Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

ŏpĭcerda or ŏvĭcerda, ae, f., sheep’s dung, Paul. ex Fest. s. v. sucerda, p. 302 Müll. dub.

Osci, ōrum, m.,

  1. I. the Oscans, a primitive people of Campania; in more ancient times called also Opici and Opsci (Obsci), Verg. A. 7, 730; cf. Paul. ex Fest. p. 198 Müll.
    Hence,
  2. II. Oscus, a, um, adj., Oscan: ludi, Cic. Fam. 7, 1: lingua, Varr. L. L. 7, § 28 Müll.; Verg. A. 7, 730; Liv. 10, 20, 8: ludicrum, Tac. A. 4, 14.
    Adv.: Oscē, in Oscan: qui Osce et Volsce fabulantur: nam Latine nesciunt, Titin. ap. Fest. p. 198 Müll.: dicere aliquid, Varr. L. L. 5, § 131 Müll.: scire, Gell. 17, 17, 1.

ŏpĭcillum, i, n. dim. [ops], a little help (ante-class.): in uxorculae opicillum, Varr. ap. Non. 83, 25.

Ŏpĭconsīva or Ŏpĕconsīva, ōrum, n., the festival of Ops Consivia, celebrated on the 25th of August: Opeconsiva dies ab deā Ope Consivia, quojus in Regiā sacrarium, Varr. L. L. 6, § 21 Müll.; Calend. Maff. ap. Inscr. Orell. 2, p. 396 and 311.

ŏpĭcus, a, um, adj. [a fuller form for Opsus, Obscus, and Oscus, lit. Oscan; cf. Paul. ex Fest. p. 188 Müll.; hence, transf.], clownish, rude, stupid, ignorant, foolish (not in Cic.): (Graeci) nos quoque dictitant barbaros et spurcius nos quam alios opicos appellatione foedant, M. Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14: ut nostri opici putaverunt, Gell. 13, 9, 4: chartae, rough, coarse, unpolished, Aus. Prof. 22: amica, Juv. 6, 454: opici mures, barbarians of mice, that gnaw books, id. 3, 207.

opĭdum, i, n., v. oppidum.

ŏpĭfer, ĕra, ĕrum, adj. [ops-fero], aidbringing, helping (poet. and in post-Aug. prose): deus, Ov. M. 15, 653: FORTVNA, Inscr. Orell. 1753.
Of things: folia, Plin. 16, 13, 24, § 64: fidem opiferam sociūm advocant, Enn. ap. Non. 144, 14 (p. 109, v. 165 Vahl.).

ŏpĭfex, ĭcis, comm. [opus-facio], one who does a work.

  1. I. Lit., a worker, maker, framer, fabricator (class.; cf.: faber, artifex. operarius).
    1. A. In gen.: opifex aedificatorque mundi deus, Cic. N. D. 1, 8, 18: rerum or aeternus, Col. 3, 10, 10; cf.: opifex natura, Plin. 31, 1, 1, § 1: calor, Lact. 2, 9, 22: sylvestres apes, Varr. R. R. 3, 16.
    2. B. In partic., a workman, mechanic, artist, artisan, etc.: opifices omnes in sordidā arte versantur, Cic. Off. 1, 42, 150; cf. id. N. D. 2, 60, 150; id. Fl. 8, 18; id. Rep. 1, 22, 35: opifices atque servitia, Sall. C. 50, 1: hoc (instrumento) ego non artem credo egere, sed artificem, Quint. 2, 21, 24.
  2. II. Trop.: verborum, Cic. Tusc. 5, 12, 34: dicens esse rhetoricen persuadendi opificem, id est πειθοῦς δημιουργόν, Quint. 2, 15, 4.
    Poet. with inf.: mire opifex … marem strepitum fidis intendisse Latinae, Pers. 6, 3.

offĭcīna, ae, f. [contr. from opificina, from opifex; the uncontracted prim. form, opĭfĭcīna, is still found in Plaut. Mil. 3, 3, 7, and Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 3, 83 fin. Mai], a workshop, manufactory (class.; cf. fabrica).

