No entries found. Showing closest matches:
ascălăbōtes, ae, m., = ἀσκαλαβώτης, a kind of lizard, in pure Lat., stellio: Lacerta gecko, Linn.; Plin. 29, 4, 28, § 90.
Ascălăphus, i, m., = Ἀσκάλαφος, a son of Acheron and Orphne, who made known to Pluto that Proserpine had eaten seven kernels of a pomegranate, on account of which he was changed by her into an illboding owl (bubo), Ov. M. 5, 539 sq.; cf. Serv. ad Verg. A. 4, 462.
† ascălĭa, ae, f., = ἀσκαλία, the edible part of the artichoke, Plin. 21, 16, 57, § 97.
Ascălo, ōnis, f., = Ἀσκάλων, an important trading town in the southern part of Palestine, between Gaza and Azotus upon the sea, now Ascalon, Mel. 1, 11, 3; Plin. 5, 13, 14, § 68; cf. Mann. Palaest. 202.
Hence, adj.: Ascălōnĭus, a, um, of Ascalon: caepa, a shallot, Col. 11, 3, 57; 12, 10, 1; Plin. 19, 6, 32, § 101 sqq.
* a-scalpo (ads-), ĕre, v. n., to scratch at, to scratch: aurem, App. M. 6, p. 176.
Ascănĭa, ae, f., = Ἀσκανία, a region in Phrygia, Plin. 5, 32, 40, § 144.
1. Ascănĭus, a, um, adj., = Ἀσκάνιος, Ascanian: lacus, in Bithynia, near Nicœa, Plin. 5, 32, 43, § 148: portus, in Troas, id. 5, 30, 32, § 121: insulae, in the Ægean Sea, over against Troas, id. 5, 31, 38, § 138.
2. Ascănĭus, ii, m., = Ἀσκάνιος, son of Æneas and Creüsa, king of Lavinium, and founder of Alba Longa, Verg. A. 1, 271; Liv. 1, 3; cf. Wagner ad Verg. A. l. c., and id. Exc. ad Aen. 2, n. XVII. p. 438.
† ascaules, is, m., = ἀσκαύλης, a bagpiper, Mart. 10, 3, 8 (called in Suet. Ner. 54 by the pure Lat. word, utricularius).
ascendens (ads-), entis, P. a., v. ascendo fin.
a-scendo (ads-, Jan; ads- and as-, Müller; as-, other editors), scendi, scensum, 3, v. n. [scando], to ascend, mount up, climb; and in eccl. Lat. simply to go up, to rise, to spring up, grow up (syn.: scando, conscendo, orior, surgo, prodeo).
- I. Lit. (opp. descendo; and diff. from escendo, which designates a climbing, mounting upon some high object, and involves the idea of exertion; cf. Oud. ad Caes. B. G. 7, 27; Suet. Caes. 61; Ochsn. Ecl. pp. 287 and 288; Doed. Syn. IV. pp. 60 and 61; it often interchanges with escendere in MSS.; cf. e. g. Halm ad Nep. Epam. 4, 5; id. Them. 8, 6, and v. examples below; class.; in Cic. and in Vulg. very freq.), constr. most freq. with in, but also with ad with super, supra, contra, adversus, with acc., and absol. (in Cic. in the lit. signif., except once with the acc., always with in with acc.; but in the trop. signif. in all constrr.).
- (α) With in with acc.: in navem ascendere, Plaut. Rud. 2, 2, 20; 2, 6, 54 Fleck.: ascendere in naviculam, Vulg. Matt. 8, 23: in triremem ascendit, Nep. Alcib. 4, 3 (in id. Epam. 4, 5, and Them. 8, 6 Halm now reads escendere): in arborem ascendere, Vulg. Luc. 19, 4: ut in Amanum (urbem) ascenderem, Cic. Fam. 15, 4, 8: ascende in oppidum, Vulg. Jos. 8, 1: lex peregrinum vetat in murum ascendere, Cic. de Or. 2, 24, 100: in equum, id. Sen. 10, 34: in caelum, id. Am. 23, 88; so id. Tusc. 1, 29, 71 (B. and K., escendere); id. Dom. 28, 75; id. Mil. 35, 97 (cf. id. Leg. 2, 8: ascensus in caelum): inque plagas caeli, Ov. M. 11, 518: cavete, ne ascendatis in montem, Vulg. Exod. 19, 12; 24, 13; ib. Matt. 5, 1; ib. Marc. 3, 13: in tribunal ascendere, Cic. Vatin. 14, 34 (B. and K., escendere); so Liv. 2, 28 Drak. (Weissenb., escendere): in contionem, Cic. Att. 4, 2, 3 (B. and K., escendit); so Liv. 3, 49; 5, 50 (Weissenb., escendere, in both these pass.): in Capitolium ascendere, id. 10, 7: sin vestram ascendisset in urbem, Verg. A. 2, 192.
