No entries found. Showing closest matches:
lēna, ae, f. [leno], a bawd, procuress.
- I. Lit.: lenas eas dicimus, quae mulieres quaestuarias prostituunt. Lenam accipiemus et eam, quae alterius nomine hoc vitae genus exercet, Dig. 23, 2, 43: omnes sunt lenae levifidae, Plaut. Pers. 2, 2, 61; id. Truc. 2, 1, 14; id. As. 1, 3, 23: callida, Tib. 1, 6, 11 (5, 48): improba, Ov. Am. 1, 15, 17.
In apposition: lena anus, an old go-between, Ov. Am. 3, 5, 40: Isiaca, i. e. Isis, Juv. 6, 489: ingenui prohibentur ducere … et lenam et a lenone lenave manumissam, Ulp. Fragm. 13, 2.
- II. Transf., she that entices, allures, seduces; a female enticer, a seductress: non vides, quam blanda conciliatrix, et quasi sui sit lena natura? Cic. N. D. 1, 27, 77: pro facie multis vox sua lena fuit, Ov. A. A. 3, 316: pictura lena, Claud. Nupt. Honor. et Mar. 24.
1. Lēnaeus, a, um, adj., = Ληναῖος, Lenæan, Bacchic: Lenaei latices, i. e. wine, Verg. G. 3, 510: honorem libare, id. A. 4, 207: Lenaea dona, Stat. S. 4, 6, 80: Lenaeus pater, i. e. Bacchus, Verg. G. 2, 7; Ov. M. 4, 14; 11, 132; and absol.: Lēnaeus, i, m., Bacchus: te libans, Lenaee, vocat, Verg. G. 2, 529; Tib. 3, 6, 38.
2. Lēnaeus, i, m.
- I. A surname of a king, otherwise unknown, Ov. Ib. 331.
- II. A name of Roman slaves, e. g. Cn. Pompeius Lenaeus, a freedman of Pompey, Suet. Gram. 15; Plin. 15, 30, 39, § 127.
lēne, adv., v. lenis fin.
1. lēnis, e, adj. [cf. lentus], soft, smooth, mild, gentle, easy, calm.
- I. Lit.: sensus judicat dulce, amarum: lene, asperum, Cic. Fin. 2, 12, 36; id. N. D. 2, 58, 146: vehemens fricatio spissat, lenis mollit, Plin. 28, 4, 14, § 53: vinum hoc asperum est: aliud lenius, sodes, vide, Ter. Heaut. 3, 1, 48: lenibus venenis uti, Cic. Att. 2, 21, 1: lenissimus ventus, id. ib. 7, 2, 1: motus laterum, moderate, gentle, Quint. 11, 3, 92; 161: leni igni sucus coquitur, Plin. 21, 18, 73, § 122.
Of the Nile: postea lenis, Plin. 5, 9, 10, § 54: tormentum, Hor. C. 3, 21, 13: volatus, Ov. M. 12, 527: somnus, Hor. C. 3, 1, 21.
Of heights, gently or gradually rising: clivus, Liv. 6, 24; cf. id. 29, 33.
Comp.: jugum paulo leniore fastigio ab ea parte quae, etc., Caes. B. C. 2, 24; so fastigium, Plin. 16, 36, 64, § 158.
- II. Trop., gentle, moderate, mild, lenient, calm.
- A. In gen.: servitutem lenem reddere, Plaut. Capt. 2, 1, 5: Ecce me. Opusne (erit tibi) leni? leniorem dices quam mutumst mare, id. Mil. 3, 1, 70: homo lenis et facilis, Cic. Fam. 5, 2, 9: populus Romanus in hostes lenissimus, id. Rosc. Am. 53, 154: lenissima verba, id. Fam. 5, 15, 1: lenissimum ingenium, id. Brut. 56, 204: lenior sententia, Caes. B. C. 1, 2: lene consilium dare, Hor C. 3, 4, 41.
