Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

as -sībĭlo (ads-), āre, v. n. and a., to hiss, murmur, whisper at or to a thing (only in the post-Aug. poets): alno adsibilat alnus, Claud. Nupt. Hon. et Mar. 68; id. Rapt. Pros. 2, 225: moto adsibilat aëre ventus, Aus. Mos. 258.
As verb act.: serpens animam adsibilat aris, i. e. sibilando amittit, Stat. Th. 5, 578.

* as-siccesco (ads-), ĕre, v. inch., to become dry, to dry up, Col. 12, 9, 1.

as-sicco (ads-), āre, v. a., to dry, to dry up (only in post-Aug. prose; most freq. in Col.): aliquid in sole, Col. 12, 15 fin.; 2, 9, 18; id. Arb. 28 fin.; 1, 6, 22: nebulam et rorem, id. 4, 19, 2; 12, 16, 3; 12, 33, 1 al.: lacrimas, Sen. Cons. ad Polyb. 26 (Haase, siccare).

assĭcŭlus, v. axiculus.

axĭcŭlus (assĭc-), i, m. dim. [axis].

  1. I. A small axle-tree, Vitr. 10, 14.
  2. II. Transf.
    1. A. A pin, Vitr. 10, 21.
    2. B. A small beam or pole, Col. 6, 19, 2.
    3. C. A small board or plank, Amm. 21, 2; 16, 8.

assĭdĕlae (ads-), ārum, f. [assideo], tables at which the priests sat and offered sacrifices, Paul. ex Fest. p. 17 Müll.

as-sĭdĕo (ads-, Fleck., Kayser, Rib., Merk., Halm, Weissenb.; both, K. and H.), sēdi, sessum, 2, v. n. [sedeo], to sit by or near a person or thing (syn. assido).

  1. I. Lit.
    1. A. In gen.: qui apud carbones adsident, Plaut. Rud. 2, 6, 48: in Tiburti forte adsedimus ego et Marcus filius, Cic. de Or. 2, 55, 224: non adsidens et attente audiens, id. Brut. 55, 200.
    2. B. Esp.
      1. 1. To sit, stand, or be at one’s side, as attendant, aid, protector; absol. or with dat.: cum lacrimans in carcere mater noctes diesque adsideret, Cic. Verr. 2, 5, 43: principes Macedoniae hujus (Plancii) periculo commoti huic adsident, pro hoc laborant, id. Planc. 11 fin.: cum Pompeius P. Lentulo consuli frequens adsideret, id. Pis. 32, 80: qui (nobilium adulescentes) ibi adsidebant, Liv. 9, 46, 9: Ut assidens inplumibus pullis avis Serpentium adlapsus timet, Hor. Epod. 1, 19: adsidens foribus, Vulg. Sap. 6, 15; ib. 1 Macc. 11, 40; ib. Act. 26, 30.
        Hence, in judic. lang., t. t., to aid, assist one in the office of judge, to be an assessor (cf. assessor): rarus in tribunali Caesaris Piso, et si quando adsideret, atrox ac dissentire manifestus, Tac. A. 2, 57; Dig. 1, 22, 2; 1, 22, 3; 1, 22, 6 al.
      2. 2. Of the sick, to attend upon, take care of: adsidet aegrae, Ov. H. 20, 137: Adsidet una soror, Prop. 5, 3, 41: si alius casus lecto te adflixit, habes qui Adsideat, fomenta paret, medicum roget, etc., Hor. S. 1, 1, 82; Plin. Ep. 7, 19: adsidente amantissimā uxore, Tac. Agr. 45: adsidere valetudini, id. ib.
      3. 3. To be busily, assiduously engaged about a thing: litteris, Plin. Ep. 3, 5, 19: gubernaculis, to attend to, to mind, id. Pan. 81 fin.
  2. II. Transf.
    1. A. Of a place, to station one’s self before; and more freq. in a hostile sense, to be encamped before, sit down before, besiege, blockade; constr. with dat. or acc.; also pass.: adsidere sepultae urbis ruinis, Tac. H. 3, 35: prope moenia Romana adsidere, Liv. 26, 22: moenibus adsidet hostis, Verg. Cir. 267; Liv. 23, 19; 21, 25; Curt. 4, 3; Tac. H. 2, 22 al.: cum muros adsidet hostis, Verg. A. 11, 304: adsidendo castellum, Tac. A. 6, 43: arces, Sil. 9, 623: adsidebat oppugnabatque oppidum, Gell. 7, 1, 8: Amisumque adsideri audiebat, Sall. H. Fragm. ap. Prisc. p. 830 P. (IV. 8 Gerl.): adsessos Capuae muros, Sil. 12, 453.
    2. * B. Poet., to be near one in qualities, i. e. to be like, to resemble (in prose, instead of it, accedo; opp. dissideo, q. v.): parcus Adsidet insano, Hor. Ep. 1, 5, 14 (sedet stulto proximus eique simillimus est, Crucq.; cf. in Gr. ἐγγὺς εἶναί τινι.
      Acc. to Schmid the figure is drawn from the sitting together of similar classes in the theatre).

as-sīdo (ads-, Ritschl, Fleck., B. and K., Dietsch; ass-, Roth), sēdi, no sup., 3, v. n., to sit down, seat one’s self somewhere, sit (syn. assideo).

