Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

* exercĭtāmentum, i, n. [exercito], exercise: corporum, App. Flor. p. 351, 39.

exercĭtātē, adv., v. exercito, P. a. fin.

exercĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [exerceo, II.],

  1. I. to exercise diligently or frequently, practise (in the verb. finit. rare, but very freq. and class. as P. a.): Achilles ibi se ac suos cursu exercitavisse memoratur, Mel. 2, 1, 5: corpus atque ingenium patriae, Sall. Or. de Rep. Ordin. 18: quamlibet per alia in scholis exercitati sumus, Quint. 2, 10, 9.
  2. II. Pregn., to vex, agitate, disturb. disquiet.
    Pass.
    in mid. force: exercitabar, Vulg. Psa. 76, 6; cf. v. 3.
    Hence, exer-cĭtātus, a, um, P. a.
    1. A. Well exercised, practised, versed, trained: in aliqua re versatus exercitatusque, Cic. Ac. 2, 34, 110; cf.: homo et in aliis causis exercitatus et in hac multum et saepe versatus, id. Quint. 1, 3: homo in arithmeticis satis exercitatus, id. Att. 14, 12 fin.: homines in armis, Caes. B. C. 1, 57: in re militari, Cic. Font. 14, 31: in illo genere, id. Rep. 1, 6: in propagandis, in regendis finibus, id. Mur. 9, 22: in uxoribus necandis, id. Clu. 19, 52: curis agitatus et exercitatus animus, id. Rep. 6, 26: milites superioribus proeliis exercitati, Caes. B. G. 2, 20, 3: glaebis subigendis exercitati, Cic. Agr. 2, 31, 84: animi studio exercitata velocitas, Quint. 5, 10, 123.
      Comp.: paratiores erunt et tamquam exercitatiores ad bene de multis promerendum, Cic. Off. 2, 15, 53: (an sum) rudis in re publica? quis exercitatior? id. Phil. 6, 6, 17.
      Sup.: in maritimis rebus exercitatissimi paratissimique, Cic. de Imp. Pomp. 18, 55: in armis, Caes. B. G. 1, 36 fin.: ad aliquam rem, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142: Etrusci ostentorum exercitatissimi interpretes, id. Div. 1, 42, 93: scripturarum, Tert. adv. Haer. 17.
    2. B. (Acc. to exerceo, II. C.) Greatly vexed, tossed, agitated (very rare): Syrtes exercitatae Noto, Hor. Epod. 9, 31: senex exercitati vultus, disquieted, troubled, Petr. 83; cf. Vulg. Psa. 76, 3.
      Comp.: non sane alias exercitatior magisque in ambiguo Britannia fuit, Tac. Agr. 5.
      Adv.: exercĭtāte (acc. to A.), with practice, in a practised manner: exercitatius, Sen. Ep. 90 med.: exercitatissime, Arn. 3, 113.

exercĭtātĭo, ōnis, f. [exercito].

  1. I. A moving, agitating, setting in motion: per aëris exercitationem (aqua) percolata tempestatibus liquescendo pervenit ad terram, Vitr. 8, 2, 1.
  2. II. Exercise, practice: corpora nostra motu atque exercitatione recalescunt, Cic. N. D. 2, 10, 26: ut exercitatione ludoque campestri tunicati uteremur, id. Cael. 5, 11; cf.: juventutis in gymnasiis, id. Rep. 4, 4: esse incredibili virtute atque exercitatione in armis, Caes. B. G. 1, 39; cf.: superiorum pugnarum, id. ib. 3, 19, 3: usu forensi atque exercitatione tiro, Cic. Div. ap. Caecil. 15, 47; cf.: juris civilis, id. de Or. 1, 57, 243: ususque dicendi, id. Cael. 22, 54: dicendi, id. Brut. 97, 331; id. Off. 1, 1, 1; Quint. 2, 12, 11; 2, 17, 12: linguae, Cic. de Or. 3, 24, 94; cf.: vir egregia exercitatione in dialecticis, id. Fin. 3, 12, 41; and, rhetoricae, id. N. D. 2, 67, 168: magnum opus est, egetque exercitatione non parva, id. Lael. 5, 17: hic exercitationem virtutis perdidit, id. Mil. 13, 35; Crotoniensibus nulla virtutis exercitatio fuit, Just. 20, 4, 1: artes exercitationesque virtutum, Cic. de Sen. 3, 9: ingenii, id. ib. 11, 38: corporalis, Vulg. 1 Tim. 4, 8 et saep.

exercĭtātor, ōris, m. [exercito], an exerciser, trainer (post-Aug.), Plin. 23, 7, 63, § 121: agilitatis, id. 35, 11, 40, § 136: EQVITVM, Inscr. Orell. 3498 sq.; cf. ib. 3413.

exercĭtātōrĭus, a, um, adj. [exercitator], diligent, active: labores, August. Epist. 26, 2.

* exercĭtātrix, īcis, f. [exercitator], that which exercises the body, gymnastics: duas partes civilitatis corpori assignet (Plato), medicinam et quam interpretantur exercitatricem, Quint. 2, 15, 25.

exercĭtātus, a, um, Part. and P. a., from exercito.