib. 5, 416: vento amico ferri, Ov. Tr. 1, 5, 17: per amica silentia lunae, Verg. A. 2, 255: amici imbres, id. G. 4, 115: sidus amicum, Hor. Epod. 10, 9: sol amicum tempus agens, bringing the welcome hour, id. C. 3, 6, 43: tempus fraudibus amicum, Stat. S. 5, 2, 39: brevitas postulatur, qui mihimet ipsi amicissima est, Cic. Quinct. 34.
  2. * C. Amicum est mihi (after the Gr. φίλον ἐστί μοι; in pure Lat., mihi cordi est, etc.); with inf., it pleases me, it accords with my feelings: nec dis amicum est nec mihi te prius Obire, Hor. C. 2, 17, 2.
    Hence, adv., in a friendly manner, kindly, amicably.
      1. a. Old form ămīcĭter, Pac. ap. Non. 510, 26; Plaut. Pers. 2, 3, 3.
      2. b. Class. form ămīcē: facis amice, Cic. Am. 2, 9: haec accipienda amice, id. ib. 24, 88; id. Fin. 1, 10; id. Off. 1, 26.
        * Comp., Front. ad M. Caes. 1, 6.
        Sup., Cic. Div. in Caecil. 9; Caes. B. C. 2, 17.

Amelas, a town in Lycia, Plin. 5, 27, 28, § 101.

amellus, i, m., the purple Italian starwort: Aster amellus, Linn.; Verg. G. 4, 271 (cf. Serv. ad h. 1.); Col. 9, 4, 4.

āmēn [[??]; Gr. ἀμήν] (eccl. Lat.).

  1. I. Adj., true, faithful: (tu Deus) fecisti mirabilia, cogitationes fideles, amen (Heb. [??] = verity), Vulg. Isa. 25, 1.
  2. II. Subst., truth, faith fulness: qui benedictus est, benedicetur in Deo amen, in the God of faithfulness, Vulg. Isa. 65, 16: haec dicit Amen (Gr. ὁ Αμήν), He that is True, ib. Apoc. 3, 14.
  3. III. Most freq. adv.
    1. A. Prop., to confirm words spoken by one’s self or another, So be it; Fr. Ainsi soit-il; LXX. γένοιτο, Amen: et respondebit omnis populus, Amen, Vulg. Deut. 27, 15; 5, 22 et saep.: Gratia vobiscum, Amen, ib. 2 Tim. 4, 21: cui (Deo) honor et gloria in saecula saeculorum, Amen, ib. Rom. 16, 27 et saep.
    2. B. In gen., truly, surely, verily; very freq. in the phrase. Amen dico vobis, Vulg. Matt. 5, 18 al.; ib. Marc. 3, 28 al.; ib. Luc. 4, 24 al.; and in St. John: Amen, amen dico vobis, ib. Joan. 1, 51 al. (The a is long in Aus. Eph. ap. Orat. fin., and Prud. Cath. 4, 72, but short in Paul. Nol. Poëm. 17 ad Nicet. 117.)

Ămĕnānus, i, m., = Ἀμένανος, a river in Sicily, at the southern declivity of Ætna, Ov. M. 15, 279.
Also adj.: Ămĕnānus, a, um: Amenana flumina, Ov. F. 4, 467.

ā-mens, mentis, adj.

  1. I. Lit., out of one’s senses, beside one’s self, senseless, mad, insane, frantic, distracted (of every kind of passionate excitement; while insanus designates one diseased in mind; and excors or vecors, one that is without mind; among the poets a favorite word with Verg. and Ov.): inceptio est amentium, haud amantium, Ter. And. 1, 3, 13: homo amentissimus atque in omnibus consiliis praeceps, Cic. Phil. 5, 13: o vecors et amens, id. Pis. 9: arma amens capio, Verg. A. 2, 314: in dies amentior, Suet. Aug. 65: Ne trepides caeli divisis partibus amens, that thou tremble not senselessly at the divided heavens, Lucr. 6, 86: lugubris et amens, Ov. M. 2, 334: cursuque amens, Verg. A. 2, 321: adspectu amens, id. ib. 4, 279; so id. ib. 12, 776; and with gen.: amens animi, id. ib. 4, 203 (cf. Rudd. II. p. 73): dolore amens, Ov. Tr. 1, 3, 92: terrore amens, Liv. 32, 12: amens invidiā, id. 8, 31: amens metu, id. 23, 9; 1, 48: periculi magnitudine amens et attonitus, Curt. 6, 9.
  2. II. Meton., foolish, stupid: homo audacissimus atque amentissimus, Cic. Verr. 1, 3, 7 (cf. a little before: quod cum incredibili ejus audaciā singularis stultitia conjuncta est).
    Of things: amentissimum consilium, Cic. Att. 7, 10: cogor amenti caeca furore, Cat. 64, 197: impetus amens, Luc. 4, 279 al.
    Adv. not used.

āmentātus, a, um, Part. of amento.

āmentĭa, ae, f. [amens], the being out of one’s senses, beside one’s self, madness, insanity.

