Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

diffāmātĭo, ōnis, f. [diffamo], a publishing, promulgation (late Lat.), Aug. Civ. D. 3, 31.

diffāmĭa, ae, f. [dis-fama], defamation (late Lat.), Aug. Civ. D. 3, 31 al.

dif-fāmo, āvi, ātum, 1, v. a. [fama], to spread abroad by an ill report; to publish, divulge.

  1. I. Prop. (rare and not anteAug.): vulgat adulterium diffamatumque parenti Indicat, Ov. M. 4, 236; cf. prava, Tac. A. 14, 22: nomen pessimum super virginem, Vulg. Deut. 22, 19.
    1. B. To decry, defame, malign: viros feminasque procacibus scriptis, Tac. A. 1, 72; cf.: aliquem probroso carmine, id. ib. 15, 49: aliquem probris, Ap. M. 1, p. 107; Vulg. Matt. 9, 31.
      With acc. and inf.: diffamat, incendio repentino domum suam possideri, Ap. M. 4, p. 147.
  2. II. To declare, make known, proclaim widely (late Lat.): Deus diffamatur, Aug. de Morib. Eccl. 14: sermonem, Vulg. Marc. 1, 45.

diffarrĕātĭo, ōnis, f., an ancient form of Roman divorce (cf.: remancipatio, divortium, repudium): genus sacrificii, quo inter virum et mulierem fiebat dissolutio. Dicta diffarreatio, quia fiebat farreo libo adhibito, Paul. ex Fest. p. 74, 13 Müll. (opp. confarreatio); Inscr. Orell. 2648; v. confarreatio.

diffensus, a, um, Part. [dis- FENDO = ferio, trudo], deferred, protracted: dilatus, XII. Tab. ap. Fest. p. 273, 26 Müll. (for which others read diffisus; cf. Dig. 2, 11, 2, § 3, and v. diffindo, II. B.).

diffĕrens and diffĕrenter, v. differo, P. a.

dif-fĕro, distŭli, dīlātum, differre (inf. differrier, Lucr. 1, 1088. In tmesi: disque tulissent, Plaut. Trin. 4, 1, 14), v. a. and n.