- (β) With inf.: non lenis precibus fata recludere Mercurius, Hor. C. 1, 24, 17.
- B. In partic.
- 1. Of speech, mild, gentle: oratio placida, submissa, lenis, Cic. de Or. 2, 43, 183: lenis et fluens contextus orationis, Quint. 9, 4, 127: leniores epilogi, id. 6, 1, 50.
- 2. In gram.: spiritus, the spiritus lenis, the smooth or soft breathing (opp. the spiritus asper), Prisc. p. 572 P.
Hence, adv. in two forms.
- A. lēne (only poet.), softly, mildly, gently: sectus humum rivo, lene sonantis aquae, Ov. F. 2, 704: clivi lene jacentes, gently rising, Calp. Ecl. 7, 25: lene fluens fons, Nemes. Ecl. 4, 47: lene Notus spirat, Avien. Descript. Orb. 857.
- B. lēnĭter (class.), softly, mildly, gently.
- 1. Lit.: leniter arridens, Cic. Rep. 6, 12, 12: leniter atterens Caudam, Hor. C. 2, 19, 30: ventus leniter pluvius, Plin. 18, 34, 77, § 337: leniter ire per excubias custodum, Ov. Am. 1, 6, 7: collis leniter acclivis, gradually or gently rising, Caes. B. G. 7, 19; so, editus collis, Liv. 2, 50.
Comp.: torrens lenius decurrit, Ov. M. 3, 568.
- 2. Trop., quietly, calmly, gently, moderately, leniently.
- a. In gen.: tentem leniter an minaciter? Plaut. Stich. 1, 2, 20: petere quippiam ab aliquo dictis bonis, id. Am. prol. 25: ferre aliquid, Ov. H. 5, 7: traducere aevum, Hor. Ep. 1, 18, 97: nimis leniter latam suam injuriam ratus, Liv. 29, 9 (al. leviter).
Sup.: lenissime sentire, Cic. Fam. 5, 2, 9.
- b. In partic.
- (α) Of speech: multa leniter, multa aspere dicta sunt, Cic. Brut. 44, 164: agit versum Roscius quam leniter, quam remisse, quam non actuose, id. de Or. 3, 26, 102.
Comp.: qui jamdiu multo dicis remissius et lenius quam solebas, Cic. de Or. 1, 60, 255.
- (β) Moderately, i. e. very little, not at all: hoc leniter laudabitis, Plaut. Poen. 5, 3, 40; 3, 3, 9: leniter qui saeviunt sapiunt magis, id. Bacch. 3, 3, 4.
- (γ) In a bad sense, remissly, indolently: si cunctetur atque agat lenius, too slowly, Caes. B. C. 1, 1.
lēnīmen, ĭnis, n. [lenio], a softening or soothing remedy; an alleviation, mitigation, solace (poet.): testudo laborum Dulce lenimen, Hor. C. 1, 32, 14: sollicitae lenimen dulce senectae, Ov. M. 6, 500: addidit illis hoc quoque lenimen, id. ib. 11, 450.
lēnīmentum, i, n. [lenio], a softening or soothing remedy; an alleviation, mollification (post-Aug.).
- I. Lit., Plin. 25, 5, 24, § 59.
- II. Trop.: addito honestae missionis lenimento, Tac. H. 2, 67.
lēnĭo, īvi or ĭi, ītum, 4 (imperf. lenibant, Verg. A. 4, 528: lenibat, id. ib. 6, 468; fut. lenibunt, Prop. 3, 20 (4, 21), 32), v. a. and n. [1. lenis].
- I. Act., to make soft or mild, to soften, mollify, alleviate, mitigate, assuage, soothe, calm (syn.: mitigo, placo, sedo, mulceo).
