No entries found. Showing closest matches:
Vandălĭi or Vandĭli or Vandĭlĭi, ōrum, m., the Vandals, a people in the northern part of Germany in the time of Tacitus, Tac. G. 2 (Vandalii, Halm; Vandilii, Ritter); Plin. 4, 14, 28, § 99 (Vandili, Jan. and Sillig).
Sing.: Vandalus, a Vandal, Sid. Carm. 2, 369.
Hence,
- A. Vandălus, a, um, adj., Vandal: hostis, Sid. Carm. 2, 348.
- B. Vandălĭcus, i, m., a surname of Justinian, as conqueror of the Vandals, Jornand. R. Get. fin.
vānē, adv., v. vanus fin.
vānesco, ĕre, v. inch. n. [vanus], to pass away, disappear, vanish (poet. and in postAug. prose).
- I. Lit.: incipiunt gravidae vanescere nubes, Ov. Tr. 1, 2, 107: Ceres in sterilem herbam, id. Am. 3, 7, 31: spiritus meus in auras, id. H. 12, 85: cuncta in cinerem, Tac. H. 5, 7: nigra sed infusā vancscat sepia lymphā, Pers. 3, 13: (nubes) pondere suo victa in latitudinem vanescebat, Plin. Ep. 6, 16, 6.
- II. Trop.: vanescitque absens et novus intrat amor, Ov. A. A. 2, 358: inanis credulitas tempore ipso, Tac. A. 2, 40; cf.: tempore ac spatio vanescere, id. ib. 2, 82: ira plebis, id. ib. 5, 9: dicta per auras, Ov. Am. 2, 14, 41: vos nolite pati nostrum vanescere luctum, i. e. to be in vain, Cat. 64, 199: cavendum est ne ipsa expositio vanescat, Quint. 4, 3, 8: quod magnificum alio referente fuisset, ipso qui gesserat recensente vanescit, Plin. Ep. 1, 8, 15.
vanga, ae, f., a kind of mattock, or, acc. to others, a spade with a cross-bar to put the foot upon (late Lat.), Pall. 1, 43, 3.
Vangĭo, ŏnis, m., a prince of the Suevi, Tac. A. 12, 99 sq.
Vangĭŏnes, um, m.
- I. Lit., a German people on the Rhine, about the mod. Worms, Caes. B. G. 1, 51; Plin. 4, 17, 31, § 106; Tac. G. 28; id. A. 12, 27; id. H. 4, 70; Luc. 1, 431; Amm. 15, 11, 8.
- II. Transf., the capital of the Vangiones, now Worms, Amm. 15, 11, 8.
vānĭdĭcus, a, um, adj. [vanus-dico], vain-speaking; false-speaking; subst., a liar (ante- and post-class. and rare): cum probis potius quam cum improbis vivere vanidicis, Plaut. Trin. 2, 1, 37; Amm. 16, 7, 2.
Vānĭenses, ĭum, m., a people of Gallia Transalpina, Plin. 3, 19, 23, § 130.
vānĭlŏquentĭa, ae, f. [vaniloquus], empty or idle talk, prating, vaunting (rarely; not in Cic.), Plaut. Rud. 4, 1, 14: hac vaniloquentiā primum Aristaenum praetorem Achaeorum excitavit, Liv. 34, 24, 1; Tac. A. 3, 49; 6, 31.
Plur., Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 2, 10.
Vānĭlŏquĭdōrus, i, m. [vanus-loquor. δῶρον], gabble-giver, a facetiously-formed name of a liar, Plaut. Pers. 4, 6, 20.
vānĭlŏquĭum, ii, n. [vaniloquus], empty or idle talk, gabble, prate, vaunting (late Lat.): seductionis, Aug. Ep. 134, 4; 166, 6.
vānĭlŏquus (-lŏcus), a, um, adj. [vanus-loquor], talking emplily or idly, gabbling, prating, i. e.,
- I. Lying: quia vanilocu’s, vapulabis, Plaut. Am. 1, 1, 223.— Ambros. Ep. 63, 7.
- II. Boastful, bragging, vaunting, Liv. 35, 48, 2: ore, Sil. 14, 280: genus, id. 8, 17.
vānĭtas, ātis, f. [vanus].