  1. I. Act., to carry different ways; to spread abroad, scatter, disperse, separate (cf.: reicere, proferre, procrastinare, producere, ampliare, prorogare—class.).
    1. A. Lit.: scintillas agere ac late differre favillam, Lucr. 2, 675; cf.: favillam longe (ventus), id. 6, 692: nubila (vis venti), id. 1, 273; Verg. G. 3, 197: ignem (ventus), Caes. B. C. 2, 14, 2: casae venti magnitudine ignem distulerunt, id. B. G. 5, 43, 2: majorem partem classis (vis Africi), Vell. 2, 79, 2: rudentes fractosque remos (Eurus), Hor. Epod. 10, 6 et saep.; cf. Plaut. Trin. 4, 1, 14: nos cum scapha tempestas dextrovorsum Differt ab illis, id. Rud. 2, 3, 39; cf. Lucr. 1, 1088: cytisum, to plant apart, in separate rows = disserere, digerere, Varr. R. R. 1, 43; Col. 11, 3, 30 sq.; 38; 42 al.; cf.: ulmos in versum, Verg. G. 4, 144: ut formicae frustillatim (te) differant, Plaut. Curc. 4, 4, 20; cf.: insepulta membra (lupi), Hor. Epod. 5, 99; and: Mettum in diversa (quadrigae), Verg. A. 8, 643.
    2. B. Trop.
      1. 1. To distract, disquiet, disturb a person (only ante-class.): vorsor in amoris rota miser, Exanimor, feror, differor, distrahor, diripior, Plaut. Cist. 2, 1, 5: differor clamore, id. Ep. 1, 2, 15: cupidine ejus, id. Poen. 1, 1, 28; cf.: amore istius, id. Mil. 4, 4, 27: laetitia, id. Truc. 4, 1, 3: doloribus, Ter. Ad. 3, 4, 40.
        Less freq. act.: aliquem dictis, to confound, Plaut. Ps. 1, 3, 125; cf. Ter. And. 2, 4, 5 Ruhnk.
      2. 2. To spread abroad, publish, divulge; with a personal object, to cry down, to defame (mostly anteclass. and post-Aug.; not in Cic., Caes., or Sall.).
          1. (α) With acc. rei: cum de me ista foris sermonibus differs, Lucil. ap. Non. 284, 16; cf.: rumores famam differant licebit nosque carpant, Varr. ib. 18: commissam libertatem populo Rom. sermonibus, Liv. 34, 49: promissum jus anulorum fama distulit, Suet. Caes. 33.
            With acc. and inf.: ne mi hanc famam differant, Me dedidisse, etc., Plaut. Trin. 3, 2, 63; Ter. Heaut. prol. 16; Nep. Dion. 10; Val. Fl. 1, 753.
            With quasi and dependent clause: rumore ab obtrectatoribus dilato, quasi eundem mox et discruciatum necasset, Suet. Aug. 14 et saep.
            Pass. impers.: quo pertinuit differri etiam per externos, tamquam veneno interceptus esset, Tac. A. 3, 12; cf. id. ib. 4, 25.
          2. (β) With acc. pers.: aliquem pipulo, Plaut. Aul. 3, 2, 32 (cf. Varr. L. L. 7, § 103 Müll., and see pipulum): aliquem maledicendo sermonibus, Lucil. ap. Non. 284, 24: dominos variis rumoribus, Tac. A. 1, 4: te circum omnes alias puellas, to bring into disrepute with them, Prop. 1, 4, 22.
            In the pass.: differor sermone miser, Caecil. ap. Gell. 2, 93, 10: alterna differor invidia, Prop. 1, 16, 48.
      3. 3. With reference to time, to defer, put off, protract, delay any thing; with a personal object also to put off, amuse with promises, get rid of (class. and very freq.).
          1. (α) With acc. rei: cetera praesenti sermoni reserventur: hoc tamen non queo differre, etc., Cic. Q. Fr. 2, 8: differre quotidie ac procrastinare rem, id. Rosc. Am. 9 fin.: saepe vadimonia, id. Quint. 5 fin.: iter in praesentia, Caes. B. C. 3, 85, 4: pleraque (with omittere in praesens tempus), Hor. A. P. 44: distulit ira sitim, Ov. M. 6, 366 et saep.: differri jam hora non potest, Cic. Phil. 6, 7, 19: tempus, id. ib. 8, 8; id. Prov. Cons. 11 fin.; Liv. 3, 46; Ov. M. 1, 724 al.: diem de die, Liv. 25, 25 et saep.
            With inf.: quaerere distuli, Hor. Od. 4, 4, 21; so Liv. 42, 2 (but not Suet. Caes. 81, where agere belongs to proposuerat, cf. id. Aug. 72; id. Calig. 49).
            With quin: nihil dilaturi, quin periculum summae rerum facerent, Liv. 6, 22 fin.; so Suet. Caes. 4; with in and acc.: reliqua in crastinum, Cic. Rep. 2, 44 fin.: in posterum diem, id. Deiot. 7, 21; cf. Caes. B. C. 1, 65 fin.: in posterum, Cic. Verr. 2, 1, 32; Caes. B. G. 7, 11, 5: in aliud tempus, Cic. Brut. 87; Caes. B. C. 1, 86, 2: in adventum tuum, Cic. Fam. 2, 3 fin.: diem edicti in a. d. IV. Kal. Dec., id. Phil. 3, 8, 20: curandi tempus in annum, Hor. Ep. 1, 2, 39 et saep.
            Poet.: tropaea in pueros suos, to reserve for, Prop. 4, 6, 82.
            Rarely with ad: aliquid ad crudelitatis tempus, Cic. Vat. 11 fin.; cf. the foll.
          2. (β) With acc. pers.: sin autem differs me in tempus aliud, Cic. Fam. 5, 12, 10; Liv. 26, 51; 41, 8: differri non posse adeo concitatos animos, id. 7, 14: dilatus per frustrationem, id. 25, 25; cf.: aliquem variis frustrationibus, Just. 9, 6 fin.: Campanos, Liv. 26, 33: aliquem petentem, Suet. Vesp. 23 Ern.: caros amicos (opp. properare), Mart. 13, 55 et saep.
            Poet.: vivacem anum, to preserve alive, i. e. to postpone her death, Ov. M. 13, 519; cf.: decimum dilatus in annum (belli) Hector erat, id. ib. 12, 76: aliquem in spem impetrandi tandem honoris, Liv. 39, 32: aliquem in septimum diem, Suet. Tib. 32; id. Caes. 82 Oud.; id. Aug. 44 fin. et saep.
            Rarely with ad: legati ad novos magistratus dilati, Liv. 41, 8: aliquem ad finem muneris, Suet. Vit. 12: quas (legationes) par tim dato responso ex itinere dimisit, partim distulit Tarraconem, Liv. 26, 51.
            Once with post: aliquid post bellum differre, Liv. 4, 6, 4.
          3. (γ) Absol. Prov.: differ; habent parvae commoda magna morae, Ov. F. 3, 394.
  2. II. Neut., to differ, be different (esp. freq. since the Ciceron. period—cf.: discrepare, distare, interesse): qui re consentientes vocabulis differebant, Cic. Fin. 4, 2 fin.; cf.: naturis differunt, voluntate autem similes sunt, id. de Or. 2, 23: verbo differre, re esse unum, id. Caecin. 21, 59: distare aliquid aut ex aliqua parte differre, id. ib. 14: nihil aut non fere multum differre, id. Brut. 40 fin.: paulum differre, id. Agr. 2, 31, 85 et saep.: nec quicquam differre, utrumne … an, etc., Hor. S. 2, 3, 251; cf.: quid enim differt, barathrone Dones quicquid habes, an? etc., id. ib. 166.
          1. (β) With ab: ita ut pauxillum differat a cavillulis, Plaut. Truc. 3, 2, 18: quidnam esset illud, quo ipsi (poëtae) differrent ab oratoribus, Cic. Or. 19, 66; id. Off. 1, 27 fin.: quid hoc ab illo differt? id. Caecin. 14: non multum ab hostili expugnatione, id. de Imp. Pomp. 5 fin.: multum a Gallica consuetudine, Caes. B. G. 5, 14; cf. ib. 6, 21; 6, 28, 5: hoc fere ab reliquis differunt, quod, etc., id. ib. 6, 18, 3 et saep.
          2. (γ) With inter (esp. impers.): si nihil inter deum et deum differt, Cic. N. D. 1, 29, 80; id. Off. 1, 28, 99; id. Fin. 4, 25, 70: nequid inter privatum et magistratum differat, id. Rep. 1, 43: ut non multum differat inter summos et mediocres viros, id. Off. 2, 8, 30: multa sunt alia, quae inter locum et locum plurimum differunt (for which, shortly before, inter locorum naturas quantum intersit), id. Fat. 4: haec cogitatione inter se differunt, re quidem copulata sunt, id. Tusc. 4, 11: inter se aliqua re, id. Opt. gen. 2, 6; id. N. D. 1, 7, 16; Caes. B. G. 1, 1, 2; 6, 11, 1; Quint. 12, 10, 22; 34; 67 et saep.: quae quidem inter se plurimum differunt, id. 5, 14, 27.
          3. (δ) Rarely with cum: occasio cum tempore hoc differt, Cic. Inv. 1, 27: hoc genus causae cum superiore hoc differt, quod, etc., id. ib. 2, 30, 92 Orell. N. cr.
            (ε) Likewise rarely, differre in aliqua re, Lucr. 3, 314; Nep. Ages. 7 fin.
            (ζ) Rarely, and only poet. or in post-Aug. prose, with dat.: quod pede certo Differt sermoni sermo merus, Hor. S. 1, 4, 48: tragico differre colori, id. A. P. 236; Quint. 2, 21, 10; Plin. 9, 35, 54, § 107; cf. id. 9, 8, 7, § 23.
            Hence, diffĕ-rens, entis, P. a., different, superior: differentius nomen, a more excellent name, Vulg. Heb. 1, 4; in Quintilian subst. n. (opp. proprium), a difference, Quint. 5, 10, 55; 58; 6, 3, 66; 7, 3, 3; 25 sq.
            *Adv.: diffĕren-ter, differently, Sol. 1.