  1. I. Lit.: nec enim quicquam ingenuum potest habere officina, Cic. Off. 1, 42, 150: instituit officinam Syracusis in regiā maximam, id. Verr. 2, 4, 24, § 54: armorum, a manufactory of arms, Caes. B. C. 1, 34; Cic. Phil. 7, 4, 13; Nep. Ages. 3, 2; for which, ferraria, Auct. B. Afr. 20: aerariorum, Plin. 16, 6, 8, § 23: fullonum, id. 35, 11, 40, § 143: pictoris, id. ib.: plastarum, id. 35, 12, 45, § 155: tingentium, id. 9, 38, 62, § 133: tonstrinarum, id. 36, 22, 47, § 165 al.: promercalium vestium, a shop in which garments are made for sale, Suet. Gram. 23: cetariorum, a place where fish are salted, Col. 8, 17: officina monetae, Liv. 6, 20: dum graves Cyclopum Volcanus ardens urit officinas, Hor. C. 1, 4, 8.
      1. 2. In partic., in econom. lang. = ornithon, a place where fowls are kept, in order to lay their eggs and hatch their young, a poultry-house or yard, Col. 8, 3, 4.
    1. B. Transf., a making, formation: in magnis corporibus facilis officina sequaci materia fuit, Plin. 11, 2, 1, § 2.
  2. II. Trop., a workshop, manufactory, laboratory: mathematici, poëtae, musici, medici denique ex hac tamquam omnium artium officinā profecti sunt, Cic. Fin. 5, 3, 7: falsorum commentariorum, et chirographorum officina, id. Phil. 2, 14, 35: nequitiae, id. Rosc. Am. 46, 134: dicendi, id. Brut. 8, 32: sapientiae, id. Leg. 1, 13, 36: spirandi pulmo, Plin. 11, 37, 72, § 188: rhetoris, Cic. de Or. 2, 13, 57: ex rhetorum officinis, id. Or. 3, 12: domus ejus officina eloquentiae habita est, id. ib. 13, 40: corruptelarum omnis generis, Liv. 39, 11, 6; cf. 39, 8, 7: crudelitatis, Val. Max. 3, 1, 2: humanarum calamitatium, Sen. Contr. 5, 33, 2.

ŏpĭfĭcīna, ae, f., v. officina init.

ŏpĭfĭcĭum, ii, n. [opifex], a working, the doing of a work, a work (ante- and post-class), Varr. R. R. 3, 16: in opificiis opera, App. Flor. n. 9.

Ŏpĭgĕna, ae, f. [Ops-gigno], the midwife, an epithet of Juno, as the tutelar goddess of lying-in women, Mart. Cap. 2, § 149; cf.: Opigenam Junonem matronae colebant, quod ferre eam opem in partu laborantibus credebant, Fest. p. 200 Müll.

ōpĭlĭo and ūpĭlĭo, ōnis, m. [for ovilio, from ovis],

  1. I. a shepherd: etiam opilio, qui pascit alienas oves, Plaut. As. 3, 1, 36.
    Form upilio, Verg. E. 10, 19; Col. 7, 3, 13; Dig. 32, 1, 60; Vulg. Gen. 38, 12.
  2. II. A kind of bird, otherwise unknown, Fest. p. 191 Müll.

Opĭlĭus, i, m., a Roman surname.

  1. I. Aurelius Opilius, a grammarian and author, Suet. Gram. 6.
  2. II. Another Aurelius Opilius, a physician, Plin. 28, 4, 7, § 38.
  3. III. M. Opilius Severus Macrinus, emperor of Rome, A. D. 218, Eutr. 8, 21.

ŏpīmus, a, um, adj. [ob, and obsolete pimo, to swell, make fat; akin to Gr. πίων, πιμελή; cf. pinguis], fat, rich, plump, corpulent; of a country, etc., rich, fertile, fruitful.