- I. Lit., emptiness, nothingness, nullity, want of reality: nulla in caelo nec fortuna, nec temeritas, nec erratio, nec vanitas inest; contra omnis ordo, veritas, ratio, constantia, Cic. N. D. 2, 21, 56: ne vanitas itineris ludibrio esset, uselessness, purposelessness, Liv. 40, 22, 5: Romanis Gallici tumultus adsueti, etiam vanitates notae sunt, id. 38, 17, 5 Weissenb.
- B. Esp., falsity, falsehood, deception, untruth, untrustworthiness, fickleness, etc.
- 1. Absol.: non pudet Vanitatis? Ter. Phorm. 3, 2, 41: imbuimur erroribus, ut vanitati veritas cedat, Cic. Tusc. 3, 1, 2: mercatura … multa undique apportans, multisque sine vanitate impertiens, etc., id. Off. 1, 42, 151: nec vero quicquam turpius est vanitate, id. ib. 1, 42, 150: quamvis blanda ista vanitas apud eos valeat, etc., id. Lael. 26, 99: cum ad vanitatem accessit auctoritas, id. ib. 25, 94.
Plur.: Magicae vanitates, Plin. 26, 4, 9, § 18; cf. id. 27, 8, 35, § 57.
- 2. With gen.: quid de iis existimandum est, qui orationis vanitatem adhibuerunt? Cic. Off. 3, 14, 58: opinionum vanitas, id. Leg. 1, 10, 29: suum imperium minui per vanitatem populi, fickleness, Liv. 44, 22, 10: multa circa hoc non Magorum solum vanitate, sed etiam Pythagoricorum, Plin. 22, 8, 9, § 20 Jan.
- II. Trop., vanity, vainglory: huic homini non minor vanitas inerat quam audacia, Sall. C. 23, 2; id. J. 38, 1: qui se propalam per vanitatem jactassent tamquam amicos Persei, Liv. 45, 31, 7: vanitas atque jactatio, Quint. 11, 2, 22: vanitas atque insolentia, Suet. Vit. 10: Quintius Atticus consul umbrā honoris et suāmet vanilate monstratus, Tac. H. 3, 73: nec Agricola prosperitate rerum in vanitatem usus, etc., id. Agr. 18 fin.: Statius veniam … vanitate exitūs corrupit, id. A. 15, 71.
vānĭtĭes, ēï, f. [vanus],
- I. emptiness, nullity, folly (late Lat.): plebeia, Amm. 29, 1, 13.
- II. Esp., vanity, vainglory: ad extollendam ejus vanitiem sidera quoque, si jussisset, exhiberi posse promittens, Amm. 29, 1, 11.
vānĭtūdo, ĭnis, f. [vanus], emptiness, nothingness, vainglory, vanity (ante-class.): ne turpasse vanitudine aetatem suam, Pac. ap. Non. 184, 7: vera vanitudine convincere, by empty, lying talk, Plaut. Capt. 3, 4, 37.
Vannĭus, ii, m., a king of the Quadi in the time of Tiberius, Tac. A. 2, 63; 12, 29 sq.
Hence, Vannĭānus, a, um, of Vannius: regnum, Plin. 4, 12, 25, § 81.
vanno, ĕre, v. a. [vannus], to fan, winnow (ante-class.): frumentum, Lucil. ap. Non. 19, 25 and 27.
vannus, i (abl. heterocl. vannu, Non. 19, 21), f., a fan, van for winnowing grain, Col. 2, 20, 4; App. M. 11, p. 260, 9; 11, p. 269, 2: mystica Iacchi, borne about in the Bacchic festival, Verg. G. 1, 166.
vāno, āre, v. n. [vanus], to utter empty words, Att. ap. Non. 16, 22; 184, 2.
vānus, a, um, adj. [etym. dub.; cf. vaco], that contains nothing, empty, void. vacant.
- I. Lit. (rare; not in Cic.): sed illos Exspectata seges vanis elusit aristis, Verg. G. 1, 226: leve ac vanum granum, Col. 2, 9, 13: ne vana urbis magnitudo esset, Liv. 1, 8, 5: vanior jam erat hostium acies, id. 2, 47, 4: videtis ordines raros, cornua extenta, mediam aciem vanam et exhaustam, Curt. 4, 14, 14: vanam aciem esse ratus, i. e. thin, weak, id. 4, 14, 8: non vanae redeat sanguis imagini, i. e. to the shade of the dead (so called as being without a body), Hor. C. 1, 24, 15; 3, 27, 41.