diffĕrentĭa, ae, f. [differo],

  1. I. a difference, diversity (cf.: discrepantia, distantia, discrimen, diversitas, variatio—good prose, esp. freq. in Quint.).
          1. (α) With gen.: honesti et decori, Cic. Off. 1, 27, 94: naturarum, id. ib. 1, 31, 112: morum, Petr. 84, 1: personarum, locorum temporumque, Quint. 12, 10, 70: nostri Graecique sermonis, id. 9, 4, 146 et saep.
            In plur.: Graeci sermonis, Quint. 11, 2, 50.
          2. (β) With in: quanta differentia est in principiis naturalibus, Cic. Fin. 5, 7, 19; Quint. 3, 7, 25; 3, 8, 37; 7, 2, 48 et saep.
          3. (γ) Absol.: ut facies infinitam habet differentiam, Quint. 11, 3, 18; so id. 9, 4, 45.
  2. II. Esp. a species: genus est notio ad pluris differentias pertinens, Cic. Top. 7, 31; cf.: definitionem omnem ex genere et differentia consistere, Gell. 4, 1, 10.

diffĕrĭtas, ātis, f. [differo] (ante- and postclass.; v. the preceding art.), a difference, Lucr. 4, 636; Arn. 2, p. 54; 7, p. 233.

dif-fertus, a, um, Part. [farcio, kept asunder, stretched out by stuffing, i. e.], stuffed full, filled, crowded (cf.: plenus, refertus, confertusrare but class.; not in Cicero): plena lictorum provincia, differta exactoribus, * Caes. B. C. 3, 32, 4: corpus odoribus, Tac. A. 16, 6: Forum Appi nautis, Hor. S. 1, 5, 4: differtum forum populumque = forum differtum populo, id. Ep. 1, 6, 59.

dif-fībŭlo, āre, v. a., to unclasp, unbuckle: chlamydem, Stat. Th. 6, 570: vincula, Sid. Ep. 3, 3.

diffĭcĭlē, adv., with difficulty; v. foll. art. fin., no. α.

dif-fĭcĭlis, e (old form difficul, like facul, famul, simul, etc., Varr. ap. Non. 111, 25), adj. [facilis; hence, far from easy to do, to accomplish, to bear, etc.; v. facilis], hard, difficult, troublesome (very freq. and class.).

