No entries found. Showing closest matches:
Mūcĭānus (Mut-), a, um, v. Mucius.
Mūcĭus, a (Mutius, Lact. 5, 13, 13),
- I. the name of a Roman gens. The most celebrated are,
- 1. C. Mucius Scaevola, who altempted to assassinate Porsena, and, on being apprehended, burned off his right hand, Liv. 2, 12; Cic. Sest. 21, 48; id. Par. 1, 2, 12; Flor. 1, 10; Sen. Ep. 24, 5; 66. 51; Sil. 8, 386; Lact. l. l.
- 2. Q. Mucius Scaevola, a governor in Asia, Cic. Caecil. 17, 57.
- 3. Q. Mucius Scaevola, an augur, the husband of Lælia, Cic. Brut. 58, 211; id. Phil. 8, 10, 31.
- 4. P. Mucius Scaevola, a friend of the Gracchi, and an enemy of the younger Scipio Africanus, Cic. Rep. 1, 19, 31; Pers. 1, 114; Juv. 1, 154.
In fem., Mūcĭa, the wife of Cn. Pompeius, afterwards divorced from him, Cic. Fam. 5, 2, 6; id. Att. 1, 12, 3.
Hence,
- II. Mūcĭus, a, um, adj., of or belonging to a Mucius, Mucian: Mucia prata trans Tiberim, dicta a Mucio, cui a populo data fuerant, Paul. ex Fest. p. 144 Müll.
- B. Subst.: Mūcĭa, ōrum, n. (sc. festa), a festival kept by the Asiatics in commemoration of the good government of Q. Mucius Scaevola, the Mucius festival, Cic. Verr. 2, 2, 21, § 51.
Mūcĭ-ānus (Mut-), a, um, adj., of or belonging to a Mucius, Mucian: cautio, Dig. 35, 1, 99: satisdatio, ib. 104: exitus, i. e. the death of Q. Mucius Scaevola, who was slain in the temple of Vesta by Damasippus, Cic. Att. 9, 12, 1.
mŭtĭcus, a, um, adj., for mutilus, curtailed, docked (ante-class.): spica, Varr. R. R. 1, 48, 3.
* Mūtĭla, ae, f., a city in Istria, now Medolino, Liv. 41, 11, 7.
mŭtĭlāgo, ĭnis, f., a plant, also called tithymalus, App. Herb. 108.
mŭtĭlātĭo, ōnis, f. [mutilo], a maiming, mutilating, mutilation (late Lat.), Cassiod. Var. 10, 28; cf. mutilatio, ἀκρωτηρίασις, Gloss. Philox.
mŭtĭlĭtas, ātis, f. [mutilus], imperfection, defect (late Lat.), Dion. Exig. Greg. Creat. Hom. 12.
mŭtĭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [mutilus], to cut or lop off, to cut short, clip, crop; to maim, mutilate (syn.: trunco, tondeo, amputo).
- I. Lit.: naso auribusque mutilatis, Liv. 29, 9: corpora securibus, Curt. 9, 2, 10: aures naresque, id. 7, 5, 21: mutilatae cauda colubrae, Ov. M. 6, 559: ramos, id. de Nuce, 37: dentem, Plin. 8, 5, 5, § 11.
- II. Transf.
- A. To mutilate, in pronunciation: verba, Plin. 7, 16, 15, § 70.
- B. To shorten, to diminish, lessen: aliquem, i. e. to curtail his fortune, rob him, Ter. Hec. 1, 1, 7; exercitum, * Cic. Phil. 3 12, 31: patrimonium, Cod. Just. 11, 33, 1: commoda urbis, id. 11, 42, 2: jura libertatis, id. 7, 22, 2.
Mutĭlum, i, n., a city in Gallia Cispadana, now Modigliano, Liv. 31, 2, 7.
mŭtĭlus, a, um, adj. [μιτυλος or μύτιλος], maimed, mutilated (class.; syn.: truncus, curtus, mancus).