- (β) With ad. ad Gitanas Epiri oppidum, Liv. 42, 38: ad laevam paulatim, Sall. C. 55, 3.
- (γ) With acc. or loc. adv.: navem ascendit, Ter. Ad. 4, 5, 69; Phaedr. 4, 22, 9; Vulg. Marc. 4, 1; ib. Luc. 8, 37: ascendit classem, Tac. A. 2, 75: montīs cum ascendimus altos, Lucr. 6, 469: montem, Juv. 1, 82, and Vulg. Psa. 103, 8; cf.: summum jugum montis ascendere, Caes. B. G. 1, 21: fastigia montis anheli, Claud. Rapt. Pros. 3, 383: altitudinem montium, Vulg. Isa. 37, 24: currus, Lucr. 5, 1301 (Lachm., escendere); so Vulg. 3 Reg. 12, 13: adversam ripam, Cic. Div. 1, 28, 58: murum, Caes. B. G. 7, 27; so Verg. A. 9, 507, and Vulg. Jer. 5, 10: equum, Liv. 23, 14; so Suet. Caes. 61, and Vulg. Psa. 75, 7: ascendit Capitolium ad lumina, Suet. Caes. 37: deus adscensurus, Olympum, Tib. 4, 1, 12: magnum iter ascendo, Prop. 4, 10, 3: illuc solita est ascendere filia Nisi, Ov. M. 8, 17; 11, 394: quo simul ascendit, id. ib. 7, 220.
Also pass.: si mons erat ascendendus, Caes. B. C. 1, 79: primus gradus ascendatur, Vitr. 3, 3: porticus adscenduntur nonagenis gradibus, Plin. 36, 13, 19, § 88 (Jan, descenduntur): ascenso simul curru, Suet. Tib. 2 fin.: ne ascensis tanti sit gloria Bactris, Prop 4, 3, 63.
- (δ) Absol., of persons ex locis superioribus desuper suos ascendentes protegebant, Caes. B. C. 1, 79: quā fefellerat ascendens hostis, Liv. 5, 47: Ascendit ergo Abram de Aegypto, Vulg. Gen. 13, 1; 19, 30: Ascende huc, ib. Apoc. 4, 1; 12, 12.
Of things: fons ascendebat de terrā, Vulg. Gen. 2, 6: sicut ascendit mare fluctu, ib. Ezech. 26, 3: jam ascendit aurora, ib. Gen. 32, 26’ ascendit ignis de petrā, ib. Jud. 6, 21: ascendet fumus ejus, ib. Isa. 34, 10; ib. Apoc. 8, 4: vidit ascendentem favillam de terrā, ib. Gen. 19, 28: ascendet sicut virgultum, ib. Isa. 53, 2; 5, 6: germen eorum, ut pulvis, ascendet, ib. ib. 5, 24.
Also, after the Greek, to go aboard ship, to go out to sea (eccl. Lat.): ascendentes navigavimus, ἐπιβάντες, Vulg. Act. 21, 2: Et ascenderunt, ἀνήχθησαν, ib. Luc. 8, 22.
- II. Trop.
- A. Constr in like manner,
- (α) With in with acc.: in summum locum civitatis ascendere, Cic. Clu. 55: propter quem (ornatum) ascendit in tantum honorem eloquentia, has grown into such reputation, id. Or. 36, 125: ira ascendit in Israel, Vulg. Psa. 77, 21: Quid cogitationes ascendunt in corda vestra? ib. Luc. 24, 38; ib. Act. 7, 23.
- (β) With ad: sic a principiis ascendit motus et exit paulatim nostros ad sensus, Lucr. 2, 137: aut a minoribus ad majora ascendimus aut a majoribus ad minora delabimur, Cic. Part. Or. 4, 12: propius ad magnitudinem alicujus, Plin. Pan. 61, 2: ad honores, Cic. Brut. 68, 241: ad hunc gradum amicitiae, Curt. 7, 1, 14.