- A. Lit.: lapsana alvum lenit et mollit, Plin. 20, 9, 37, § 96: nuces leniunt saporem caeparum, id. 23, 8, 77, § 147: tumores, id. 33, 6, 35, § 110: collectiones impetusque, id. 22, 25, 58, § 122: stomachum latrantem, Hor. S. 2, 2, 18: volnera, to assuage, heal, Prop. 3, 20 (4, 21), 32: clamorem, to soften, moderate, Hor. C. 1, 27, 7: inopiam frumenti lenire, to make amends for, cause to be less felt, Sall. J. 91.
- B. Trop., to render mild, to appease, calm, pacify, etc.: senem illum tibi dedo ulteriorem, ut lenitum reddas, Plaut. Bacch. 5, 2, 31: illum saepe lenivi iratum, Cic. Att. 6, 2, 2: temperantia animos placat ac lenit, id. Fin. 1, 14, 47: te ipsum dies leniet, aetas mitigabit, id. Mur. 31, 65: epulis multitudinem imperitam, id. Phil. 2, 45, 116: desiderium crebris epistolis, id. Fam. 15, 21, 1: se multa consolatione, id. Q. Fr. 3, 5, 4: diem tempusque … leniturum iras, Liv. 2, 45: seditionem, id. 6, 16: animum ferocem, Sall. J. 11: saepius fatigatus lenitur, id. ib. 111, 3: lenire dolentem Solando, Verg. A. 4, 393.
- * II. Neutr., to become soft or mild, to be softened, mitigated: dum irae leniunt, Plaut. Mil. 2, 6, 100; cf. Brix ad loc.
2. lenis, is, m., a kind of vessel, Afran. and Laber. ap. Non. 544, 31.
lēnĭtas, ātis, f. [1. lenis], softness, smoothness, gentleness, mildness.
- I. Lit.: vini, opp. asperitas, Plin. 14, 19, 24, § 120: lini, id. 13, 12, 26, § 82: Arar in Rhodanum influit incredibili lenitate, slowness, Caes. B. G. 1, 12: vocis, mildness, Cic. de Or. 2, 43, 182: smaragdi viridis lenitas, delicate green, Plin. 37, 5, 16, § 63.
- II. Trop.
- A. In gen., mildness, gentleness, tenderness, lenity: non est jam lenitati locus, severitatem res ipsa flagitat, Cic. Cat. 2, 4, 6: dare se ad lenitatem, id. Fam. 13, 1, 4: animi, with mollitia, id. Sull. 6, 18: animadvertendi, id. Part. Or. 22, 78: legum, id. Rab. Perd. 3, 10: remissa nimis lenitate uti, Gell. 11, 18, 6.
- B. In partic., of speech: elaborant alii in lenitate et aequabilitate, et puro quasi quodam et candido genere dicendi, Cic. Or. 16, 53: lenitas ejus sine nervis perspici potest, id. Brut. 48, 177: genus orationis cum lenitate quadam aequabili profluens, id. de Or. 2, 15, 64.
lēnĭter, adv., v. lenis fin.
* lēnĭtĭes, ēi, f. [1. lenis], mildness, gentleness: non sine lenitie, Schol. Ambros. ad Cic. Or. ap. Clod. et Cur. p. 20 Mai.
lēnĭtūdo, ĭnis, f. [1. lenis], softness, mildness, gentleness, calmness (very rare): orationis, Pac. ap. Cic. Tusc. 5, 16, 46 (Trag. Fragm. v. 247 Rib.): mira lenitudine ac suavitate abundat, Turp. ap. Non. 132, 3 (Com. Fragm. v. 189 Rib.): nimia in aliquem lenitudo, * Cic. Verr. 2, 4, 61, § 136.
1. lēno, no perf., ātum, 1, v. n. and a. [2. leno].
- I. Neutr., to pimp, pander (poet.): lenandi callidus arte, Poët. ap. Anth. Lat. T. 1, p. 611 Burm.
- II. Act., to procure: filiam suam, Schol. Juv. 6, 233: formosas puellas, Epigr. ap. Salmas. ad Vop. Car. 16: lenatae puellae, Poët. ap. Anth. Lat. T. 2, p. 587.
