Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

irruptĭo, ōnis, f. [irrumpo], a breaking or bursting in, an irruption.

  1. I. In gen.: irruptionem facere in popinam, Plaut. Poen. prol. 42: ferarum, Plin. Pan. 81: belli, Flor. 2, 12, 5: luminis, Pall. 10, 17: aquarum, Sen. Q. N. 3, 30, 5.
  2. II. Esp., as milit. t. t., an invasion, incursion, sally: hostis, Suet. Tib. 6: etiamsi irruptio facta nulla sit, Cic. de Imp. Pomp. 6, 15: Gallorum, Aug. Civ. Dei, 3, 31.

1. irruptus, ūs, m. [irrumpo], an irruption (late Lat.), Fab. Claud. Gord. Fulg. Aet. Mund. 11, p. 141.

2. irruptus (inr-), a, um, Part., from irrumpo.

* 3. irruptus (inr-), a, um, adj. [2. in-rumpo], unbroken, unsevered: copula, Hor. C. 1, 13, 18.