- (γ) With super with acc.: ira Dei ascendit super eos, Vulg. Psa. 77, 31: ascendent sermones super cor tuum, ib. Ezech. 38, 10.
- (δ) With acc.: ex honoribus continuis familiae unum gradum dignitatis ascendere, Cic. Mur. 27: altiorem gradum, id. Off. 2, 18, 62: cum, quem tenebat, ascenderat gradum, Nep. Phoc. 2, 3: altissimum (gradum), Plin. Ep. 3, 2, 4.
Poet.: ascendere thalamum, i. e. matrimonium contrahere, Val. Fl. 6, 45.
(ε) Absol.: ad summam amplitudinem pervenisset, ascendens gradibus magistratuum, Cic. Brut. 81, 281; Plin. Pan. 58, 3: altius ascendere, Brut. ap. Cic. Ep. ad Brut. 1, 4: gradatim ascendit vox, rises, Cic. de Or. 3, 61, 227: usque ad nos contemptus Samnitium pervenit, supra non ascendit, i. e. alios non tetigit, Liv. 7, 30: donec ascenderit furor Domini, Vulg. 2 Par. 36, 16: ascendet indignatio mea, ib. Ezech. 38, 18.
- B. Esp., super, supra aliquem or aliquid ascendere, to rise above any person or thing, to surpass, to stand higher (twice in Tacitus): (liberti) super ingenuos et super nobiles ascendunt, Tac. G. 25: mihi supra tribunatus et praeturas et consulatus ascendere videor, id. Or. 7.
Hence, ascen-dens (ads-), entis, P. a.
- * A. Machina, a machine for ascending, a scaling-ladder, Vitr. 10, 19.
- B. In the jurists, ascendentes are the kindred in an ascending line, ancestors (parents, grandparents, etc.; opp. descendentes, descendants, children, grandchildren, etc.), Dig. 23, 2, 68.
ascendĭbĭlis (ads-), e, adj. [ascendo], that can be ascended or climbed: semita, Pomp. ap. Schol. ad Stat. Th. 10, 841.
* ascensĭbĭlis (ads-), e, adj. [ascendo], that may be ascended or climbed: iter, Cael. Aur. Tard. 3, 1.
ascensĭo (ads-), ōnis, f. [ascendo], an ascending, ascent (more rare than ascensus).
- I.
- A. Lit.: ad hirundininum nidum ascensionem ut faceret, Plaut. Rud. 3, 1, 7: graduum, Vitr. 9, 1, p. 208 Rode: via ascensionis, Vulg. 1 Par. 26, 16: dies ascensionis suae de terrā Aegypti, ib. Osee, 2, 15.
- B. Trop.: quorum (oratorum) quae fuerit ascensio et quam in omnibus rebus difficilis optimi perfectio, etc., a rising, soaring, * Cic. Brut. 36, 137: ascensiones in corde suo disposuit, Vulg. Psa. 83, 6.
- II. Meton., means of ascent: aedificat in caelo ascensionem, Vulg Amos, 9, 6.
ascensor (ads-), ōris, m. [ascendo], one that ascends (eccl. Lat.).
- I. In gen.: montis Dominici, Hier. in Rufin. 1: caeli, Vulg. Deut. 33, 26.
- II. Esp., one that mounts a horse, chariot, etc., a rider, charioteer: ut cadat ascensor ejus (equi) retro, Vulg. Gen. 49, 17: ascensor equi, ib. Amos, 2, 15: equum et ascensorem dejecit, ib. Exod. 15, 1; ib Job, 39, 18.
So absol.: ascensores (sc. equorum), Vulg. 4 Reg. 18, 23; so, asini ascensor, ib. Isa. 21, 7; cameli, ib. ib.’ collidam in te currum et ascensorem ejus, ib. Jer. 21, 51. subvertam quadrigam et ascensorem ejus, ib. Agg. 2, 23.
1. ascensus (ads-), a, um, Part. of ascendo.
2. ascensus (ads-), ūs, m. [ascendo], an ascending, ascent.
- I.