2. lēno, ōnis, m. [lenio], a pimp, pander, procurer.
- I. Lit.: perjurus leno, Plaut. Capt. prol. 57: leno me peregre militi Macedonico Minis viginti vendidit, id. Ps. 1, 1, 49: importunus, id. Merc. prol. 44: leno sum, fateor, Ter. Ad. 2, 1, 34: improbissimus et perjurissimus leno, Cic. Rosc. Com. 7, 20: insidiosus, Hor. Ep. 2, 1, 172: verba facit leno, etc., id. S. 2, 3, 231: cum leno accipiat moechi bona, Juv. 1, 55.
- II. Transf.
- A. A seducer, allurer: lenonem quendam Lentuli concursare circum tabernas, Cic. Cat. 4, 8, 17: (puella) me lenone placet, i. e. through my intervention, Ov. Am. 3, 12, 10.
- B. A go-between, Just. 2, 3, 8.
Adj.: se Narcissus amat captus lenonibus undis, alluring, seductive, Anth. Lat. T. 1, p. 102 Burm.
lēnōcĭnāmentum, i, n. [lenocinor], an allurement (late Lat.), Sid. Ep. 7, 9.
lēnōcĭnātĭo, ōnis, f. [lenocinor], flattery (late Lat), Cassiod. in Ps. 15.
* lēnōcĭnātor, ōris, m. [lenocinor], one who obtains any thing by flattery: gratiae lenocinator, Tert. adv. Marc. 1, 22 fin.
lēnōcĭnĭum, ĭi, n. [leno], the trade of a pander, pimping, pandering.
- I. Lit.: ait praetor: Qui lenocinium fecerit. Lenocinium facit, qui quaestuaria mancipia habet. Sed et qui in liberis hunc quaestum exercet, in eadem causa est, etc., Dig. 3, 2, 4: quid? ego lenocinium facio? Plaut. Ep. 4, 2, 11: uxori meae Mihique objectent lenocinium facere, id. Merc. 2, 3, 76: profiteri, to profess to be a bawd, Suet. Tib. 35: praebere uxori, to be a pander to, Dig. 24, 3, 47: eum qui in adulterio deprehensam uxorem non statim dimiserit, reum lenocinii postulari placuit, Paul. Sent. 2, 26, 8; Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 12, 4.
- II. Transf.
- A. An allurement, enticement, Cic. Mur. 35, 74: cupiditatum, id. Sest. 66, 138.
- B. Excessive or artificial ornament, finery or nicety in dress: corporum lenocinia, Cic. N. D. 2, 58, 146: omnis lenocinii negligens, Suet. Aug. 79: lenocinium est muneris antecedens metus, adds a charm to the benefit, Sen. Ben. 1, 11, 3; cf.: in lenocinio commendationis dolor est, Plin. 35, 11, 40, § 145.
- 2. In partic., of speech, meretricious or nament or allurement (postAug.), Tac. H. 1, 18: nos quibus sordent omnia, quae natura dictavit: qui non ornamenta quaerimus, sed lenocinia, Quint. 8 prooem. § 26; cf. id. 12, 1, 30: caret lenociniis expositio, id. 4, 2, 118; Suet. Calig. 38.
lēnōcĭnor, ātus, 1, v. dep. [1. leno; lit., to pander; hence, transf.].
- I. To flatter, entice, allure, wheedle, cajole (syn.: blandior, adulor): tibi serviet, tibi lenocinabitur, Cic. Div. in Caecil. 15, 48: gloriae alicujus, Sen. Contr. 1: alicui captatione testamenti, Plin. 20, 14, 57, § 160.
- II. To forward, serve, promote, advance (post-Aug.): ut libro isti novitas lenocinetur, Plin. Ep. 2, 19, 7: anceps hic et lubricus locus est, etiam cum illi necessitas lenocinatur, id. ib. 1, 8, 6: quo vitio mancipiorum negotiatores formae puerorum lenocinantur, Quint. 5, 12, 17: Harii insitae feritati arte ac tempore lenocinantur, i. e. increase, add to, Tac. G. 43 fin.
