Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

fictīcĭus (-tĭus), a, um, adj. [fictus, from fingo],

  1. I. artificial, counterfeit, not genuine, fictitious (post-Aug.): gemmae, Plin. 37, 13, 76, § 199 sq.: vinum, id. 14, 16, 18, § 98: oleum, id. 15, 7, 7, § 24.
  2. II. Feigned, pretended: actiones, Ulp. Regul. tit. 28, 12.
    Adv.: fictīcĭe, in pretence: justi (Hilar.), Anon. ap. Job, 1, 15.

fictĭlis, e, adj. [fictus, from fingo], made of clay, earthen, fictile.

  1. I. Adj.: si id in ceris fingeretur aut fictilibus figuris, Cic. N. D. 1, 26, 71: Summanus, id. Div. 1, 10, 16: vasa, id. Att. 6, 1, 13: pocula, Tib. 1, 1, 39: dolia, Plin. 35, 12, 46, § 158: olla rudis fictilis, Varr. ap. Non. p. 223.
    Jestingly applied to labelled wine-bottles: ibi tu videas litteratas fictiles epistolas, Pice signatas, Plaut. Poen. 4, 2, 14.
  2. II. Subst.: fic-tĭle, is, and more freq. in plur., fictĭlĭa, ĭum, n.
    1. A. An earthen vessel: balsamum novo fictili conditur, Plin. 12, 25, 54, § 116; 29, 6, 39, § 134: omnia fictilibus (ponuntur), Ov. M. 8, 670; Juv. 3, 168; 10, 26.
    2. B. Earthen figures of deities: antefixa fictilia deorum Romanorum, Liv. 34, 4, 4; cf. Plin. 34, 7, 16, § 34; 35, 12, 45, § 157.

fictĭlĭārĭus, ii, m. [fictilis], a potter, Inscr. Orell. 4189; cf. Ὀστρακοποιός, fictiliarius, Gloss. Gr. Lat.

fictĭo, ōnis, f. [fingo] (post-Aug.; esp. freq. in Quint.).

  1. I. A making, fashioning, forming, formation (cf.: confictio, figmentum): (animalis) fictio a capite sumit exordium, Lact. Opif. D. 12: hominis, i. e. creation, id. 4, 4; 2, 9: nominum fictio adjectis, detractis, mutatis litteris, Quint. 6, 3, 53; 8, 3, 19; [?*)ONOMATOPOII = /A ?], id est fictio nominis, id. 8, 6, 31; 9, 1, 5: Furium, veterem poëtam, dedecorasse linguam Latinam hujuscemodi vocum fictionibus, quae, etc., Gell. 18, 11, 2.
  2. II. In partic.
    1. A. A feigning, counterfeiting, disguising: in figura totius voluntatis fictio est, apparens magis quam confessa, Quint. 9, 2, 46: poëtarum, fictions, Lact. 1, 21 fin.: fictiones personarum, quae [?PROSWPOPOII = /AI ?] dicuntur, Quint. 9, 2, 29: personae, id. 9, 3, 89; 11, 1, 39; Vulg. Sap. 7, 13.
    2. B. Rhet. t. t., an assumed or fictitious case, a supposition, fiction: adhuc est subtilior illa ex simili translatio, cum, quod in alia re fieri solet, in aliam mutuantur. Ea dicatur sane fictio, Quint. 6, 3, 61; cf.: duci argumenta non a confessis tantum, sed etiam a fictione, quod Graeci καθ’ ὑπόθεσιν vocant, id. 5, 10, 95 Spald.: est et illa ex ironia fictio, qua usus est C. Caesar, etc., id. 6, 3, 91.
    3. C. Jurid. t. t.: fictio legis, a fictitious assumption in a case, a fiction, Gai. Inst. 3, 56; Dig. 35, 2, 1, § 1; 18; 41, 3, 15. For an account of the fictions in use in the formulas of the Roman law, v. Gai. Inst. 4, 32-38; cf. Savigny, Du Droit Romain, 5, pp. 76-84.

fictītĭus, a, um, v. ficticius.