      1. a. Absol.: Adsido; accurrunt servi; soccos detrahunt, Ter. Heaut. 1, 1, 72: adsidamus, si videtur, Cic. Ac. 1, 4, 14: Assidentem (Caesarem) conspirati specie officii circumsteterunt, Suet. Caes. 82.
      2. b. With an adjunct of place: in sellā apud magistrum adsideres, Plaut. Bacch. 3, 3, 28: hic, id. Stich. 1, 2, 35: hic in arā, id. Rud. 3, 3, 26: eo mulier adsidat, Cato, R. R. 157, 11: ut aves videre possint, ubi adsidant, Varr. R. R. 3, 5, 3: super aspidem, Cic. Fin. 2, 18, 59: aquila in culmine domūs assedit, Suet. Tib. 14: humi assidens, id. Ner. 53 al.
      3. c. With acc. (cf. assideo, II. A.): Hiempsal dextrā Adherbalem adsedit, Sall. J. 11, 3: se utrumque adsidere jussit, Aur. Vict. Caes. 10.
        Of an orator who sits down after he has finished his speech: Peroravit aliquando, adsedit; surrexi ego, he sat down, took his seat, Cic. Rosc. Am. 22: subito adsedit, cum sibi venenis ereptam memoriam diceret, id. Or. 37, 129: Set ubi adsedit, Catilina etc., Sall. C. 31, 7; 53, 1.

assĭdŭē (ads-), adv., v. 2. assiduus fin.

2. assĭdŭus (ads-, Ritschl, Lachm., Fleck., B. and K., Rib., Weissenb., Jahn; ass-, Merk., Halm, K. and H.), a, um, adj. [from assideo, as continuus from contineo, etc.]: Itaque qui adest, adsiduus (est), Varr. L. L. 7, § 99; but more correctly: adsiduus dicitur, qui in re, quam frequenter agit, quasi consedisse videatur, to have sat down to it, Paul. ex Fest. p. 9 Müll.; hence,