* lēnōnĭcē, adv. [1. leno; lit., to pander; hence, transf.], like a pimp: quae lenonice faceret, Lampr. Commod. 15 (al. lenonie).
lēnōnĭus, a, um, adj. [1. leno; lit., to pander; hence, transf.], of or pertaining to pimping or pandering: non periclumst nequid recte monstres. Ba. Non lenoniumst (sc. recte monstrare), Plaut. Ps. 1, 3, 53: aedes, id. Truc. 1, 1, 30; id. Men. 3. 3, 29: servitus, id. Pers. 3, 1, 1: fides, id. Rud. 5, 3, 30: genus, id. Curc. 4, 2, 13; id. Pers. 4, 4, 33: quoi servitutem di danunt lenoniam Puero, id. Ps. 3, 1, 1: pueri, Verr. Fl. Fragm. Fast. Praenest. ad VII. K. Maias (in Inscr. Orell. T. 2, p. 410): lutum lenonium, as a term of reproach, filthy pander, Plaut. Pers. 3, 3, 2: jam ego hoc ipsum oppidum expugnatum faxo erit lenonium, i. e. will outwit this pander, id. Ps. 2, 4, 76: Juppiter lenonius, id. ib. 1, 3, 99.
Adv.: lēnōniē, v. lenonice.
1. lens, dis, f., a louse’s egg, a nit: lendes tolluntur adipe canino, Plin. 29, 6, 35, § 111; Ser. Samm. 5, 72.
2. lens, tis (nom. lentis, acc. to Prisc. p. 764 P.
Acc. lentim, Cato, R. R. 35; 116; Varr. ap. Charis. p. 101 P.: lentem, Col. 2, 10, 15.
Abl. lenti, Titin. ap. Non. 210, 5.
Plur. lentes, Scrib. Comp. 114), f. (masc., Titin. ap. Non. 210, 5), a lentil: lens amat solum tenue, Plin. 18, 12, 31, § 123: Pelusiaca (Egyptian lentils were considered the best), Verg. G. 1, 228; cf. Mart. 13, 9, 1; Gell. 17, 8, 2.
lentē, adv., v. lentus fin.
lentus, a, um, adj. [cf. lenis], pliant, flexible, tough, tenacious, sticky, viscous (syn.: flexilis, tardus, serus).
- I. Lit.: viburna, Verg. E. 1, 26: vitis, id. ib. 3, 38: genistae, id. G. 2, 12: rami, id. ib. 4, 558: flagellum, Phaedr. 3, 6, 6: verbera, i. e. produced with the limber whip, Verg. G. 3, 208: argentum, id. A. 7, 634; Cat. 61, 106; Tib. 4, 1, 171: lentior salicis virgis, Ov. M. 13, 800: gluten visco et pice lentius, tougher, more tenacious, Verg. G. 4, 41: ita istaec nimis lenta vincla sunt escaria, adhesive, tenacious, Plaut. Men. 1, 1, 18; cf.: lentis adhaerens brachiis, Her. Epod. 15, 6: quoniam mas (aron) esset in coquendo lentior, Plin. 24, 16, 92, § 143.
- B. Transf., slow, sluggish, immovable: tellus lenta gelu, Prop. 4 (5), 3, 39: amnis, Plin. 36, 26, 65, § 190: in lento luctantur marmore tonsae, sluggish, motionless, Verg. A. 7, 28: lento pilo, Tib. 4, 1, 90: asinus, Phaedr. 1, 15, 7: uteri pondera lenta, immovable, heavy, Prop. 4 (5), 1, 96 (100): herba durior et in coquendo lentior, slower, longer, Plin. 24, 16, 92, § 143: venenum, Tac. A. 6, 32: remedia, Curt. 3, 5, 13; Suet. Tib. 73: miserum populum Romanum, qui sub tam lentis maxillis erit, id. ib. 21: lentaque fori pugnamus harena, Juv. 7, 47: funus matris, slow in coming, id. 6, 565.