- II. Trop., empty as to purport or result, idle, null, groundless, unmeaning, fruitless, vain (freq. and class.): omnes dant consilium vanum, Enn. ap. Front. Ep. 2, 13 (Trag. Rel. v. 419 Vahl.): falsum aut vanum aut fictum (opp. vera), Ter. Eun. 1, 2, 24: oratio, Cic. Lael. 26, 98: vana quaedam atque inania polliceri. id. Planc. 42, 101: vana falsaque, Plin. 30, 2, 5, § 14: res tumida, vana, ventosa, Sen. Ep. 84, 11: orationi vanae crediderunt, idle, delusive, Cic. Rosc. Am. 40, 117: non bellum sed vanam imaginem belli insedisse, Liv. 3, 16, 5: verba, Ov. M. 13, 263: convicia, id. ib. 9, 303: historiae, Quint. 1, 8, 20: argumentum, id. 7, 2, 34: error, Lucr. 1, 1068: agitatio armorum, Liv. 7, 10, 8: metus, Hor. C. 1, 23, 3; Ov. H. 16, 342: gaudia, Hor. Ep. 2, 1, 188: spes, Ov. M. 14, 364: ira, Val. Fl. 8, 374; Liv. 1, 10, 4: fides, Verg. A. 4, 12: omen, Ov. M. 2, 597: vox auguris, id. ib. 3, 349: cuspis, id. ib. 8, 346: pila omnia, Liv. 7, 23, 8: pleraque tela, id. 30, 10, 13: ensis, id. 7, 10, 9: ictus, id. 34, 39, 2: promissa, Tac. A. 3, 16: vana et irrita testamenta, Suet. Calig. 38: vaniore dicendi genere inflata (gens), Quint. 12, 10, 17: sententiarum vanissimus strepitus, Petr. 1.
With abl.: postquam equestris pugna effectu quam conatibus vanior erat, Liv. 7, 7, 8: oratio non suis vana laudibus, non crimine alieno laeta, id. 4, 41, 1.
- 2. Subst.: vānum, i, n., emptiness, nothingness, naught: ad vanum et irritum redacta victoria, brought to nothing, Liv. 26, 37, 8: nec tota ex vano criminatio erat, i. e. groundless, without cause, id. 33, 31, 4: ex vano habere spem, id. 27, 26, 1: cedit labor in vanum, Sen. Hippol. 182.
Plur.: haud vana adtulere, Liv. 4, 37, 6.
Neutr. plur. adverb.: ut vidit (Arruntem) laetantem animis ac vana tumentem, i. e. vainly, with vain show, Verg. A. 11, 854.
With gen.: corruptus vanis rerum, Hor. S. 2, 2, 25: vana rumoris, Tac. A. 4, 59.
- 3. Vanum est, with subject-clause: vanum arbitror esse circa canis ortum angues candidos membranam eam exuere, Plin. 30, 3, 8, § 25.
- B. Transf., of persons, false, lying, deceptive, delusive, untrustworthy: vanus et perfidiosus et impius, false, Cic. Quint. 6, 26: vanus mendaxque, Verg. A. 2, 80: haruspices, Cic. Div. 1, 19, 36: haec mihi non vani (neque erat cur fallere vellent) Narravere senes, i. e. veracious, Ov. M. 8, 721; cf.: ingenium dictatoris, Liv. 1, 27, 1: vane Ligus frustraque animis elate superbis, Verg. A. 11, 715: vir omnium vanissimus, Vell. 2, 30, 1: invidia vulgi vanum ingenium dictatoris corrupit, weak, wavering, Liv. 1, 27, 1: ne irrisus ac vanus iisdem castris assideret, etc., in vain, Tac. H. 2, 22 fin.
With gen.: aut ego (i. e. Juno) veri Vana feror, Verg. A. 10, 631: voti vanus, i. e. deceived, Sil. 12, 261: turba vana sanctitudinis, App. de Deo Socr. p. 43, 1.
- 2. Esp., vainglorious, ostentatious, boastful, vain: Cn. Lentulus perincertum stolidior an vanior, Sall. H. 4, 35 Dietsch ad loc.: laudare se vani, vituperare stulti est, Val. Max. 7, 2, ext. 8.
With abl.: hunc ingenio vanum Aetoli inpulerant in spem regni, Liv. 35, 47, 7.
Hence, adv.: vānē, idly, vainly (post-class.): vane gaudere, Tert. Apol. 49: vanius excogitatum, App. Mag. p. 300, 41: praecavere vanissime, Tert. Pud. 1.