  1. I. In gen.: nulla est tam facilis res, quin difficilis siet, quom invitus facias, Ter. Heaut. 4, 6, 1; cf. Plaut. Trin. 3, 2, 20; and: sacrorum diligentiam difficilem, apparatum perfacilem esse voluit, Cic. Rep. 2, 14 Mos.: quae facilia ex difficillimis animi magnitudo redegerat, Caes. B. G. 2, 27, fin.: quam graves, quam difficiles plerisque videntur calamitatum societates! Cic. Lael. 17 fin.: res arduae ac difficiles, id. Inv. 2, 54, 163; cf. id. Or. 10; id. Tusc. 3, 34 fin.; Plin. 17, 4, 3, § 28: contortae res et difficiles, Cic. de Or. 1, 58 fin.: quam scopuloso difficilique in loco verser, id. Div. in Caecil. 11, 35; cf.: in locos difficiles abire, Sall. J. 87 fin. Kritz.: iter angustum et difficile, Caes. B. G. 1, 6; id. B. C. 1, 65, 3: valles, id. ib. 1, 68, 2: difficili et arduo ascensu, id. ib. 3, 34; Cic. Verr. 2, 4, 23: difficilis atque impedita palus, Caes. B. G. 7, 19: transitus, id. ib. 6, 7, 5: aditus, id. ib. 7, 36; Hor. S. 1, 9, 56: tempus anni difficillimum, Caes. B. C. 1, 48, 5: difficili rei publicae tempore, Cic. de Imp. Pomp. 21: difficillimo reip. tempore, id. Phil. 5, 13, 36; cf. id. Caecin. 4, 11: difficilioribus usi tempestatibus, Caes. B. C. 3, 15, 4: partus, Plin. 24, 5, 13, § 22: urina, id. 23, 9, 83, § 165: venter, id. 22, 13, 15, § 33 et saep.: (Macer et Lucretius) alter humilis, alter difficilis, Quint. 10, 1, 87 Frotsch.: nimium difficile est reperiri amicum, Plaut. Trin. 3, 1, 20; so with a subjectclause, Ter. And. 1, 3, 6; Lucr. 1, 138; Cic. Lael. 6, 22; 8, 26; 10, 33 et saep.; Caes. B. G. 1, 14, 2; 7, 58, 2; id. B. C. 1, 50 fin. et saep.; cf.: difficile ad fidem est in tam antiqua re, quot pugnaverint ceciderintve exacto affirmare numero, Liv. 3, 5, 12: difficile est longum subito deponere amorem, Cat. 77, 13.
    Prov.: difficile est, crimen non prodere vultu, Ov. M. 2, 447: difficile est, tristi fingere mente jocum, Tib. 3, 7, 2: (rebus) difficilibus ad eloquendum, Cic. Off. 1, 35, 126: ad percipiendum, Quint. 8 prooem. § 4.
    With supin.: difficile factu est, Cic. Rep. 1, 43; so, factu, id. Off. 1, 21, 71; id. N. D. 3, 1; id. Univ. 11: dictu, id. Lael. 3, 12; 7, 23; id. Fam. 1, 7, 2: aditu (locus), Sall. J. 91 fin. Kritz.
    With dat.: fructus difficilis concoctioni, Plin. 23, 8, 79, § 151.
    With gerund.: in difficili esse, Liv. 3, 65, 11; cf.: in facili esse, id. 3, 8, 9; so, in difficili rem esse, Cels. 5, 26 fin.: ille casus in difficili est, si, etc., Dig. 28, 2, 29, § 15.
  2. II. In partic., of character, hard to manage or to please, obstinate, captious, morose, surly: difficiles ac morosi, Cic. Or. 29 fin.; cf. id. Fin. 1, 18, 61; Att. ap. Non. 407, 25; Hor. S. 2, 5, 90; id. A. P. 173: senex, Ter. Heaut. 3, 2, 24; cf.: moderati nec difficiles nec inhumani senes, Cic. de Sen. 3, 7: sunt morosi et anxii et iracundi et difficiles senes, id. ib. 18, 65: avunculus difficillimā naturā, Nep. Att. 5; cf.: difficili bile tumet jecur, Hor. C. 1, 13, 4: parens in liberos difficilis, Att. ap. Cic. N. D. 3, 29, 72: Penelopen difficilem procis, Hor. C. 3, 10, 11: vocanti, id. ib. 3, 7, 32: Gradivo, Ov. A. A. 2, 566: precibus, id. P. 2, 2, 20.
    Trop.: terrae, intractable, Verg. G. 2, 179.
    Prov.: difficilem oportet aurem habere ad crimina, deaf, inaccessible, Pub. Syr. 133 (Rib.).
    Adv., in three forms (but the use of the adv. is mostly avoided by the best authors, difficile est taking its place, v. supra).
          1. (α) diffĭcĭlē, with difficulty (perh. not ante-Aug.), Vell. 2, 63, 3; Plin. 11, 18, 19, § 62; 27, 12, 94, § 120; Suet. Gramm. 11; Just. 27, 3, 2; Pall. Jan. 7; Tert. Apol. 48.
          2. (β) diffĭculter, with difficulty (the usual form), Caes. B. C. 1, 62; Sall. C. 14, 5; Liv. 1, 52, 4; 42, 54, 3; Tac. A. 12, 35; Suet. Claud. 41; Quint. 1, 3, 3 al.
          3. (γ) diffĭcĭl-ĭter, with difficulty (rare), Cic. Ac. 2, 16, 49 and 50; Col. 5, 3, 1; 5, 7, 1; Lact. Mort. Pers. 9, 7.
        1. b. Comp.: difficilius, Caes. B. G. 7, 58; Quint. 1, 12, 8; 11, 2, 28; Plin. 22, 21, 28, § 56; Suet. Caes. 29; id. Ner. 43 al.
        2. c. Sup.: difficillime, Cic. Lael. 17, 64; Plin. 16, 33, 60, § 139; 19, 7, 35, § 117 al.

diffĭcĭlĭter, adv., with difficulty; v. difficilis fin., no. γ.

diffĭcul, v. difficilis init.

diffĭcultas, ātis (gen. plur. difficultatium, Liv. 9, 31, 14; Gell. 14, 2, 3), f. [difficilis], difficulty, trouble, distress, poverty, want.