  1. I. Constantly present somewhere, attending to, busy or occupied with something (cf. deses, idle, from desideo): cum hic filius adsiduus in praediis esset, Cic. Rosc. Am. 7; id. Att. 4, 8, b, § 3: fuit adsiduus mecum praetore me, id. Cael. 4, 10; Varr. R. R. 2, 10, 6; Vulg. Eccli. 9, 4; 37, 15: semper boni adsiduique domini (i. e. qui frequenter adest in praediis) referta cella vinariā, oleariā, etc., Cic. Sen. 16, 56: suos liberos agricolas adsiduos esse cupiunt, id. Rosc. Am. 16, 47: flagitator, id. Brut. 5, 18: his potius tradam adsiduis uno opere eandem incudem diem noctemque tundentibus, id. de Or. 2, 39, 162: Elevat adsiduos copia longa viros, Prop. 3, 31, 44: campus, Assiduis pulsatus equis, Ov. M. 6, 219: adsiduus in oculis hominum fuerat, Liv. 35, 10: hostis, adsiduus magis quam gravis, id. 2, 48: canes adsiduiores, Varr. R. R. 2, 9: circa scholas adsiduus, Suet. Tib. 11: (patrimonia) majora fiunt Incude adsiduā semperque ardente camino, by the busy anvil, Juv. 14, 118: Retibus adsiduis penitus scrutante macello Proxima, id. 5, 95: Quem cavat adsiduis sudibus, id. 6, 248: in mandatis illius maxime adsiduus esto, Vulg. Eccli. 6, 37; 12, 3.
    So of the constant attendance of candidates for office, Q. Cic. Petit. Cons. 9, 37 (cf. these passages in their connection).
    Hence sarcastically of parasites: urbani adsidui cives, quos scurras vocant, Plaut. Trin. 1, 2, 165.
  2. II. With the prominent idea of continuance in time, continual, unremitting, incessant, perpetual, constant (very freq. both in prose and poetry): foro operam adsiduam dare, Plaut. As. 2, 4, 22: ludis adsiduas operas dare, Lucr. 4, 974: pars terraï perusta solibus adsiduis, id. 5, 252: imbres, id. 5, 341; Cic. Att. 13, 16: motus, Lucr. 1, 995, and 4, 392; 2, 97: repulsus, id. 4, 106: casus, id. 5, 205: frequentia, Cic. Planc. 8 fin.; Q. Cic. Petit. Cons. 9, 37: febricula, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 21 fin.: adsidua ac diligens scriptura, Cic. Or. 1, 33, 150: recordatio, id. Fin. 1, 12, 41: deorum adsidua insidens cura, Liv. 1, 21: deprecatio justi adsidua, Vulg. Jac. 5, 16: (portae) adsiduus custos, Liv. 34, 9: longa temporum quies et continuum populi otium et assidua senatūs tranquillitas, etc., Tac. Or. 38: sterilitates, Suet. Claud. 18: quantum (nominis) Octavius abstulit udo Caedibus adsiduis gladio, Juv. 8, 243: barbarorum incursus, Suet. Vesp. 8: vasa aurea adsiduissimi usūs, id. Aug. 71: ignis, Tib. 1, 1, 6: aqua, Prop. 2, 1, 68; 2, 19, 31; 3, 11, 56 al.: libidines, id. 2, 16, 14: Hic ver adsiduum atque alienis mensibus aestas, Verg. G. 2, 149: nubes, Ov. M. 1, 66: gemitus, id. ib. 2, 486 et saep.: Non feret assiduas potiori te dare noctes, * Hor. Epod. 15, 13.
    Sometimes said with a degree of impatience, constant, everlasting, eternal: lapsus Tectorum adsiduos, Juv. 3, 8: obvius adsiduo Syrophoenix udus amomo, with his everlasting perfume, id. 8, 159 Jahn: adsiduo ruptae lectore columnae, id. 1, 13.
    Hence adv., continually, constantly, without intermission.
  1. I. Form as-sĭdŭō (ads-): operam dare alicui, Plaut. Cist. 1, 3, 37: edere, id. Mil. 1, 1, 50: perpotare, id. Most. 4, 2, 60: esse cum aliquo, id. Truc. 2, 4, 68: quaerere aliquid, Plin. 26, 3, 8, § 16: adesse, Dig. 40, 4, 44.
    Far more freq.,
  2. II. Form assĭdŭē (ads-): ubi sum adsidue, scio, Ter. Hec. 2, 1, 20: in ore indisciplinatorum adsidue erit, Vulg. Eccli. 20, 26: Adsidue veniebat, Verg. E. 2, 4: homines nobiles adsidue unā scribere, Ter. Ad. prol. 16: adsidue cantare, Cic. Div. 1, 34, 74: alia, quae suis locis dicentur adsidue, Plin. 24, 1, 1, § 3: Cum assidue minores parentibus liberi essent, Quint. 6, 3, 67: agere aliquid, Ter. Heaut. prol. 29: ut oculis adsidue videmus, Cic. N. D. 2, 41, 104: audire aliquid, id. Mil. 34, 93: frequenter et adsidue consequi aliquid, Auct. ad Her. 4, 56, 69: laudare aliquid, Vulg. Eccli. 51, 15: interrogari, ib. ib. 23, 11: litteris uti, Cic. Fam. 5, 15: convivari, Suet. Aug. 74: frequentare aedem, id. ib. 91: gestare aliquem ornatum, id. Calig. 52: DEFLERE ALIQVEM, Inscr. Grut. 950, 8: adsidue recens, Plin. 11, 53, 115, § 277.
    Comp not found.
    * Sup. assĭdŭissimē (ads-): Adsiduissime mecum fuit Dionysius, Cic. Brut. 91, 316: salientes (aquae) adsiduissime interdiu et noctu, Sen. Cons. ap. Front. Aquaed. 2, p. 252; for the comparison of the adj. and adv. (as in arduus, exiguus, egregius, industrius, perpetuus, etc.), v. Rudd. I. p. 180, n. 58.

assĭdŭĭtas (ads-), ātis, f. [2. assiduus], a constant presence with any one (in order to serve, aid, etc.; cf. assideo, I. B. 1.; most freq. in Cic.).