- A. Lit.: primos prohibere ascensu coeperunt, Caes. B. G. 5, 32: homines audaces ab ejus templi aditu atque ascensu repulisti, Cic. Dom. 21: quod hosti aditum ascensum ve difficilem praeberet, Liv. 25, 36 summi fastigia tecti Ascensu supero, Verg. A. 2, 303 ascensus muri, Vulg. 2 Esdr. 12, 36. ascensus altaris, ib. Eccli. 50, 12. adscensus siderum, a rising of the stars to our hemisphere, Plin. 29, 4, 15, § 59: ascensus aurorae, Vulg. 2 Esdr. 4, 21; ib. Jon. 4, 7.
Also in plur: hostes partim scalis ascensus tentant, Liv 36, 24.
- B. Trop.: ollisque ad honoris amplioris gradum is primus ascensus esto, Cic. Leg. 3, 3; olla propter quae datur homini ascensus in caelum, id. ib. 2, 8.
- II. Meton. (abstr. for concr., cf.. aditus, accessus, etc.), a place by which one ascends, an approach, ascent: inambulans atque ascensu ingrediens arduo, Cic. de Or 1, 61, 261 difficilis atque arduus, id. Verr 2, 4, 23: riget arduus alto Tmolus in ascensu, Ov. M. 11, 151: quae aedes tribunal habent et ascensum, a flight of stairs, ascent, Vitr. 4, 7, p. 93 Rode; so id. 5, 6, p. 111 Rode.
In plur ut obtinerent ascensus montium, Vulg. Judith, 2, 6; ib. 1 Reg. 14, 4.
Trop.. in virtute multi ascensus many degrees, Cic. Planc. 25 Wund.
† ascētērĭa, ōrum, n., = ἀσκητήρια, a place of abode for ascetics, a hermitage, Cod. Just. 1, 3, 33.
† ascētrĭae, ārum, f., = ἀσκήτριαι, women that have taken vows, female ascetics, Novell. Constit. Just. 123.
ascĭa, ae, f. [kindred with ἀξίνη, an axe], an axe for hewing wood, a carpenter’s axe (syn.: securis, bipennis, ferrum).
- I. Lit.: rogum asciā ne polito, Fragm. XII. Tab. ap. Cic Leg 2, 23; Plin. 7, 56, 57, § 198: tilia ascias retundit, id 16, 40, 76, § 207: in securi et asciā aliquid deicere, Vulg. Psa. 73, 6: lignum de saltu praecidit opus manūs artificis in asciā, ib. Jer. 10, 3.
Prov.. asciam sibi in crus impingere or illidere, to cut one’s own legs, Petr 74, 16; cf. App. M. 3, p. 139, 6.
- II. Transf.
- A. A mattock, a hoel asciae in aversā parte referentes rastros, Pall. 1, 43, 3
- B. A mason’s trowel, Vitr. 7, 2; Pall. 1, 14; upon monuments such a trowel is found pictured, and in the inscription the expression SVB ASCIA or AD ASCIAM DEDICATVM, i. e. consecrated while yet under the trowel (prob this was done in order to protect the empty sepulchre from injury), Inscr Orell. 249, 4464; 4465; 4466; 4467: PATER ET MATER FILIO DVLCISSIMO AD ASCIAM DEDICATVM POSVERVNT, ib. 4468.
Ascĭburgĭum, ii, n., an ancient town in Gallia Belgica, on the Rhine, now Asburg (but acc. to Mann Gall. 250, now Essenberg; opp. Duisburg), Tac. G 3; id. H. 4, 33.
* 1. ascĭo, āre, v. a. [ascia, II. B.], to work or prepare with a trowel: calcem, Vitr. 7, 2.
2. a -scĭo (adsc-, Rib., Halm), īvi (never ii), 4, v. a., like adopto, arrogo, etc., transf. from the sphere of civil law to common life, to receive, admit (like scio in this signif., very rare, perh. only in Verg. and Tac.; cf. ascisco): si socios sum adscire paratus, Verg. A. 12, 38: generum, id. ib. 11, 472: adsciri per adoptionem, Tac. A. 1, 3: sibi Tiberium adscivit, id. ib. 4, 57: adsciri in societatem Germanos, id. H. 4, 24: adsciri inter comites, id. ib. 4, 80: milites adscire, id. Agr. 19.
a -scisco (adsc-, Lachm., Baiter, Dietsch, Weissenb., K. and H., Halm in Tac.; asc-, Merk., Kayser, Rib., Halm in Nep.), īvi (in ante-class. and class. Lat. never ii), ītum, 3, v. a.