  1. I. In gen. (freq. in good prose in sing. and plur.
          1. (α) With gen.: ineundi consilii, Cic. Rep. 1, 34: discendi (with labor), id. Div. 1, 47, 105: dicendi, id. de Or. 1, 26, 120: navigandi, id. ib. 1, 18, 82; Caes. B. G. 3, 12 fin.: belli gerendi, id. ib. 3, 10: faciundi pontis, id. ib. 4, 17, 2 et saep.: viarum, id. ib. 7, 56, 2; id. B. C. 1, 70; cf. loci, Sall. J. 98, 5; Tac. Agr. 17 fin.: rerum, Cic. Div. in Caecil. 12; Sall. C. 57, 2; Suet. Tib. 16; 21: morbi, Cels. 3, 1; cf. urinae, id. 2, 1 al.: vecturae, Cic. Verr. 2, 3, 82: summa navium, id. ib. 2, 5, 20: rei frumentariae, Caes. B. G. 7, 17, 3: annonae, Suet. Aug. 41; cf. nummaria, want. scarcity of money, Cic. Verr. 2, 2, 28; Suet. Tib. 48: domestica, distressed circumstances, Cic. Cat. 1, 6, 14 et saep.
          2. (β) Absol.: ne qua ob eam suspicionem difficultas eveniat, Plaut. Epid. 2, 2, 105; Ter. Hec. 4, 4, 45: perspicio quantum in agendo difficultatis et quantum laboris sit habitura (altera pars actionis), Cic. Clu. 1, 2; so with labor, Quint. 11, 1, 68; and: habere difficultatem, Cic. Brut. 7; id. Att. 13, 33: magnam res ad receptum difficultatem afferebat, Caes. B. C. 3, 51, 6; so with ad: haec res Caesari difficultatem ad consilium capiendum afferebat, id. B. G. 7, 10, 1; and without it, Cic. Q. Fr. 1, 1, 11: delabi in difficultates, id. Fat. 17: erat in magnis difficultatibus res, ne, etc., Caes. B. G. 7, 35 et saep.
  2. * II. In partic. (acc. to difficilis, no. II.), obstinacy, captiousness, moroseness: arrogantiam pertulit, difficultatem exsorbuit, Cic. Mur. 9, 19.

diffĭculter, adv., with difficulty; v. difficilis fin., no. β.

diffīdens and diffīdenter, v. diffido, P. a.

dif-fīdo, fīsus (post-class. perf. diffidi), 3, v. n., to distrust; to be diffident or distrustful, to despair (freq. and class.).

        1. (α) With dat. (so most freq.): eum potius (corrupisse), qui sibi aliqua ratione diffideret, quam eum, qui omni ratione confideret, Cic. Clu. 23, 63: sibi, Plaut. Rud. prol. 82; Cic. Prov. Cons. 16, 38: memoriae alicujus, id. Part. Or. 17, 59: sibi patriaeque, Sall. C. 31, 3: suis rebus, Caes. B. G. 5, 41, 5: veteri exercitui, Sall. J. 52, 6; 32, 5; 46, 1; 75, 1: suae atque omnium saluti, Caes. B. G. 6, 38, 2: summae rei, id. B. C. 3, 94 fin.: perpetuitati bonorum, Cic. Fin. 2, 27, 86: ingenio meo, id. Mur. 30, 63: huic sententiae, id. Tusc. 5, 1, 3: prudentiae tuae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 6: rei publicae, Cic. Fam. 5, 13, 3: illis (viris), Ov. H. 10, 97: caelestibus monitis, id. M. 1, 397 et saep.
          Pass. impers.: cur M. Valerio non diffideretur, Liv. 24, 8; so Tac. A. 15, 4.
        2. (β) With a dependent clause: antiquissimi invenire se posse, quod cuperent, diffisi sint, Cic. Ac. 2, 3; id. Quint. 24, 77; id. Or. 1, 3; 28, 97; Caes. B. G. 6, 36; Quint. 10, 1, 126 al.; cf.: quos diffidas sanos facere, facies, Cato R. R. 157, 13: quem manu superare posse diffiderent, Nep. Alcib. 10, 4.
        3. * (γ) With ne: ne terras aeterna teneret, Lucr. 5, 980.
        4. (δ) Rarely with abl. (after the analogy of fido and confido): diffisus occasione, Suet. Caes. 3 Burm. and Oud.; so, paucitate suorum, Front. Strat. 1, 8, 5 Oud.: paucitate cohortium (al. paucitati), Tac. H. 2, 23: potestate, Lact. 5, 20 (also Caes. B. C. 1, 12, 2, several good MSS. have voluntate; and id. ib. 3, 97, 2: eo loco, v. Oud. on the former pass.).
          (ε) Absol.: (facis) ex confidente actutum diffidentem denuo, Plaut. Merc. 5, 2, 15: jacet, diffidit, abjecit hastas, Cic. Mur. 21, 45: ita graviter aeger, ut omnes medici diffiderent. id, Div. 1, 25, 53: de Othone, diffido, id. Att. 12, 43, 2 al.
          Hence, diffīdens, entis, P. a., without self-confidence, diffident, anxious, Suet. Claud. 35; id. Tib. 65.
          Adv.: diffīdenter, without self-confidence, diffidently (very rare): timide et diffidenter attingere aliquid, * Cic. Clu. 1, 1: agere, Liv. 32, 21, 8: incedere, Amm. 26, 7, 13.
          Comp.: timidius ac diffidentius bella ingredi, Just. 38, 7, 4.