  1. I. In gen.: medici adsiduitas, constant attendance, Cic. Att. 12, 33: cotidiana amicorum adsiduitas et frequentia, Q. Cic. Petit. Cons. 1, 3: eorum, qui abs te defensi sunt, id. ib. 1, 13: eandemque adsiduitatem tibi se praebuisse postridie, the same unceasing attendance, Cic. Deiot. 15, 42: summā adsiduitate cotidianā aliquem tractare, id. ad Q. Fr. 1, 3, 8.
    So of the constant attendance, in the assemblies, of candidates for office (cf.: habitare in oculis, Cic. Planc. 27, 66): altera pars petitionis, quae in populari ratione versatur, desiderat nomenclationem, blanditiam, adsiduitatem, etc., Q. Cic. Petit. Cons. 11, § 43: adsiduitatis et operarum harum cotidianarum putat esse consulatum, Cic. Mur. 9, 21: valuit adsiduitate, valuit observandis amicis, valuit liberalitate, id. Planc. 27 fin.: homo aut frugalitatis existimatione praeclara aut, id quod levissimum est, adsiduitate, id. Verr. 2, 1, 39.
    First in Suet., without access. idea, for constant presence, Suet. Tib. 10.
  2. II. Esp., with gen. of thing, with the idea of continuance in time, the continuance, duration, constancy of any thing; sometimes a frequent occurrence or repetition of it: adsiduitate molestiarum sensum omnem humanitatis ex animis amittimus, Cic. Rosc. Am. 53 fin.: adsiduitate cotidianā et consuetudine oculorum adsuescunt animi, id. N. D. 2, 38, 96: bellorum, id. Off. 2, 21, 74: epistularum, unbroken correspondence, id. Fam. 16, 25: orationis, id. Att. 16, 5, 2: dicendi adsiduitas aluit audaciam, id. Inv. 1, 3, 4: contubernii, Tac. Or. 5: spectaculorum, Suet. Aug. 43: concubitus, id. Dom. 22: opprobrii, Vulg. Eccli. 41, 9: ejusdem litterae, Auct. ad Her. 4, 12, 18.
    Without gen. of thing: talis in rem publicam nostram labor, adsiduitas, dimicatio, assiduity, unremitting application, Cic. Balb. 2, 6: adsiduitas illius non est, Vulg. Eccli. 7, 14: viri mendacis, ib. ib. 20, 27; 38, 28.

1. assĭdŭō (ads-), adv., v. 2. assiduus fin.

* 2. assĭdŭo (ads-), āre, v. a. [2. assiduus], to apply constantly: filio flagella, Vulg. Eccli. 30, 1.

1. assĭdŭus (ads-, perh. only by confusion of 1. assiduus with 2. assiduus), i, m. [as-do; cf. infra, Gell. 16, 10, 15], a tributepayer; a name given by Servius Tullius to the citizens of the upper and more wealthy classes, in opp. to proletarii, citizens of the lowest classes, who benefit the state only by their progeny (proles).

  1. I.
    1. A. Lit.: cum locupletes assiduos (Servius) appellāsset ab aere dando, Cic. Rep. 2, 22, 40.
      So in the Twelve Tables: adsiduo vindex adsiduus esto. Proletario jam civi, cui quis volet vindex esto, Gell. 16, 10, 5; cf. Dirks. Transl. 154 sq.: locuples enim est assiduus, ut ait L. Aelius, appellatus ab aere dando, Cic. Top. 2, 10; Varr. ap. Non. p. 67, 25: quibus erant pecuniae satis locupletes, assiduos; contrarios proletarios, id. ib.: assiduum ab aere dando, Quint. 5, 10, 55: adsiduus in Duodecim Tabulis pro locuplete dictus, ab assibus, id est aere dando, Gell. 16, 10, 15: adsiduus dicitur, qui in re, quam frequenter agit, quasi consedisse videatur. Alii assiduum locupletem, quasi multorum assium dictum putārunt. Alii eum, qui sumptu proprio militabat, ab asse dando vocatum existimārunt, Paul. ex Fest. p. 9 Müll.: ditiores qui asses dabant, assidui dicti sunt, Charis. p. 58 P.; cf. vindex ap. Cassiod. Orth. p. 2318 P.: assiduus dicebatur apud antiquos, qui assibus ad aerarii expensam conferendis erat, Isid. Orig. 10, 17; cf. Nieb. Röm. Gesch. 1, pp. 496-502.
    2. B. Meton., a rich person: noctīsque diesque adsiduo satis superque est, Plaut. Am. 1, 1, 14.
  2. II. Trop., adject. of a first-rate, classical writer: classicus adsiduusque aliquis scriptor, non proletarius, Gell. 19, 8, 15 (cf. on the other hand: Proletario sermone nunc quidem utere, common talk, Plaut. Mil. 3, 1, 157).

assignātĭo (ads-), ōnis, f. [assigno], a marking, showing, assignment, allotment; most freq. of the allotment of land to colonists (cf. assigno, I. A.); with and without agrorum: haec agrorum adsignatio, Cic. Phil. 6, 5, 14; 4, 4, 9; id. Agr. 2, 30 fin.: novae adsignationes, id. ib. 3, 3; so id. Fam. 13, 8, 2: popularis adsignationis modum non excessit, Val. Max. 4, 3, 7.
Of other things (cf. assigno, I. B.): aquae, Dig. 43, 20, 1.