  1. I. Lit.: regio opima et fertilis, Cic. Imp. Pomp. 6, 14: campus, Liv. 31, 41: arva, Verg. A. 2, 782: Larissa, Hor. C. 1, 7, 11: vitis, Plin. 14, 3, 4, § 36.
    Of living beings: boves, Cic. Tusc. 5, 34, 100: victima, Plin. 10, 21, 24, § 49: habitus corporis, Cic. Brut. 16, 64: stabulis qualis leo saevit opimis, of fat cattle, Val. Fl. 6, 613.
    Comp.: membra opimiora, Gell. 5, 14, 25.
    Sup.: boves septem opimissimos, Tert. ad Nat. 2, 8.
  2. II. Trop.
    1. A. Enriched, rich: opimus praedā, Cic. Verr. 2, 1, 50, § 132: accusatio, enriching, gainful, id. Fl. 33, 81: alterius macrescit rebus opimis, i. e. prosperity, Hor. Ep. 1, 2, 57: cadavera, from which their spoilers enrich themselves, Val. Fl. 3, 143: opus opimum casibus, rich in events, Tac. H. 1, 2.
    2. B. In gen., rich, abundant, copious, sumptuous, noble, splendid: dote altili atque opimā, Plaut. Fragm. ap. Non. 72, 18: divitiae, id. Capt. 2, 2, 31: opima praeclaraque praeda, Cic. Rosc. Am. 3, 8: dapes, Verg. A. 3, 224: quaestus, Plin. 10, 51, 72, § 142: palma negata macrum, donata reducit opimum, Hor. Ep. 2, 1, 181: animam exhalare opimam, victorious, Juv. 10, 281.
      So esp.: opima spolia, the arms taken on the field of battle by the victorious from the vanquished general, the spoils of honor, Liv. 1, 10; 4, 20; cf.: aspice, ut insignis spoliis Marcellus opimis Ingreditur, Verg. A. 6, 856.
      Also, in gen., the arms taken from an enemy’s general in single combat, Liv. 23, 46; Verg. A. 10, 449; cf. Fest. p. 186 Müll.: opimum belli decus, honorable, high, noble, Curt. 7, 4, 40: triumphus, Hor. C. 4, 4, 51: gloria, Val. Max. 4, 4, 10 fin.
      As subst.: ŏpīma, ōrum, n., honorable spoils, Plin. Pan. 17.
    3. C. In rhet., gross, overloaded: opimum quoddam et tamquam adipale dictionis genus, Cic. Or. 8, 25: Pindarus nimis opimā pinguique facundiā esse existimabatur, Gell. 17, 10, 8.
      Hence, adv.: ŏpīmē, richly, sumptuously, splendidly (ante-class.): instructa domus opime atque opipare, Plaut. Bacch. 3, 1, 6; Varr. L. L. 5, § 92 Müll.

ŏpīmātus, a, um, P. a., v. opimo fin.

ŏpīmo, āvi, ātum, 1, v. a. [opimus], to fatten, make fat (post-Aug.).

  1. I. Lit.: turtures, Col. 8, 7, 5; 8, 9, 2.
    1. B. Transf.
      1. 1. Of the soil, to make fruitful, to fertilize: terram, App. de Mundo, p. 68, 6.
      2. 2. To enrich, to make rich or abundant, to fill, load: auctumnum, Pomona, tuum September opimat, Aus. Ecl. de Mensib. 9.
  2. II. Trop., to honor, glorify: numina victimis, Mart. Cap. poët. 9, § 914.
    1. B. To enrich, Aus. Ep. 15, 1.
      Hence, ŏpīmātus, a, um, P. a., fat (post-class.): abdomen, Aus. Idyll. 10, 105.

ŏpīmē, adv., v. opimus fin.

Ŏpīmĭus (old orthog. Ŏpēīmĭus, Eckh. D. N. 5, p. 264), i, m., Ŏpīmĭa, ae, f., the name of a Roman gens.

    1. 1. L. Opimius, consul A. U. C. 633, Cic. Brut. 83, 287; id. Cat. 1, 2, 4.
    2. 2. Q. Opimius, consul A. U. C. 600, Cic. de Or. 2, 68, 277.
      In fem.: Opimia, a Vestal, Liv. 22, 57.
      Hence, adj.
  1. A. Ŏpī-mĭus, a, um, of or belonging to an Opimius: basilica Opimia, Varr. L. L. 5, 32, § 156.
  2. B. Ŏpīmĭānus, a, um, of or belonging to an Opimius, Opimian: Opimianum vinum; and absol. as subst.: Ŏpīmĭānum, i, n., very celebrated wine of the vintage of A. U. C. 633, when Opimius was consul, Mart. 3, 82, 24; 9, 87, 1; 10, 49, 2; Petr. 34; cf. Cic. Brut. 83, 287; Plin. 14, 4, 6, § 55; 14, 14, 16, § 94.

Ŏpīmĭānus, a, um, v. Opimius, B.

ŏpīmĭtas, ātis, f. [opimus], plentifulness, abundance, prosperity (ante- and postclass.): opimitates maximae, Plaut. Capt. 4, 1, 2; id. As. 2, 2, 16: praedarum, Amm. 19, 11.

ŏpīnābĭlis, e, adj. [opinor], that rests on opinion or conjecture; conjectural, imaginary (class.): hanc omnem partem rerum opinabilem appellabant, Cic. Ac. 1, 8, 31; cited ap. Non. 148, 26: artes, quae conjecturā continentur et sunt opinabiles, Cic. Div. 1, 14, 24: mediocritates, id. Tusc. 3, 31, 74 (opp. naturales): amor (opp. naturalis), Gell. 12, 1, 23.