diffīdentĭa, ae, f. [diffido],

  1. I. want of confidence, mistrust, distrust, diffidence (class.).
    Without gen.: fidentiae contrarium est diffidentia, Cic. Inv. 2, 54, 165; cf. id. Tusc. 4, 37, 80; so Quint. 5, 7, 1; 8 prooem. § 27; 9, 2, 72; Ov. R. Am. 543 al.
    With gen.: diffidentiam rei simulare, Sall. J. 60, 5: memoriae, Quint. 11, 3, 142: causae, Plin. Ep. 5, 1, 7: praesentium, Tac. H. 1, 72: copiarum, Suet. Oth. 9 al.
    With a dependent clause (cf. diffido, no. β: non tam diffidentiā, futurum quae imperavisset, quam, etc., Sall. J. 100, 4.
  2. II. Want of faith, disobedience (eccl. Lat.): ira Dei in filios diffidentiae, Vulg. Ephes. 5, 6.

dif-findo, fĭdi, fissum (also diffīsum), 3, v. a., to cleave asunder, to divide (rare but class.).

  1. I. Lit.: vitem mediam per medullam, Cato R. R. 41, 2: malos, Enn. ap. Non. 114, 7 (Ann. v. 389 ed. Vahl., where the read. is, as in Non., defindunt): ramum, Varr. R. R. 1, 40 fin.: terram, Lucr. 6, 584: saxum, Cic. Div. 1, 13 fin.: semen compressu suo (terra), id. de Sen. 15, 51: natem, Hor. S. 1, 8, 47: tempora plumbo, Verg. A. 9, 589; Suet. Gram. 11 et saep.
    Poet.: urbium portas muneribus, i. e. to open, Hor. C. 3, 16, 13.
      1. 2. Transf., with an abstr. object: conjunctionem duplicem in longitudinem, Cic. Univ. 7.
  2. II. Trop.
    1. A. In gen.: equidem nihil hinc diffindere possum, I cannot cut off aught of this, i. e. I can refute or deny no part of it, Hor. S. 2, 1, 79: cuneus rigentem servi tenacitatem violenter diffinderet, to break by a bribe, App. M. 9, p. 225.
      Esp. freq.,
    2. B. Diem, jurid. t. t., lit., to break off a matter, i. e. to put off to the following day, to defer (cf. differre), Dig. 2, 11, 2, § 3: triste omen diem diffidit, Liv. 9, 38, 15; Gell. 14, 2, 11.
      1. * 2. Transf.: diem somno, to divide by taking a nap, Varr. R. R. 1, 2, 5.

dif-fingo, ĕre, v. a., to form differently, to remodel, to make anew (very rare; perh. only in the foll. passages).

  1. I. Prop.: ferrum incude, Hor. C. 1, 35, 39.
  2. II. Trop.: neque diffinget infectumque reddet, Quod fugiens semel hora vexit, to alter, Hor. C. 3, 29, 47 (but in id. S. 2, 1, 79 read diffindere).

* diffissĭo, ōnis, f. [diffindo, no. II. B.], the putting off or deferring of business to the following day: in dierum diffissionibus comperendinationibusque, Gell. 14, 2, 1.

diffissus, a, um, Part., from diffindo.

diffīsus, a, um, Part., from diffido and diffindo.

dif-fĭtĕor, ēri, v. dep. a. [fateor], to disavow, to deny (very rare; perh. only in the foll. passages—for syn. v. denego init.): numquam diffitebor multa me simulasse invitum, Planc. in Cic. Fam. 10, 8, 4; so with acc. and inf., Quint. 2, 17, 5: obscenum opus, Ov. Am. 3, 14, 28; Aus. Caes. 14.

difflātus, ūs, m. [difflo], a blowing in an opposite direction: ventorum, Amm. 15, 11, 18.

dif-flētus, a, um, Part. [fleo], wept out, drained with weeping (post-class. and very rare): oculi, App. M. 1, p. 104; cf.: cognita clade uxor totos efflevit oculos, Pseudo uint. Decl. 6, 4.

dif-flo, āvi, ātum, 1, v. a., to blow apart, disperse by blowing: flatu disturbare, Non. 97, 10 (ante- and post-class.): pars difflatur vento, Lucil. ap. Non. 97, 12: legiones spiritu, Plaut. Mil. 1, 1, 17: nubila (nimbi), Aus. Ephem. fin.: pulverem (ventus), Prud. Hamart. 388.
Fig., of political strife: difflantibus procellis rempublicam, Amm. 25, 9, 7.

dif-flŭo, ĕre, v. n., to flow in different directions, to flow away (class.; repeatedly in Lucr.—cf.: laxo, rescindo, solvo).