- I.
- A. Lit., to take or receive a thing with knowledge (and approbation), to approve, receive as true: cum jussisset populus Romanus aliquid, si id ascivissent socii populi ac Latini, etc., Cic. Balb. 8, 20: quas (leges) Latini voluerunt, asciverunt, id. ib. 8, 20, § 21: quibus (scitis) adscitis susceptisque, id. Leg. 2, 5: tu vero ista ne adsciveris neve fueris commenticiis rebus assensus, id. Ac. 2, 40, 125: ne labar ad opinionem, et aliquid adsciscam et comprobem incognitum, id. ib. 2, 45, 138.
- B. Of persons, to receive or admit one in some capacity (as citizen, ally, son, etc.): dominos acrīs adsciscunt, Lucr. 5, 87; 6, 63: perficiam ut hunc A. Licinium non modo non segregandum, cum sit civis, a numero civium, verum etiam, si non esset, putetis asciscendum fuisse, Cic. Arch. 2 fin.; cf. id. Balb. 13: [aliā (civitate) ascitā], Nep. Att. 3, 1 Halm: Numam Pompilium … regem alienigenam sibi ipse populus adscivit eumque ad regnandum Romam Curibus adscivit, Cic. Rep. 2, 13: aliquem patronum, id. Pis. 11, 25: socios sibi ad id bellum Osismios, etc., adsciscunt, Caes. B. G. 3, 9, 10; so id. ib. 1, 5, 4: socius adscitus, Sall. C. 47, 1: aliquem ducem, Auct. B. Alex. 59, 2: qui non asciverit ultro Dardanium Aenean generumque acceperit urbi, Verg. A. 11, 471: gener inde provecto annis adscitus, Liv. 21, 2; so Tac. H. 1, 59: ascivit te filium non vitricus, sed princeps, Plin. Pan. 7, 4: tribuni centurionesque adsciscebantur, Tac. H. 2, 5 fin.: aliquem successorem, Suet. Tib. 23 fin. al.
In the histt. also with in (in civitatem, societatem, senatum, nomen, etc.): adsciti simul in civitatem et patres, Liv. 6, 40, 4: simul in civitatem Romanam et in familias patriciorum adscitus, Tac. A. 11, 24: aliquem in numerum patriciorum, id. ib. 11, 25: inter patricios, id. Agr. 9: Chauci in commilitium adsciti sunt, id. A. 1, 60: aliquem in penates suos, id. H. 1, 15: aliquem in nomen, id. A. 3, 30; Suet. Claud. 39: aliquem in bona et nomen, id. Galb. 17.
- II. Transf., in gen., to take or receive a person to one’s self; of things, to appropriate to one’s self, adopt (diff. from adjungere and assumere, by the accessory idea of exertion and mediation, or of personal reflection; cf. Herz. ad Caes. B. G. 3, 9, 10; Sall. C. 24, 3).
- 1. Of persons: nemo oppressus aere alieno fuit, quem non ad hoc incredibile sceleris foedus asciverit, Cic. Cat. 2, 4 fin.: exsulibus omnium civitatium ascitis, receptis latronibus, etc., Hirt. B. G. 8, 30: eā tempestate plurimos cujusque generis homines adscivisse dicitur, Sall. C. 24, 3: Veientes re secundā elati voluntarios undique ad spem praedae adsciverunt, Liv. 4, 31, 3; Tac. H. 2, 8: in conscientiam facinoris pauci adsciti, id. ib. 1, 25.
Poet.: asciscere for asciscere se or ascisci, to join or unite one’s self to one (cf.. Accingunt omnes operi, Verg. A. 2, 235): ascivere tuo comites sub numine divae centum omnes nemorum, Grat. Cyn. 16.