* assignātor (ads-), ōris, m. [id. I. B.], an assigner, appointer, Dig. 38, 4, 3.

as-signĭfĭco (ads-), āre, v. a.

  1. I. To show, make evident: olim tonsores non fuisse adsignificant antiquorum statuae, Varr. R. R. 2, 11, 10.
  2. II. To denote, point out: locum, Varr. ap. Gell. 10, 1.

assigno (ads-, B. and K., Halm, Weissenb., Jahn, K. and H.), āvi, ātum, 1, v. a.

  1. I. In gen.
    1. A. Lit., to mark out or appoint to one, to assign; hence also, to distribute, allot, give by assigning, as t. t. of the division of public lands to the colonists (cf. assignatio; syn.: ascribo, attribuo): uti agrum eis militibus, legioni Martiae et legioni quartae ita darent, adsignarent, ut quibus militibus amplissime dati, adsignati essent, Cic. Phil. 5, 19 fin.; so id. ib. 2, 17, 43; id. Agr. 3, 3, 12: qui (triumviri) ad agrum venerant adsignandum, Liv. 21, 25; 26, 21; Sic. Fl. p. 18 Goes.
    2. B. Transf., to assign something to some one, to confer upon: mihi ex agro tuo tantum adsignes, quantum corpore meo occupari potest, Cic. Att. 3, 19, 3: munus humanum adsignatum a deo, id. Rep. 6, 15 fin.: apparitores a praetore adsignati, id. Verr. 2, 3, 25: ordines, id. Pis. 36, 88: quem cuique ordinem adsignari e re publicā esset, eum adsignare, Liv. 42, 33: equum publicum, id. 39, 19; so id. 5, 7: equiti certus numerus aeris est adsignatus, id. ib.: aspera bella componunt, agros adsignant, oppida condunt, to assign dwellingplaces to those roaming about (with ref. to I. A.), * Hor. Ep. 2, 1, 8: natura avibus caelum adsignavit, appointed, allotted, Plin. 10, 50, 72, § 141: de adsignandis libertis, Dig. 38, 4. 1 sq.: adsignavit eam vivam, παρέστησεν, he presented her, Vulg. Act. 9, 41 al.
    3. C. Trop., to ascribe, attribute, impute to one as a crime, or to reckon as a service (in the last sense not before the Aug. period; in Cic. only in the first signification).
        1. a. In mal. part.: nec vero id homini tum quisquam, sed tempori adsignandum putavit, Cic. Rab. Post. 10, 27: haec si minus apta videntur huic sermoni, Attico adsigna, qui etc., id. Brut. 19, 74: ne hoc improbitati et sceleri meo potius quam imprudentiae miseriaeque adsignes, id. ad Q. Fr. 1, 4; so id. Fam. 6, 7, 3; id. Att. 6, 1, 11; 10, 4, 6; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 2: petit, ne unius amentiam civitati adsignarent, Liv. 35, 31’ permixtum vehiculis agmen ac pleraque fortuita fraudi suae adsignantes, Tac. H. 2, 60; Nigid. ap. Gell. 4, 9, 2; and without dat.: me culpam fortunae adsignare, calamitatem crimini dare; me amissionem classis obicere, etc., Cic. Verr. 2, 5, 50 Zumpt.
        2. b. In bon. part.: nos omnia, quae prospera tibi evenere, tuo consilio adsignare; adversa casibus incertis belli et fortunae delegare, Liv. 28, 42, 7: Cypri devictae nulli adsignanda gloria est, Vell. 2, 38: sua fortia facta gloriae principis, Tac. G. 14: hoc sibi gloriae, Gell. 9, 9 fin.: si haec infinitas naturae omnium artifici possit adsignari, Plin. 2, 1, 1, § 3: inventionem ejus (molyos) Mercurio adsignat, id. 25, 4, 8, § 26 al.
  2. II. Esp.
    1. A. With the access. idea of object, design, to commit, consign, give over a thing to one to keep or take care of (rare, mostly post-Aug.): quibus deportanda Romam Regina Juno adsignata erat, Liv. 5, 22’ Eumenem adsignari custodibus praecepit, Just. 14, 4 fin.; Dig. 18, 1, 62; 4, 9, 1.
      Trop.: bonos juvenes adsignare famae, Plin. Ep. 6, 23, 2; so Sen. Ep. 110.
    2. B. To make a mark upon something, to seal it (post-Aug.): adsigna, Marce, tabellas, Pers. 5, 81: subscribente et adsignante domino, Dig. 45, 1, 126; 26, 8, 20: cum adsignavero iis fructum hunc, shall have sealed and sent, Vulg. Rom. 15, 28.
      Trop.: verbum in clausulā positum adsignatur auditori et infigitur, is impressed upon, Quint. 9, 4, 29.

as-sĭlĭo (ads-, Kayser; ads- and as-, Merk.), sĭlui (cf. Prisc. p. 906 P., and Jahn ad Ov. M. 11, 526), sultum, 4, v. n. [2. salio], to leap or spring to or upon something.