- II. Trop.
- A. Lasting or continuing long: militiae, Tib. 1, 3, 82: amor, id. 1, 4, 81: spes, Ov. H. 2, 9: tranquillitatis lentissimae taedium, Sen. Ep. 70: lentus abesto, remain long away, Ov. R. Am. 243: vivacitas adeo lenta, persistent, Plin. 8, 27, 41, § 100.
- B. Slow, lingering, lazy: lentus in dicendo, drawling, Cic. Brut. 48: mortis genus, Suet. Caes. 87: si lentus pigrā muniret castra dolabra, Juv. 8, 248: ira deorum, id. 13, 100.
- (β) With gen.: lentus coepti, Sil. 3, 176.
- (γ) With inf.: nec Idalia lenta incaluisse sagitta, Sil. 5, 19.
- 2. Of bad payers, slow, backward: infitiatores, Cic. Cat. 2, 10: negotium, tedious, id. Att. 1, 12; 1, 13 fin.
- C. Of character, easy, calm, indifferent, unconcerned, phlegmatic, sluggish, obstinate: ut multa verba feci, ut lenta materies fuit, Plaut. Mil. 4, 5, 4: genus ridiculi patientis ac lenti, Cic. de Or. 2, 69: nimium patiens et lentus existimor, id. ib. 2, 75: Hannibalem lenti spectamus, Liv. 22, 14: lentus in suo dolore, Tac. A. 3, 70: tu, Tityre, lentus in umbra, at ease, Verg. E. 1, 4: lentissima pectora, insensible, cold (to love), Ov. H. 15, 169.
- * D. (Pliant, hence) Ready, willing, Lucil. ap. Non. 22, 32, and 338, 13.
Hence, adv.: lentē, slowly, without haste, leisurely.
- 1. Lit.: lente ac paulatim proceditur, Caes. B. C. 1, 80: currere, Ov. Am. 1, 13, 40: corpora lente augescunt, cito exstinguuntur, Tac. Agr. 3: Nilus evagari incipit, lente primo, deinde vehementius, Plin. 18, 18, 47, § 167.
Comp.: ipse cum reliquis copiis lentius subsequitur, Caes. B. C. 2, 40.
Sup.: asinus lentissime mandit, Col. 2, 15.
- * b. Transf., pliantly, readily: arida ligna lentius serrae cedunt, Plin. 16, 43, 83, § 227.
- 2. Trop.
- a. Calmly, dispassionately, indifferently: aliquid lente ferre, Cic. de Or. 2, 45, 190; cf. id. Fragm. ap. Non. 338, 9: agere, Liv. 1, 10: respondere, to answer cooly, phlegmatically, Cic. de Or. 2, 71, 287.
Comp.: sed haec videri possunt odiosiora, cum lentius disputantur, Cic. Par. 1, 2, 10: quid lentius, celerius dicendum, Quint. 1, 8, 1.
- b. In a good sense, calmly, considerately, attentively: nisi eum (librum) lente ac fastidiose probavissem, Cic. Att. 2, 1, 1.
* lentĕo, ēre, v. n. [lentus], to proceed slowly: lentet opus, Lucil. ap. Prisc. p. 800 P.
lentesco, ĕre, v. inch. n. [lentus], to become viscous or sticky; to become pliant, soft (perh. not ante-Aug.).
- I. Lit.: salix, si minus lenta est, in stercore obruenda, ut lentescat, Col. 11, 2, 92: sed picis in morem ad digitos lentescit habendo, becomes viscous, adheres, Verg. G. 2, 250: ut in picem resinamve lentescit, Tac. G. 45: gemma cerae modo lentescit, Plin. 37, 10, 70, § 185: metallum in virgulas lentescens, Hier. Ep. 24, n. 3.