- 2. Of things: Quae neque terra sibi adscivit nec maxumus aether, which neither the earth appropriates to itself nor etc., Lucr. 5, 473: Jovisque numen Mulciberi adscivit manus, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 10, 23: sibi oppidum asciscere, Cic. Verr. 2, 4, 10: Ceres et Libera … quarum sacra populus Romanus a Graecis ascita et accepta tantā religione tuetur, etc., id. ib. 2, 5, 72; so id. Har Resp. 13, 27; Ov. M. 15, 625 Heins., where Merk. reads acciverit (cf. Web. ad Luc. 8, 831): peregrinos ritus, Liv. 1, 20: Spem si quam ascitis Aetolum habuistis in armis, Verg. A. 11, 308: opimum quoddam et tamquam adipatae dictionis genus, Cic. Or 8, 25: nova (verba) adsciscere, * Hor. Ep. 2, 2, 119: quod ipsa natura adsciscat et reprobet, Cic. Fin. 1, 7, 23 (B. and K., sciscat et probet): adsciscere aut probare amicitiam aut justitiam, id. ib. 3, 21, 70; id. Leg. 1, 11: illa, quae prima sunt adscita naturā, id. Fin. 3, 5, 17 (cf. Beier ad Cic. Off. 3, 3, 13, p. 203): hanc consuetudinem lubenter ascivimus, id. Brut. 57, 209.
- 3. Sibi, like arrogo, to assume or arrogate something to one’s self (very rare): eos illius expertes esse prudentiae, quam sibi asciscerent, Cic. de Or. 1, 19, 87: eloquentiae laudem uni sibi, Tac. A. 14, 52; cf. Cic. Dom. 36, 95.
- * B. To order, decree, or approve also or further, = etiam sciscere: alterum (genus sacerdotum) quod interpretetur fatidicorum et vatium ecfata incognita, quae eorum senatus populusque adsciverit, Cic. Leg. 2, 8, ubi v. Moser.— ascītus, P. a. (opp. nativus, innatus, insitus), derived, assumed, foreign: in eo nativum quemdam leporem esse, non ascitum, Nep. Att. 4, 1 Halm: proles, Stat. S. 1, 1, 23; genitos esse vos mihi, non ascitos milites credite, Curt. 10, 3, 6: nec petit ascitas dapes, Ov. F. 6, 172.
ascītes, ae, m., = ἀσκίτης (sc. ὕδρωψ), a kind of dropsy, Cael. Aur. Tard. 3, 8; Plin. Val. 3, 12 (in Cels. 3, 21, written as Greek).
1. ascītus (adsc-), a, um, Part. of ascisco.
* 2. ascītus (adsc-), ūs, m. [ascisco], an acceptance, reception: vacuitatem doloris alii censent primum ascitum et primum declinatum dolorem, Cic. Fin. 5, 7, 18, where Madvig reads ascitam; so B. and K.
† ascĭus, a, um, adj., = ἄσκιος (without shadow): loca, countries under the equator, Plin. 2, 73, 75, § 185.
Asclēpĭădes, ae, m., = Ἀσκληπιάδης.
- I. A distinguished physician of Prusa, in Bithynia, friend of Crassus, Cic. de Or. 1, 14, 62; Cels. 3, 4; Plin. 7, 37, 37, § 124; 26, 3, 8, § 15 sq.; Cael. Aur. Tard. 3, 8.
- II. A blind philosopher of Eretria, Cic. Tusc. 5, 39, 113.
- III. A Greek poet, inventor of the metre named after him metrum Asclepiadeum (e. g. Hor. C. 1, 1: Maecenas atavis edite regibus), Diom. p. 508 P.
Asclēpĭădēus, a, um, adj., v. Asclepiades, III.
† asclēpĭăs, ădis, f., = ἀσκληπιάς, the common swallowwort: Asclepias vincetoxicum, Linn.; Plin. 27, 5, 18, § 35.
Asclēpĭŏdŏtus, i, m., a biographer of Diocletian, Vop. Aur. 44.
† asclēpĭon, ii, n., a medicinal herb named from Æsculapius, Ἀσκληπιός, Plin. 25, 4, 11, § 30.
Asclētārĭo, ōnis, m., a mathematician in the time of Domitian, Suet. Dom. 15.
Asclum, i, n., v. Asculum.
Ascŭlum (Asclum, Sil. 8, 440, and Itin. Anton.), i, n., = Ἄσκουλον, more freq. Ἄσκλον.
- I. The capital of Picenum, now Ascoli, Plin. 3, 13, 18, § 111; Flor. 1, 18, 9; 1, 18, 14; cf. Mann. Ital. I. p. 492.
Hence, Ascŭlānus, a, um, adj., of Asculum, Asculanian: triumphus, Plin. 7, 43, 44, § 135.
Ascŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Asculum, Cic. Font. 14.
- II. A town in Apulia, Flor. 1, 18, 9 Duker; hence, As-cŭlīnus, a, um, adj., Asculinian: ager, Front. Colon. p. 110.
Ascōnĭus, ii, m.: Q. Asconius Pedianus, a learned grammarian of Padua (c. A. D. 3-88), who devoted his studies especially to Cicero, Sallust, and Vergil, and whose valuable commentary upon five orations of Cicero is still extant; cf. Bähr, Lit. Gesch. § 260; Weich. Poet. Lat. p. 274; Teuffel, Rom. Lit. § 290.
† ascŏpēra, ae, f., = ἀσκοπήρα, a leathern bag or sack, Suet. Ner. 45: Imposuit abrae suae ascoperam vini, * Vulg. Judith, 10, 5.
Ascra, ae, f., = Ἄσκρα.
- I. A village in Bœotia, near Mount Helicon, the birthplace of Hesiod, Ov. P. 4, 14, 31.
Hence,
- II. As-craeus, a, um, adj., = Ἀσκραῖος.
- A. Ascrœan: nemus, Prop. 2, 13, 4: poëta, i. e. Hesiod, id. 2, 34, 77: senex, the same, Verg. E. 6, 70.
Also subst.: Ascraeus, i, m., Hesiod, Ov. Am. 1, 15, 11.
- B. Of or pertaining to Hesiod: carmen, i. e. rural, Verg. G. 2, 176; Col. 10, 436: boves, which Hesiod pastured, Ov. F. 6, 14.
- C. Of Helicon, Heliconian: fontes, Prop. 2, 10, 25.
a-scrībo (ads-, Baiter, Halm, Weissenb., K. and H.; as-, Kayser), psi, ptum, 3, v. a., to annex by writing, to add to a writing (syn.: annumero, addo, insero, attribuo, tribuo).
- I. In gen.
- A. Lit., constr. absol. or with dat., in with acc. or abl.
- a. Absol.: non solum illud perscribunt, quod tum prohibiti sunt, sed etiam causam ascribunt cur etc., Cic. Verr. 2, 1, 35: illud minime auguris, quod adscripsit, ob eam causam, etc., id. Div. 1, 16, 29.
- b. With dat.: Terentia salutem tibi plurimam adscribit, Cic. Att. 1, 5 fin.: coheredem sibi libertum ejus adscriptum, Suet. Vit. 14.
- c. With in with acc. or abl.: hoc tibi respondeo: ascripsisse eundem Sullam in eandem legem: si quid, etc.: nam nisi esset, hoc in omnibus legibus non ascriberetur, Cic. Caecin. 33, 95 (B. and K., in eādem lege): antiquior dies in tuis adscripta litteris, id. ad Q. Fr. 3, 1, 3: in alterā epistulā diem non adscribis, do not add the date, id. Att. 3, 23: nomen suum in albo profitentium citharoedorum jussit adscribi, Suet. Ner. 21; id. Tib. 51 al.
Esp. freq. of superscriptions and inscriptions: Recita epistulam. TIMARCHIDES VERRIS ACCENSVS APRONIO. Jam hoc quidem non reprehendo, quod ascribit ACCENSVS, Cic. Verr. 2, 3, 66: non credo ascripturum esse magno, id. Agr. 2, 20: novo si marmori adscripserunt Praxitelem suo, Phaedr. 5, prol. 6: tumulo publice exstructo adscripserant, pro libertate eos occubuisse, Suet. Aug. 12 fin.: ut qui statuarum titulis pronepotem se Q. Catuli Capitolini semper adscripserit, id. Galb. 2; id. Ner. 45; id. Aug. 70.
- B. Trop.
- 1. To impute, ascribe, attribute to one the cause of something: hoc incommodum Scipioni ascribendum videtur, Cic. Inv. 1, 49: panaces diis inventoribus adscriptum, Plin. 25, 4, 11, § 30; Claud. Laud. Stil. 2, 81; and (per hypallagen, cf. Rudd. II. p. 393): cur autem ascribimus illum his lacrimis (instead of illi has lacrimas), id. Rapt. Pros. 3, 419; cf. id. Idyll. 6, 81: nomini meo adscribatur victoria, Vulg. 2 Reg. 12, 28.