  1. I. Lit.: diffluere humorem cernis, Lucr. 3, 436; cf.: ut nos quasi extra ripas diffluentes coerceret, Cic. Brut. 91 fin.; cf.: in plures partes (Rhenus), divides itself, Caes. B. G. 4, 10, 4: ut ab summo tibi diffluat altus acervus, Lucr. 3, 198.
    Poet., of that from which any thing flows: duo juvenes, Sudore multo diffluentes, dripping with perspiration, Phaedr. 4, 25, 23; so, sudore, Plin. 21, 13, 44, § 75.
      1. 2. Transf., to dissolve, melt away, disappear: privata cibo natura animantum Diffluit amittens corpus, Lucr. 1, 1038: juga montium diffluunt, Sen. Ep. 91, p. 19 Bip.; so, to be wasted, Amm. 15, 8, 18.
  2. II. Trop., to be dissolved in, abandoned to: luxuriā et lasciviā, Ter. Heaut. 5, 1, 72: luxuriā, Cic. Off. 1, 30, 106: luxu et inertia, Col. 12 prooem. § 9, for which, in luxum, Prud: Symm. 1, 125: deliciis, Cic. Lael. 15; cf.: otio diffluentes, id. de Or. 3, 32 fin.: luxu, id. Tusc. 2, 22, 52; cf. risu, App. M. 3, p. 132.
    In rhet.: diffluens ac solutum, loose, not periodic, Cic. Or. 70; 233; cf.: verbis humidis et lapsantibus diffluere, Gell. 1, 15.

* difflŭus, a, um, adj. [diffluo], flowing asunder, overflowing, Matius ap. Macr. S. 2, 16, 5.

* dif-flŭvĭo, āre, v. a. [fluvius; cf. quadrifluvium] (qs. to part into two streams, i. e.), to divide, to split: vitem, Col. Arb. 7, 5; cf. Schneid. ad Pall. 12, 15, 3, p. 207 sq.

* diffluxĭo, ōnis, f. [diffluo], a flowing off, discharge, Cael. Aur. Acut. 2, 18.

diffors, -rtis, adj. [dis-fors]: oratio, a kind of defence, by which the act charged is admitted, but justified, Jul. Victor, Art. Rhet. 3, 3; 5.

diffractus, a, um, Part., from diffringo.

dif-fringo (dīfr-), no perf., fractum, 3, v. a., to break in pieces, to shatter (very rare): crura, Plaut. As. 2, 4, 68: axem, Suet. Caes. 37: gubernaculum, id. Aug. 17: basin Colossici Apollinis, Vitr. 10, 6.

dif-fŭgĭo, fūgi, 3, v. n., to fly asunder, flee in different directions, to disperse, scatter (class.): diffugiebat enim varium genus omne ferarum, Lucr. 5, 1337 sq.; 3, 256; cf. id. 1, 762 sq.: vox una diffugit in multas aures, id. 4, 564: metu perterriti repente diffugimus, Cic. Phil. 2, 42, 108; id. Fam. 15, 1, 5; id. Off. 3, 32, 114; Suet. Caes. 82; Hor. C. 1, 35, 26; Verg. A. 2, 212; 4, 123; Ov. F. 2, 211; id. M. 7, 257 et saep.: diffugiunt stellae, id. ib. 2, 114; cf.: diffugere nives, to scatter, disappear, Hor. C. 4, 7, 1: mordaces sollicitudines, id. ib. 1, 18, 4: tota exterrita silvis Diffugiunt armenta, Verg. G. 3, 150; cf. id. A. 10, 804.
Designating the limit: spiritus unguenti suavis diffugit in auras, Lucr. 3, 223: in vicos passim suos, Liv. 21, 28; cf.: ad sua praesidia, Hirt. B. G. 8, 35 fin.: ad naves, Verg. A. 2, 399: per agros, Val. Fl. 3, 255.

* diffŭgĭum, ii, n. [diffugio], a fleeing in different directions, a dispersion: proximorum diffugia, Tac. H. 1, 39 fin.

dif-fŭgo, āvi, 1, v. a., to put to flight, scatter: nebulis diffugatis, August. in Psa. 41, 10: episcopos, Marcel. Com. Chron. An. 484.

* dif-fulgŭro, āre, v. a., to scatter lightning around, Sid. Carm. 11, 20.

* dif-fulmĭno, āre, v. a., to scatter a multitude, qs. by lightning, Sil. 5, 276.

* dif-fūmĭgo, āre, v. a., to fumigate, Theod. Prisc. 4, 1.

diffundĭto, āre, v. freq. a. [diffundo], to pour out, scatter, spread (very rare; perh. only post-class.): pretium per domos, Amm. 18, 5, 6: aliquid ex sese, id. 21, 1, 11: ubique sese diffunditans, id. 16, 12: amoris vi diffunditari ac didier, to be consumed, wasted, Plaut. Merc. prol. 54.

dif-fundo, fūdi, fūsum, 3, v. a., to spread by pouring, to pour out, pour forth (very freq. and class.).

