Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

circŭlāris, e, adj. [circulus], circular, round (post-class.): flexus, Mart. Cap. 6, § 579; 8, § 814 init.

circŭlātim, adv. [circulor], circularly, in a circle (post-Aug. and rare).

  1. I. Prop.: pectori circulatim cerotaria apponere, Cael. Aur. Acut. 2, 29, 153; id. Tard. 1, 4, 91; Petr. 67 Gronov. (Büch circumlatum).
  2. II. Fig., in circles, groups, or companies: multitudo circulatim suo quaeque more lamentata est, * Suet. Caes. 84 fin.

* circŭlātĭo, ōnis, f. [circulor], a circular course, revolution: Mercurii, Vitr. 9, 1, 8.

circŭlātor, ōris, m. [circulor].

  1. I. A pedler: auctionum, Asin. ap. Cic. Fam. 10, 32, 3.
  2. II. A mountebank, quack, Cels. 5, 27, 3; Petr 68, 6; Dig. 47, 11, 11; Sen. Ben. 6, 11, 2; App. M. 1, p. 103, 38.
    Of noisy philosophers, Sen. Ep. 29, 5

circŭlātōrĭus, a, um, adj. [circulator], of a mountebank, quackish (post-Aug.): jactatio, Quint. 2, 4, 15: volubilitas, id. 10, 1, 8: praestigiae, Tert. Apol. 23.

circŭlātrix, īcis, f. [circulator], a female mountebank or stroller, Auct. Priap. 18, 1.
Adj.: lingua, of a mountebank, Mart. 10, 3, 2.

circŭlo, āre, v. a. (post-class. collat. form of circulor) [circulus],

  1. I. to make circu lar or round, App. flor. 9, p. 346, 21. circulatus gressus, Cael. Aur Tard. 1, 1: digitos. bent in, App. Mag. 89, p. 330.
  2. II. Esp., to encircle, encompass: verticem varietatibus, Mart. Cap. 7, § 728: sideribus, id. 8, § 831; 4, § 333 al.; cf. Neue, Formenl. 2, p. 269.

circŭlor, ātus, 1, v. dep. [circulator].

  1. I. To form a circle (of men) about one’s self, or to gather in a company or circle for conversation, * Cic. Brut. 54, 200: totis vero castris milites circulari et dolere, etc., Caes. B. C. 1, 64.
    Hence,
  2. II. Of mountebanks, to collect people around one’s self, Sen. Ep. 40, 3; 52, 7.

circŭlus, i, m. (contr. circlus, like vinclum = vinculum, Verg. G. 3, 166) [kindred with κίρκος, κύκλος, circinus],

  1. I. a circular figure, a circle: circulus aut orbis, qui κύκλος Graece dicitur, Cic. N. D. 2, 18, 47: muri exterior, Liv. 36, 9, 12: circulus ad speciem caelestis arcūs orbem solis ambiit, Suet. Aug. 95.
    1. B. Esp.
      1. 1. In astronomy, a circular course, orbit: stellae circulos suos orbesque conficiunt celeritate mirabili, Cic. Rep. 6, 15, 15: aequinoctialis, solstitialis, septentrionalis, Varr. L. L. 9, § 24; Ov. M. 2, 516: lacteus, the Milky Way, Plin. 2, 25, 23, § 91; 18, 29, 69, § 230: signifer, Vitr. 6, 1, 1; 9, 8, 8.
      2. 2. In geog., a zone or belt of the eartb’s surface: plura sunt segmenta mundi, quae nostri circulos appellavere, Graeci parallelos, Plin. 6, 34, 39, § 212 sqq.
    2. C. Trop., of time: mensis artiore praecingitur circulo, Sen. Ep. 12, 6.
  2. II. Meton.
    1. A. Any circular body; a ring, necklace, hoop, chain, Verg. A. 5, 559; 10, 138; id. G. 3, 166; Plin. 14, 21, 27, § 132; Suet. Aug 80.
    2. B. A circle or company for social intercourse (very freq.): in conviviis rodunt, in circulis vellicant, Cic. Balb. 26, 57; so with convivia also, Liv. 32, 20, 3; 34, 61, 5; 44, 22, 8; Domit. Mars. ap. Quint. 6, 3, 105; Tac. A. 3, 54; Nep. Epam. 3, 3; Mart. 2, 86, 11; 10, 62, 5: cir culos aliquos et sessiunculas consectarl, Cic. Fin. 5, 20, 56 per fora et circulos locuti sunt, Tac Agr 43; cf Quint. 12, 10, 74: quemcumque patrem familias arripuissetis ex aliquo circulo, Cic. de Or. 1, 34, 159; 1, 38, 174: de circulo se subducere, to withdraw from the assembly, id. Q. Fr. 3, 4, 1; Quint. 2, 12 10; cf.: densa circumstantium corona latissimum judicium multiplici circulo ambibat, Plin. Ep 6, 33, 3.