- 2. To place to one’s credit, i. e. to settle, fix, designate, appoint: eidem (servo) adscripsisse legatum, bequeathed to him, Plin. Ep. 4, 10.
Poet.: culpam lues, olim cum adscriptus venerit poenae dies, Phaedr. 4, 11, 8.
- 3. Adscribere sibi aliquid, to apply, refer something to one’s self: qui facere quae non possunt, verbis elevant, Adscribere hoc debebunt exemplum sibi, Phaedr. 4, 3, 6.
- II.
- A. Esp., t. t., to enroll, enter in a list (as citizen, soldier, colonist, etc.): ascribi se in eam civitatem voluit, to be entered, received as a citizen, Cic. Arch. 4: si qui foederatis civitatibus ascripti fuissent, id. ib.: urbanae militiae adscribebatur, Tac. H. 2, 94: adscribantur ex Judaeis in exercitu regis ad triginta milia virorum, Vulg. 1 Macc. 10, 36: adscripti dicebantur qui in colonias nomina dedissent, ut essent coloni, Paul. ex Fest. p. 13 Müll.: colonos Venusiam adscripserunt, Liv. 31, 49; so id. 32, 7; 33, 24; 34, 42; 35, 9 al.: coloniam deduxit adscriptis veteranis, Suet. Ner. 9; so also of ambassadors, Phaedr. 4, 17, 16.
- B. Trop.
- 1. To reckon or number in a class, include among: adscripsit Liber Satyris poëtas, Hor. Ep. 1, 19, 4 (cf. id. ib. 1, 9, 13: scribe tui gregis hunc): aliquem ordinibus deorum, id. C. 3, 3, 35: nationes Germanis an Sarmatis adscribam, dubito, Tac. G. 46: aliquem antiquis temporibus, id. Or. 17.
- 2. To add or join to: ad hoc genus ascribamus etiam narrationes apologorum, Cic. de Or. 2, 66, 264: admiratus eorum fidem tyrannus petivit, ut se ad amicitiam tertium adscriberent, id. Off. 3, 10, 45; so id. Tusc. 5, 22, 63; id. ad Q. Fr. 1, 1, 5: tu vero ascribe me in talem numerum, id. Phil. 2, 13: suae alicujus sententiam, id. Opt. Gen. 6: unus A. Gabinius belli maritimi Cn. Pompeio socius ascribitur, i. e. additur, id. Imp. Pomp. 19 fin.
Hence also of attributes of a deity: Jovi aquila adscribitur, is ascribed, Plin. 10, 5, 6, § 18.
ascriptīcĭus (adscr-), a, um, adj. [ascribo, II.], enrolled or received in any community (as citizen, soldier, etc.): novi et adscripticii cives, * Cic. N. D. 3, 15, 39: ascripticii veluti quidam scripti dicebantur, qui supplendis legionibus ascribebantur. Hos et accensos dicebant, quod ad legionum censum essent adscripti, Paul. ex Fest. p. 14 Müll.; cf. ascriptivus: servi, slaves bound to the soil, and transferred with it from one possessor to another, Cod. 11, 47, 6.
* ascriptĭo (adscr-), ōnis, f. [ascribo, I.], an addition in writing: declarat ipsa asc/riptio esse aliquid, Cic. Caecin. 33, 95.
ascriptīvus (adscr-), a, um, adj. [ascribo, II.], enrolled as a (supernumerary) soldier (cf. ascripticius and accensus): Idem istuc aliis adscriptivis ad legionem fieri solet, Plaut. Men. 1, 3, 2; Varr. L. L. 7, § 56 Müll.
ascriptor (adscr-), ōris, m. [ascribo, I.], he who willingly subscribes (his name); hence, trop., he who subscribes to, agrees to, approves any thing (perh. only in the foll. exs.): ascriptores legis agrariae, Cic. Agr. 9: venalis ascriptor et subscriptor tuus, id. Dom. 19; id. Red. in Sen. 4, 9; 10, 26.
ascriptus (adscr-), a, um, Part. of ascribo.
† ascyrŏīdĕs, is, n., = ἀσκυροειδές, a plant similar to the ascyron, Plin. 27, 5, 20, § 37.
† ascyron, i, n., = ἄσκυρον, a plant, also called androsaemon, St. John’s-wort, Plin. 27, 4, 10, § 26.