  1. I. Lit.: (glacies) liquefacta se diffunderet, Cic. N. D. 2, 10: sanguis per venas in omne corpus diffunditur, id. ib. 2, 55, 138: (unda) diffunditur Hellesponto, Cat. 64, 359; cf.: tum freta diffundi jussit, to pour themselves forth, Ov. M. 1, 36: vinum de doliis, to draw off, bottle off; to fill, Col. 12, 28, 3; so of racking off wine, id. 3, 2, 26; Hor. Ep. 1, 5, 4 Krüg. ad loc.; Ov. F. 5, 517; Juv. 5, 30; Plin. 14, 14, 16, § 94 et saep.
    1. B. Transf., of objects not liquid, to spread, scatter, diffuse: nitet diffuso lumine caelum, Lucr. 1, 9; 3, 22; cf.: luce diffusa toto caelo, Cic. N. D. 2, 37 fin.; 2, 10, 26: ab ejus summo rami late diffunduntur, * Caes. B. G. 6, 26 fin.; cf. under P. a.: dederatque comam diffundere ventis, Verg. A. 1, 319; so, comam, Ov. F. 3, 538; cf. capillos, id. H. 10, 47: signa (i. e. astra) caelo, Hor. S. 1, 5, 10: equitem latis campis, Verg. A. 11, 465.
      Mid.: modo via coartatur, modo latissimis pratis diffunditur et patescit, opens, Plin. Ep. 2, 17, 3 et saep.: cibus in totas usque ab radicibus imis, per truncos ac per ramos, diffunditur, Lucr. 1, 354; cf.: partem vocum per aures, id. 4, 571: vim mali Herculeos per artus, Ov. M. 9, 162: medicamentum se diffudit in venas, Curt. 3, 6, 16: aethera late in omnes partes, Lucr. 5, 470: flammam in omne latus, Ov. M. 9, 239; 10, 24 et saep.
  2. II. Trop., to spread, diffuse, scatter: di vim suam longe lateque diffundunt, Cic. Div. 1, 36, 79; cf. in the part. perf.: error longe lateque diffusus, id. Fin. 2, 34, 115; so, late longeque, id. Leg. 1, 12, 34: laus alicujus late longeque diffusa, id. Balb. 5, 13: late et varie diffusus, id. Sest. 45, 97: flendo diffundimus iram, we moderate, temper, Ov. H. 8, 61: dolorem suum flendo, to give vent to, id. M. 9, 143: tantam oblivionem sensibus, Hor. Epod. 14, 1 et saep.
    Mid.: Claudia nunc a quo diffunditur et tribus et gens Per Latium, spreads itself out, branches out, Verg. A. 7, 703: diffunditur mare iterumque contrahitur, Mart. Cap. 6, § 606: crede animam quoque diffundi multoque perire Ocius, et citius dissolvi in corpora, Lucr. 3, 437: affectus per totam actionem, Quint. 7, 10, 12: bella et paces longum in aevum, Hor. Ep. 1, 3, 8: haec in ora virum, Verg. A. 4, 195: animam in arma cruore, id. ib. 10, 908: crimen paucarum in omnes, Ov. A. A. 3, 9: prope in immensum oratio mea, Plin. Pan. 56, 2 et saep.: inde doctrina se diffudit per ceteras Graeciae partes, August. Serm. 150, 2.
    1. B. In partic. (like dissolvere, solvere, remittere, etc., and opp. contrahere, adducere, etc.), with the accessory idea of non-restraint, freedom, qs, to let the heart, countenance, etc., flow freely, without constraint, i. e. to cheer up, gladden, exhilarate: diffundet animos omnibus ista dies, Ov. A. A. 1, 218; so, animos, id. M. 4, 766: vultum, id. Pont. 4, 4, 9; id. M. 14, 272; Sen. Ep. 106.
      1. 2. Of the persons themselves: ut ex bonis amici quas diffundantur et incommodis contrahantur. Cic. Lael. 13 fin.: Jovem memorant, diffusum nectare, curas Seposuisse graves, Ov. M. 3, 318, imitated by Stat. S. 4, 2, 54; cf.: diffusus in risum, Petr. 10, 3; id. 71, 1 al.
        Hence, diffūsus, a, um, P. a., spread abroad, spread out, extended, wide (a favorite expression of the post-Aug. prosaists).
    1. A. Lit.: platanus patulis diffusa ramis, Cic. de Or. 1, 7, 28; cf.: diffusiora consepta, Col. 1, 4, 7; Plin. 16, 16, 28, § 70; Mart. 3, 31: latior scena et corona diffusior, Plin. Ep. 7, 17, 9: sus (opp. angusta), stout, fat, Plin. 16, 6, 8, § 25.
    2. B. Trop.: jus civile, quod nunc diffusum et dissipatum est, in certa genera coacturum, diffuse, prolix, Cic. de Or. 2, 33, 142; cf. Col. 11, 1, 10: opus diffusum, Plin. Ep. 3, 5, 6; and transf. to the writers: Diophanes totum Dionysium, per multa diffusum volumina, sex epitomis circumscripsit, id. 1, 1, 10: amplius ac diffusius meritum, Plin. Pan. 53, 3.
      Adv.: diffūsē, in a scattered manner; copiously: res disperse et diffuse dictae unum in locum coguntur, Cic. Inv. 1, 52, 98; cf.: haec latius aliquando dicenda sunt et diffusius, more amply, more in full, id. Tusc. 3, 10, 22.
      Sup. of the adj. and adv. do not occur.

* diffūsĭlis, e, adj. [diffundo], diffusive: aether, Lucr. 5, 467.

* diffūsĭo, ōnis, f. [diffundo].

  1. I. The spreading out, extending: maris, Mart. Cap. 6, § 661.
  2. II. Cheerfulness: animi, Sen. Vit. Beat. 5, 1.

diffūsor, ōris, m. [id. no. I. 1.], a drawer-off of liquids: OLEARIVS, Inscr. Orell. 4077.

diffūsus, a, um, Part. and P. a., from diffundo.

* dif-fŭtūtus, a, um, adj. [futuo], exhausted by indulgence: mentula, Cat. 29, 14.