- II. Trop., to slacken, relax: lentescunt tempore curae, Ov. A. A. 2, 357.
Of persons: non torpenti lentescit affectu, Ambros. in Luc. 8, 1.
lentĭcŭla, ae, f. dim. [2. lens], a lentil.
- I. Lit.: faba vel lenticula, Cels. 2, 18: hoc mense lenticulam seres, Pall. 3, 4.
- II. Transf.
- A. The shape of a lentil, lentilshape, Plin. 37, 12, 75, § 196.
- B. A vessel shaped like a lentil: vasa fictilia (quas a similitudine lenticulas vocant), Cels. 2, 17, § 25; cf. Isid. Orig. 20, 7, 4; Vulg. 1 Reg. 10, 1.
- C. A freckly eruption, freckles, Plin. 26, 1, 5, § 7: lenticulam tollunt galbanum et nitrum, Cels. 6, 5; cf. lentigo.
* lentĭcŭlāris, e, adj. [lenticula], like a lentil: ampulla lenticulari formā, lentilshaped, App. Flor. n. 9, p. 346, 26.
* lentīgĭnōsus, a, um, adj. [lentigo], full of freckles, freckled: vir lentiginosi oris, Val. Max. 1, 7, 6 ext.
lentīgo, ĭnis, f. [2. lens], a lentil-shaped spot.
- I. In gen.: stellio plenus lentigine, Plin. 29, 4, 28, § 90: chartae, id. 13, 12, 25, § 81.
- II. In partic., a freckly eruption, freckles, lentigo: lentiginem habere, Plin. 30, 2, 6, § 16: faciem lentigine obducit, id. 29, 4, 22, § 73: lentiginem corrigere, id. 22, 25, 74, § 156: emendare, id. 23, 1, 16, § 23: sanare, id. 24, 9, 38, § 63: lentigines e facie tollere, id. 20, 2, 4, § 9.
Lentīnus, i, m., the name of a man, Mart. 3, 43.
* lentĭpēs, ĕdis, adj. [lentus-pes], slowfooted, slow-paced: comes, Aus. Ep. 21, 40.
* lentiscĭfer, fĕra, fĕrum, adj. [lentiscus-fero], bearing mastic-trees: Linternum, Ov. M. 15, 713.
lentiscĭnus, a, um, adj. [lentiscus], of or from the mastic-tree: oleum, Plin. 23, 2, 32, § 65: resina, id. 24, 6, 22, § 36; Cael. Aur. Acut. 2, 37, 197 al.
lentiscus, i, f., lentiscum, i, n., the mastic-tree, Pistacia lentiscus, Linn.
- I. Lit.: viridis semperque gravata Lentiscus, Cic. poët. Div. 1, 9, 15.
- II. Transf.
- A. Mastic-oil, Cato, R. R. 7, 4; Varr. R. R. 1, 60; Plin. 15, 6, 6, § 21.
- B. A toothpick of mastic-wood, Mart. 14, 22, 1; 3, 82, 9; 6, 74, 3.
lentĭtĭa, ae (lentĭtĭes, ēi, Auct. Aetn. 540), f. [lentus], pliancy, flexibility, toughness, viscosity, stickiness: virgas sequacis ad vincturas lentitiae, Plin. 16, 37, 68, § 174; 16, 40, 77, § 210: lactucae lentitiam pituitae digerunt, id. 20, 7, 26, § 64; cf. lentor.
lentĭtūdo, ĭnis, f. [lentus], slowness, sluggishness, inactivity.
- I. Lit.: conjuratorum, Tac. A. 15, 51; Vell. 2, 11, 2.
- II. Trop.: dulness, apathy, insensibility, Cic. Tusc. 4, 19, 43: omnino non irasci est non solum gravitatis, sed nonnumquam etiam lentitudinis, id. Q. Fr. 1, 1, 13, § 38.