  1. I. Lit. (most freq. poet.): Cum saepe adsiluit defensae moenibus urbis, Ov. M. 11, 526: adsiliens admissarius, Col. 6, 37, 9: torpedo adsultantes pisciculos attrahens, donec tam prope accedant, ut adsiliat, Plin. 9, 42, 67, § 143; Val. Fl. 1, 257: in ferrum, Sil. 10, 2 et saep.
    Poet. freq. of water, to leap or dash against or upon a thing (cf. 2. salio): tactumque vereri Assilientis aquae, Ov. M. 6, 107, and id. F. 5, 612: Adsiliunt fluctus, id. ib. 3, 591: (insulae) quas spumifer adsilit Aegon, Stat. Th. 5, 56 al.
  2. II. Trop.: nam neque adsiliendum statim est ad genus illud orationis, to jump to, * Cic. de Or. 2, 53, 213; Sen. Contr. 5 praef.

assĭmĭlanter (ads-), adv., v. assimulo fin.

assĭmĭlātio (ads-), v. assimulatio.

assĭmŭlātĭo (better ads-, not assĭ-mĭlātĭo; v. assimulo fin.), ōnis, f. [assimulo], an assimilating.

  1. I. A being similar, similarity, likeness: prodigiosa adsimulatio, Plin. 11, 49, 109, § 262.
  2. II. In rhet., a feigned adoption of the opinion of one’s hearers: est (adsimulatio) cum id, quod scimus facile omnes audituros, dicimus nos timere, quomodo accipiant; sed tamen veritate commoveri, ut nihilo setius dicamus, Auct. ad Her. 4, 37, 49.
  3. III. A comparison of one thing with others: dolosa, Dig. 2, 18, 19, § 24; Cod. Th. 16, 2, § 18.

as -sĭmĭlis (ads-, Ritschl, Baiter, Rib.; ass-, Merk.), e, adj., similar, like (cf. ad, D. 4.); constr. with gen., dat. with quasi, or absol. (rare; mostly poet. and in post-Aug. prose; once in Cic.).

      1. a. With gen.: quicquam adsimile hujus Quasi tu numquam facti feceris, Plaut. Merc. 5, 3, 1: latuscula adsimili lateris flexurā praedita nostri, Lucr. 4, 336 Lachm.: assimilis sui, Ov. Tr. 1, 6, 27.
      2. b. With dat.: silex cadenti imminet adsimilis, Verg. A. 6, 603: fratribus, Ov. P. 2, 2, 85: raritas adsimilis spongiis, * Cic. N. D. 2, 55, 136: aeri-adsimilis capillus, Suet. Ner. 1; so id. Galb. 18; id. Vesp. 7.
      3. c. With quasi: Nam hoc adsimile est quasi de fluvio qui aquam derivat sibi, Plaut. Truc. 2, 7, 12.
      4. d. Absol.: Inde sequetur, Adsimili ratione alias ut postulet ordo, Lucr. 2, 493, and 4, 425.
        * Adv.: assĭ-mĭlĭter (ads-), in like manner: adsimiliter mi hodie optigit, Plaut. Bacch. 4, 9, 27.

assĭmĭlĭter (ads-), adv., v. assimilis fin.

assĭmŭlanter (ads-), adv., v. assimulo, P. a. fin.

as-sĭmŭlo (adsĭmŭlo, Ritschl, Lachmann, Fleck., B. and K., Rib., Halm in Tac.; assĭmŭlo, Merk.; adsĭmĭlo, Halm in Quint., Tisch.), āvi, ātum, 1, v. a. and n. Lit., to make one thing like another, to consider as similar, to compare (in the class. period rare): Linquitur, ut totis animalibus adsimulentur, that they are like complete animals, Lucr. 2, 914: nolite ergo adsimulari iis, be like them, Vulg. Matt. 6, 8; 7, 24: simile ex specie comparabili aut ex conferundā atque adsimulandā naturā judicatur, Cic. Inv. 1, 28, 42: pictor, perceptā semel imitandi ratione, adsimulabit quidquid acceperit, Quint. 7, 10, 9: nec cohibere parietibus deos neque in ullam humani oris speciem adsimulare, Tac. G. 9: convivia assimulare freto, Ov. M. 5, 6: formam totius Britanniae bipenni adsimulavere, Tac. Agr. 10; so id. A. 1, 28; 15, 39: os longius illi adsimulat porcum, Claud. Eid. 2, 6: cui adsimilāstis me, Vulg. Isa. 46, 5; ib. Marc. 4, 30: quam (naturam) Gadareus primus adsimulāsse aptissime visus est, to have designated by very suitable comparisons, Suet. Tib. 57.