- I. Lit. So of those who cut off a thumb to escape military service, Cod. Th. 7, 13, 10: grabatulus uno pede mutilus, App. M. 1, p. 107, 19: naves (al. mutilatae), Liv. 37, 24: litterae, Gell. 17, 9, 12.
Of horned animals which have lost one or both horns: bos, Varr. L. L. 9, § 33 Müll.: alces mutilae sunt cornibus, without horns, Caes. B. G. 6, 26: capella, Col. 7, 6.
Hence jestingly, transf.: sic mutilus (i. e. exsecto cornu) minitaris? Hor. S. 1, 5, 60.
- II. Trop.: mutila et quasi decurtata (in oratione) sentire, Cic. Or. 53, 178: mutila quaedam et hiantia loqui, too briefly, id. ib. 9, 32.
Mŭtĭna, ae, f., a city in Cisalpine Gaul, now Modena, Mel. 2, 4, 2; Cic. Phil. 5, 9, 24; 6, 2, 3; 7, 5, 15; Liv. 21, 25; 35, 4; 41, 20.
Hence, Mŭtĭnensis, e, adj., of or belonging to Mutina: proelium, near Mutina, between Antony and Octavius, 711 A. U. C., Cic. Fam. 10, 14, 1; Ov. F. 4, 627.
Mutīni, ōrum, m., the inhabitants of the city of Mute, in Sicily, Mutines, Ascon. ad Cic. Pis. p. 13 Orell.; Liv. 25, 40, 8.
Mūtīnus or Mūtūnus, i, m. [2. muto],
- I. an appellation of Priapus, Lact. 1, 20; Aug. Civ. Dei, 4, 11.
- II. Transf., = penis, Auct. Priap. 74.
mūtĭo or muttĭo, īvi, 4, v. n. [from the sound mu], to mutter, mumble, speak in a low tone (poet.; syn.: murmuro, musso).
- I. Lit.: etiam muttis? So. Jam tacebo, Plaut. Am. 1, 1, 225; id. Mil. 2, 6, 83: inpinge pugnum, si muttiverit, id. Bacch. 4, 7, 2; id. Most. 2, 1, 54: nihil jam mutire audeo, Ter. And. 3, 2, 25: neque opus est Adeo mutito, nor should it even be muttered, be hinted at, id. Hec. 5, 4, 26: si muttivero, etiam quod certo scio, Plaut. Mil. 2, 6, 84.
- II. Transf.
- A. To bleat, as a he-goat, Auct. Carm. Philom. 58; to bark: non mutiet canis, Vulg. Exod. 11, 7.
- B. To creak, of a hinge: num muttit cardo? Plaut. Curc. 1, 1, 94.
- C. Mutire, loqui. Ennius in Telepho: palam mutire plebeio piaculum est, Paul. ex Fest. p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.).
‡ mūtĭtas, ātis, f. [mutus], dumbness: ἀφωνία, mutitas, Gloss. Gr. Lat.
‡ mūtĭtātĭo, ōnis, f. [mutito], a mutual inviting or invitation: NOBILIVM MVTITATIONES CENARVM, Verr. Fl. ap. Kalend. Praenest. ap. Inscr. Orell. 2, p. 388 sq.
mūtītĭo or muttītĭo, ōnis, f. [mutio], a muttering, mumbling (Plautin.): quid tibi hanc curatio’st rem, verbero, aut mutitio? Plaut. Am. 1, 3, 21.
mūtĭto, 1, v. freq. a. [1. muto], to interchange, to appoint by turns; hence, to invite by turns, give mutual invitations (ante-class.): principes civitatis, qui ludis Megalensibus antiquo ritu mutitarent, id est, mutua inter se convivia agitarent, Gell. 2, 24, 2; 18, 2, 11.
mūtītus, a, um, Part., v. mutio.
Mŭtĭus, v. Mucius.