No entries found. Showing closest matches:
* perjūrĭōsus, a, um, adj. [perjurium], full of perjury, perjured, perfidious, Plaut. Truc. 1, 2, 52.
perjūrĭum, ii, n. [perjurus], a false oath, perjury.
- I. Lit. (class.): perjuri caput, Plaut. Ps. 1, 1, 129: fons viti et perjuri, id. Truc. 2, 7, 50: quod ex animi tui sententiā juraris, id non facere perjurium est, Cic. Off. 3, 29, 108: perjurii poena, id. Leg. 2, 9, 22: sceleratorum hominum perjuria, id. Font. 16, 35: Deum genitor fraudem et perjuria Cercopum exosus, Ov. M. 14, 91; id. F. 5, 681: perjuras merito perjuria fallunt, id. A. A. 1, 657: luimus perjuria Trojae, Verg. G. 1, 502; cf. id. A. 4, 542; Ov. H. 20, 185: perjuria dictare, Juv. 8, 82: vendere, id. 14, 218.
- II. Transf., concr.: perjuria Graia (poet. for perjuri Graii), the perjured or perfidious Greeks, Sil. 17, 425.
pējĕro, or, in the orig. form, perjūro (Vulg. Lev. 19, 12; id. Matt. 5, 33), and per-jĕro (Plaut. Trin. 1, 1, 9; id. Truc. 1, 1, 9), āvi, ātum, 1, v. n. [per-juro], to swear falsely, to forswear or perjure one’s self.
- I. Lit.: non enim falsum jurare pejerare (al. perjurare) est, sed quod ex animi tui sententiā juraris, sicut verbis concipitur more nostro, id non facere perjurium est, Cic. Off. 3, 29, 108; cf.: illum verbis conceptis pejerasse, id. Clu. 48, 134; Plaut. As. 3, 2, 16; Quint. 5, 11, 13: 5, 6, 2; Cic. Rosc. Com. 16, 46: qui facile ac palam mentitur, pejerabit, Quint. 5, 10, 87: de aliquā re, Mart. 7, 20, 6: hic putat esse deos, et pejerat, Juv. 13, 91: per consulatum pejerat Vatinius, by the consulship, Cat. 52, 3.
With acc.: Stygias qui pejerat undas, by the waters of the Styx, Luc. 6, 749; cf.: alii in ipso Capitolio fallunt ac fulminantem perjurant Jovem, Plin. 2, 7, 5, § 21 Sillig N. cr.
Poet.: bel. lum pejerans, oath-breaking, treaty-breaking war, Stat. S. 4, 3, 4.
- (β) Poet. in part. perf. pass.: jus pejeratum, a false oath (analog. to jus jurandum), Hor. C. 2, 8, 1: et perjuratos in mea damna deos, offended by perjury, Ov. Am. 3, 11, 22.
- II. Transf., in gen., to lie (Plautin.): perge: optime hercle perjuras, Plaut. Poen. 2, 34: da pignus, ni nune perjures, id. ib. 5, 4, 72; id. Merc. 3, 1, 42.
perjūro, āre, v. pejero.
perjūrus, a, um, adj. [per-jus].
- I. Lit., who breaks his oath, perjured (class.): quid inter perjurum et mendacem? Cic. Rosc. Com. 16, 46: perjurissimus leno, id. ib. 7, 20: perjura Troja, Verg. A. 5, 811: perjuri arte Sinonis, id. ib. 2, 195: perjuras puellas punire, Prop. 3, 8, 53: perjura fides, Hor. C. 3, 24, 59; Juv. 13, 174.
- II. Transf., in gen., who lies under oath, false, lying (Plautin.), Plaut. Mil. 4, 2, 74.
Comp., Plaut. Mil. 1, 1, 21; id. Trin. 1, 2, 164.
Sup.: perjurissime hominum, Plaut. Ps. 1, 3, 117; id. Rud. 5, 3, 19.