  • II. To represent something that is not, as real, to imitate, counterfeit, to pretend, to feign, simulate; constr. usu. with acc.; ante-class. with inf., acc. and inf., or with quasi; v. assimilis (mostly poet. or in post-Aug. prose).
          1. (α) With acc.: has bene ut adsimules nuptias, Ter. And. 1, 1, 141: clipeumque jubasque Divini adsimulat capitis, Verg. A. 10, 639: Assimulavit anum, Ov. M. 14, 656: odium cum conjuge falsum Phasias assimulat, id. ib. 7, 298: fictos timores, Sil. 7, 136: sermonem humanum, Plin. 8, 30, 44, § 106: me sic adsimulabam, quasi stolidum, Plaut. Ep. 3, 3, 40: se laetum, Ter. Heaut. 5, 1, 15: amicum me, id. Phorm. 1, 2, 78.
          2. (β) With simple inf.: furere adsimulavit, Pac. ap. Cic. Off. 3, 26, 98: amare, Plaut. Cist. 1, 1, 98.
          3. (γ) With acc. and inf.: ego me adsimulem insanire, Plaut. Men. 5, 2, 79: adsimulet se Tuam esse uxorem, id. Mil. 3, 1, 195: Nempe ut adsimulem me amore istius differri, id. ib. 4, 4, 27; id. Poen. 3, 1, 57; id. Truc. 2, 4, 36; 2, 5, 11; 2, 5, 19: venire me adsimulabo, Ter. And. 4, 3, 20; id. Phorm. 5, 6, 53 al.
          4. (δ) With quasi: adsimulato quasi hominem quaesiveris, Plaut. Ep. 2, 2, 11: Ad. Ita nos adsimulabimus. Co. Sed ita adsimulatote, quasi ego sim peregrinus, id. Poen. 3, 2, 23; id. Stich. 1, 2, 27: adsimulabo quasi nunc exeam, Ter. Eun. 3, 2, 8.
            And absol.: Obsecro, Quid si adsimulo, satin est? Ter. Phorm. 1, 4, 33.
            Note: The much-discussed question, whether adsimilo or adsimulo is the best orthog. (cf. Gron. Diatr. Stat. c. 6, p. 72 sq., and Hand ad h. l.; Quint. 7, 10, 9 Spald.; id. 10, 2, 11 Frotscher; Suet. Tib. 57 Bremi; Tac. G. 9 Passow; id. Agr. 10 Walch; Bessel, Misc. Phil. Crit. 1, 5 al.), is perh. solved in the foll. remarks: Such is the affinity of the sound of ŭ and ĭ in Lat., that when they stand in two successive syllables, separated by the semivowel l, the u is accommodated to the i. Thus, from consŭl arises consĭlĭum; from exsŭl, exsĭlĭum; from famŭl, famĭlĭa; so the terminations ĭlis and ŭlus, not ŭlis and ĭlus (these few, mutĭlus, nubĭlus, pumĭlus, rutĭlus, appear to be founded in the u of the first syllable; but for the heteroclites gracila, sterila, etc., a nom. sing. gracilus, sterilus, etc., is no more needed than for Bacchanal orum, a nom. Bacchanalium, and for carioras, Manil. ap. Varr. L. L. 7, § 28 MSS., a form cariorus, a, um); and so it is also explained, that from the orig. facul and difficul arose faculter, facultas; difficulter, difficultas; not facŭlis, facŭliter, facŭlītas; difficŭlis, difficŭlĭter, difficŭlĭtas; but facilis, faciliter, facilitas; difficilis, difficiliter, difficilitas. This principle, applied to the derivatives of simul, shows the correctness of the orthography simulo, simulatio, simulator, with similis, similitudo, similitas; adsimulo, adsimulatio, adsimulator, with adsimilis; dissimulo, dissimulatio, dissimulator, with dissimilis and dissimilitudo, etc.; cf. Diom. p. 362 P.: Similo non dicimus, sed similis est. Sane dixerunt auctores simulat per u, hoc est ὁμοιάζει. But since the copyists knew that the more rare signif. of making like was not generically connected in the words simulare and adsimulare with the more usual one of imitating, dissembling, they wrote, where the former was required, similo, adsimilo, and gave occasion thereby to the entirely unfounded supposition that the ancients wrote, for the signif. making like, similo, adsimilo; for that of imitating, feigning, simulo, adsimulo Fr.
            Hence, assĭmŭlātus (ads-), a, um, P. a.
    1. A. Made similar, similar, like: totis mortalibus adsimulata Ipsa quoque ex aliis debent constare elementis, Lucr. 2, 980: montibus adsimulata Nubila, id. 6, 189: litterae lituraeque omnes adsimulatae, Cic. Verr. 2, 2, 77: Italia folio querno adsimulata, Plin. 3, 5, 6, § 43: phloginos ochrae Atticae adsimulata, id. 37, 10, 66, § 179: favillae adsimilatus, Vulg. Job, 30, 19: adsimilatus Filio Dei, ib. Heb. 7, 3.
    2. B. Imitated, i. e. feigned, pretended, dissembled: familiaritas adsimulata, Cic. Clu. 13: virtus, id. Cael. 6, 14: adsimulatā castrorum consuetudine, Nep. Eum. 9, 4: alia vera, alia adsimulata, Liv. 26, 19: minus sanguinis ac virium declamationes habent quam orationes, quod in illis vera, in his adsimilata materia est, Quint. 10, 2, 12; 9, 2, 31 al.
      Comp., sup., and adv. not in use.
      * assĭmŭlanter (ads-), adv. (qs. from the P. a. assimulans, which is not found), in a similar manner: dicta haec, Nigid. ap. Non. p. 40, 25.
    3. ‡* assĭpondĭum, ii, n. [as-pondus],
    1. I. the weight of one as, a pound weight, Varr. L. L. 5, § 169 Müll.