  1. I. Lit.: animi adfectionem lumine mentis carentem nominaverunt amentiam eandemque dementiam, Cic. Tusc. 3, 5, 10: Di monerint meliora atque amentiam averruncassint tuam, Pac. ap. Varr. L. L. 7, § 102 Müll., and in Paul. ex Fest. p. 373 Müll. (Trag. Rel. p. 90 Rib.): heu cor ira fervit caecum, amentiā rapior ferorque, Att. ap. Non. 503, 7 (Trag. Rel. p. 194 Rib.): Quor meam senectutem hujus sollicito amentiā, Ter. And. 5, 3, 16: Quae istast pravitas, Quaeve amentiast … ? id. Heaut. 5, 2, 21; id. Hec. 4, 4, 50 (not elsewhere in Ter.): flagrare cupiditate atque amentiā, Cic. Verr. 2, 4, 34: amentiā atque audaciā praeditus, id. ib. 2, 2, 42; Ov. M. 5, 511: tanta vis amentiae verius quam amoris mentem turbaverat, Liv. 3, 47; 23, 9: Percutiat te Dominus amentiā, Vulg. Deut. 28, 28; ib. Zach. 12, 4.
  2. II. Meton.
    1. A. Folly, stupidity (cf. amens, II.): si quem amentia verset, Hor. S. 2, 3, 249.
    2. B. Malice, malignity (eccl. Lat.): propter multitudinem amentiae (tuae), Vulg. Os. 9, 7.

āmento, āvi, ātum, 1, v. a. [amentum].

  1. I. Lit., to furnish with a strap or thong; esp. of the javelin, to the middle of which a strap was fastened, so that it might be thrown with greater force (very rare; only twice in Cic.): hastae amentatae, Cic. Brut. 78, 271.
    Trop., of discourse: amentatae hastae (i. e. apta et parata argumenta), Cic. de Or. 1, 57, 242 (so Juv. sagittae and jaculator, q. v.).
    Hence,
  2. II. Transf., poet., to hurl or dart the javelin by means of a thong: cum jaculum parvā Libysamentavit habenā, * Luc. 6, 221.
    And of the wind, which gives an impetus to motion, as a thong to the dart: amentante Noto, Sil. 14, 422.

āmentum, i, n. [ἅμμα, ἅπτω; v. apo], a strap or thong, esp. upon missile weapons, by means of which they were thrown with greater force (cf. amento): amenta, quibus, ut mitti possint, vinciuntur jacula sive solearum lora, Paul. ex Fest. p. 12 Müll.: epistola ad amentum deligata, Caes. B. G. 5, 48 Herz.: inserit amento digitos, Ov. M. 12, 321: amenta torquent, Verg. A. 9, 665: umor jaculorum amenta emollierat, Liv. 37, 41 al.
Rarely, a shoe-string: soleae sine amento, Plin. 34, 6, 14, § 31.

Ămĕrĭa, ae, f., = Ἀμερία, a very ancient town in Umbria (acc. to Cato, built before the Trojan war), now Amelia, Plin. 3, 14, 19, § 114; Cic. Rosc. Am. 7 al.
Hence, Ămĕrīnus, a, um, adj., of or pertaining to Ameria: municeps, Cic. Rosc. Am. 6: corbulae, Cato, R. R. 1, 15: salix, Plin. 24, 9, 37, § 58; Verg. G. 1, 265; Col. 4, 30 al.Ămĕrīni, ōrum, m., the inhabitants of Ameria, Plin. 3, 14, 19, § 113.Ămĕrīna, ōrum, n. (sc. mala or pira), Amerian fruit, Stat. S. 1, 16, 18.

ămĕrimnŏn, i, n. [ἀμέριμνος, caredispeller], houseleek, also called aïzoon majus, Plin. 25, 13, 102, § 160.

ămĕs, ĭtis, prob. m. [cf. amentum], a pole or fork, esp. for holding and spreading bird-nets: amites: perticae aucupales, Paul. ex Fest. p. 12 Müll.: aut amite levi rara tendit retia, * Hor. Epod. 2, 33; Pall. Sept. 12.
Also for bearing a litter or sedan: amites basternarum, Pall. Jun. 2, 3.

Ămestrătus, i, f., a town on the north coast of Sicily, mentioned only by Cic. and Steph. B., now Mistretta, is prob. the same place as the Amastra of Sil. 14, 267; Cic. Verr. 3, 39, 43; Steph. B. s. v.
Hence, Ămestrătīni, ōrum, m., the inhabitants of Amestratus, Cic. Verr. 3, 39, 89.

ămĕthystĭnus, a, um, adj. [amethystus].

  1. I. Of the color of amethyst: vestes, Mart. 1, 97, 7.
    Also absol.: amethystina (sc. vestimenta), * Juv. 7, 136.
  2. II. Set or adorned with amethyst: trientes, Mart. 10, 49.

ămĕthystīzōn, ontis, adj., m., = ἀμεθυστίζων, resembling the amethyst in color: carbunculi, prob. our violet ruby, Plin. 37, 7, 25, § 93.

ămĕthystus, i, f., = ἀμέθυστος.

  1. I. The amethyst, a precious stone of violet-blue color, Plin. 37, 9, 40, § 121 sqq.; Vulg. Exod. 28, 19; ib. Apoc. 21, 20.
  2. II. A kind of vine, Col. 3, 2, 24; cf. Plin. 14, 2, 4, § 31.

ămētor, ŏris, comm., = ἀμήτωρ, motherless, Tert. Praescr. cap. 53.