Of speech: libros ejusdem lentitudinis ac teporis, dulness, heaviness, Tac. Or. 21, 6.
1. lento, āvi, ātum, 1, v. a. [lentus], to make flexible, to bend (poet. and in postclass. prose).
- I. Lit.: arcus lentare et fundere glandes, i. e. to draw a bow, Stat. Achill. 1, 436; so, arcus, id. Th. 1, 703: Gortynia cornua, id. ib. 3, 587.
- B. Transf., to bend, i. e. ply the oar: Trinacriā lentandus remus in undā, Verg. A. 3, 384: remos, Sen. Agm. 437.
- II. Trop.
- A. Of time, to draw out, prolong, lengthen, protract: lentare fervida bella, Sil. 8, 11: fata Romana lentata, Treb. Claud. 6.
- B. To moderate: lentatus vapor, Sid. Carm. 22, 191.
2. Lento, ōnis, m. [lentus, sluggard], a Roman surname: Caesennius Lento, Cic. Phil. 11, 6, 3; 12, 9, 23.
lentor, ōris, m. [lentus], pliancy, flexibility; toughness, stickiness, viscosity (Plinian; cf. lentitia): ad rotarum axes lentore fraxinus utilis, Plin. 16, 43, 84, § 229: lentor resinosus, id. 13, 6, 12, § 54: picis, id. 16, 11, 22, § 53: usque ad lentorem aliquid subigere, id. 17, 14, 24, § 111.
Lentŭlĭtas, v. 2. Lentulus.
2. Lentŭlus, i, m.,
- I. a surname of a distinguished family in the gens Cornelia.
- A. Cn. Cornelius Lentulus Clodianus, consul 682 A. U. C., Cic. Balb. 8, 19; 14, 33; id. Verr. 2, 2, 39, § 95.
- B. Cn. Cornelius Lentulus Marcellinus, consul 698 A. U. C., Cic. Q. Fr. 2, 1, 2; 2, 6, 5; id. Brut. 70, 247.
- C. L. Cornelius Lentulus Crus, consul 705 A. U. C., Cic. Phil. 2, 21, 51; Hirt. B. G. 8, 50.
- D. P. Cornelius Lentulus Sura, one of Catiline’s fellow-conspirators, Cic. Cat. 3, 3 sq.; Sall. C. 46.
- E. P. Cornelius Lentulus Spinther, the elder, a friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 48; id. Brut. 77, 268; Juv. 7, 95.
- F. P. Cornelius Lentulus Spinther, son of the preceding, Cic. Fam. 1, 7, 11; 7, 26, 2; id. Att. 14, 11, 2.
Hence,
- II. Len-tŭlĭtas, ātis, f., the name or nobility of a Lentulus, qs. Lentulity (a comically formed word of Cicero): Appietas (the nobility of an Appius) aut Lentulitas, Cic. Fam. 3, 7, 5.
* 1. lentŭlus, a, um, adj. dim. [lentus], rather slow: lentulus aut restrictus, Cic. Att. 10, 11, 2.
lēnullus, i, m. dim. [2. leno], a little pimp, Plaut. Poen. 2, 1, 25 (ap. Prisc. p. 614 P., lenulus).
‡ lēnuncŭlārĭus, ĭi, m. [2. lenunculus, for lembunculus], one who sails in a small vessel, Inscr. Orell. 3248; 4054; 4104.
1. lēnuncŭlus, i, m. dim. [2. leno], a young go-between: aere militari tetigero lenunculum, Plaut. Poen. 5, 5, 7; cf. Prisc. p. 614 P.
2. lēnuncŭlus, i, m. dim. [for lembunculus, from lembus], a small sailingvessel, a bark, skiff: pauci lenunculi conveniebant, Caes. B. C. 2, 43: in lenunculo piscantes, Sall. Fragm. ap. Non. 534, 32: occursu lenunculorum, Tac. A. 14, 5: piscatorius, Amm. 14, 2, 10.