    assĭmŭlātĭcĭus (ads-), a, um, adj. [assimulo], imitated, not real; hence nominal, titular: insignia, Cod. Th. 6, 22, § 8.

    assirātum, i, n., a drink composed of wine and blood; as, acc. to Festus, the ancient Latins called blood assir, Paul. ex Fest. p. 16 Müll.

    1. assis, is, m., = as, v. as init.

    2. assis, is, m. and f., = axis, v. 1. axis.

    as-sisto (ads-, Fleck., Lachm., B. and K., Rib., Halm; ass-, Merk.), astĭti, no sup., 3, v. n. (cf. absisto), to place one’s self somewhere, to stand, post one’s self.

    1. I. In gen.: Mane tu atque adsiste ilico, Plaut. Most. 4, 2, 2: Adsistite omnes contra me, id. Ps. 1, 2, 23: ut adsisterent coram Domino, Vulg. Job, 1, 6; ib. 2 Par. 9, 7: adsiste altrinsecus, Plaut. Ps. 1, 3, 123: hic propter hunc adsiste, Ter. Ad. 2, 1, 15: Qui nunc hic adsistunt, Vulg. Zach. 3, 7: Accede, nate, adsiste, Cic. Tusc. 2, 9, 21: ut ipsi ad fores adsisterent, imperat, id. Verr. 2, 1, 26: ut contra omnes hostium copias in ponte unus (Cocles) adsisteret, id. Leg. 2, 4, 10: Quem Turnus super adsistens, Verg. A. 10, 490: Donec Laërtius heros Astitit, Ov. M. 13, 125.
    2. II. Esp.
      1. A. As indicating a completed action, to stand somewhere, to stand at or by: ita jacere talum, ut rectus adsistat, may stand erect, Cic. Fin. 3, 16, 54: Nec refert quibus adsistas regionibus ejus, Lucr. 1, 964: lecto assistere, Ov. F. 5, 457: precanti, id. ib. 1, 631: adsisto divinis, * Hor. S. 1, 6, 114: neque enim scribenti, ediscenti et cogitanti praeceptor adsistit, Quint. 1, 2, 12.
        With acc.: equos, Stat. Th. 3, 299.
        Trop.: consulum tribunalibus Italia et publicae provinciae adsisterent, i. e. comparerent jura accepturi, Tac. A. 13, 4.
      2. B. Alicui.
          1. a. To stand by one (as counsel) before a tribunal, to defend, assist, aid (post-Aug. for the class. adesse, q. v.): adsistebam Vareno, Plin. Ep. 7, 6, 3; 7, 10, 85; Dig. 6, 1, 54; App. Dogm. Plat. 1, p. 3.
          2. b. To stand before one on trial, in judgment (eccl. Lat.): Caesari oportet te adsistere, Vulg. Act. 27, 23.

    assistrix, v. assestrix.

    1. assĭtus (ads-), a, um, Part., v. 1. assero.

    2. as-sĭtus (ads-), a, um, adj. [sino], situated near (post-class.): atria viridantibus adsita pratis, Aus. Mos. 335: neque longule dissita neque proxime adsita, App. Flor. 1.

    Assĭus, a, um, adj., of or pertaining to the city Assus (in Troas): lapis, a kind of limestone, which was used for coffins, and in which the body was soon consumed: In Asso Troadis sarcophagus lapis fissili venā scinditur. Corpora defunctorum condita in eo absumi constat intra XL. dies exceptis dentibus, Plin. 36, 17, 27, § 131.