ŏpīnātĭo, ōnis, f. [opinor], a supposing, opining; a supposition, conjecture, imagination, fancy, opinion, belief (class.): opinationem volunt esse imbecillam assensionem, Cic. Tusc. 4, 7, 15; id. Ac. 2, 25, 78: haec autem opinatio est judicatio se scire, quod nesciat, id. Tusc. 4, 11, 26; cf. the context: mordax et inepta, Val. Max. 1, 8, 8: (Tullius) quid super tali opinatione sentiret, Arn. 3, 6.

ŏpīnātor, ōris, m. [opinor].

  1. * I. A supposer, conjecturer: ego vero ipse et magnus quidam sum opinator, etc., Cic. Ac. 2, 20, 66.
  2. II. Under the emperors, one who collected the tribute-corn in the provinces for the army, Cod. Just. 12, 38, 11; cf. Cod. Th. 7, 4, 26; 11, 7, 16.

1. ŏpīnātus, a, um, P. a., v. opinor fin.

* 2. ŏpīnātus, ūs, m. [opinor], opinion, supposition, imagination: propter opinatus animi, Lucr. 4, 465.

ŏpīnor, ātus, 1, v. dep. [etym. dub.; perh. akin to Gr. ὄσσεσθαι; root οπ-], to be of opinion, to suppose, imagine, conjecture, deem, believe, think, judge (freq. and class.; syn.: arbitror, reor, censeo, sentio, credo); constr. with acc., an obj.-clause, with de, or absol.: aliquid, Cic. Mur. 30, 62: quoad opinatus sum, me in provinciam exiturum, etc., id. Fam. 7, 17, 2: de vobis hic ordo opinatur non secus ac, etc., think, id. Pis. 20, 45: male de Caesare, to have a bad opinion of, to think ill of, Suet. Aug. 51: servus gravissime de se opinans, id. ib. 67: de rege durius, Just. 12, 5, 8.
Parenthet.: opinor or ut opinor, as I think, as I believe, according to my opinion: Dem. Per mare ut vectu’s, nunc oculi terram mirantur tui. Char. Magis opinor, Plaut. Merc. 2, 3, 35: Cepius, opinor, olim: non omnibus dormio, Cic. Fam. 7, 24, 1: sed, opinor, quiescamus, id. Att. 9, 6, 2: a primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni, id. Fin. 2, 10, 31: opinor concedes, multo hoc esse gravius, id. Div. in Caecil. 16, 54; so Hor. S. 1, 3, 53; id. Ep. 1, 16, 78.
Note:

    1. 1. Act. collat. form ŏpīno (anteclass.): ita sapere opino esse optimum, Enn. ap. Non. 475, 5 (Trag. v. 181 Vahl.); so Pac. Caecil. and Plaut. ib.
    2. 2. ŏpīnā-tus, a, um, in pass. signif. as P. a., supposed, imagined, fancied (class.): bona, mala, Cic. Tusc. 4, 6, 11; 3, 11, 24: interdicta est mathematicorum callida impostura, et opinatae artis persuasio, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 1.
      Post-class., celebrated, renowned, illustrious, famous: certamen, Amm. 21, 6, 3.
      Sup.: opinatissima insula, Flor. 2, 7, 8 dub.: civitas, Vulg. Judith, 2, 13.

ŏpīnĭo, ōnis, f. [opinor], opinion, supposition, conjecture, imagination, fancy, belief (class.).

  1. I. In gen.: apud homines barbaros opinio plus valet saepe, quam res ipsa, Cic. Fragm. Scaur. 7: est ergo aegritudo opinio recens mali praesentislaetitia opinio recens boni praesentismetus opinio impendentis malilubido opinio venturi boni, etc., id. Tusc. 4, 7, 14; cf. id. ib. 4, 11, 26: magna nobis pueris opinio fuit, L. Crassum non plus attigisse doctrinae, quam, id. de Or. 2, 1, 1: ut opinio mea est, as I suppose, as I believe, id. Fam. 9, 11, 1: ut opinio mea fert, as I believe, id. Font. 13, 39: mea fert opinio, ut, etc., Dig. 24, 1, 32: cujus opinionis etiam Cornelius Celsus est, Celsus also is of this opinion, Col. 2, 12, 6: Romulus habuit opinionem esse, etc., held the belief that, Cic. Div. 2, 33, 70: fuisse in illa populari opinione, to be of an opinion, id. Clu. 51, 142.
    More rarely: alicujus opinionis esse, Col. 2, 12, 6: in eādem opinione fuite venturum esse, Cic. Att. 8, 11, D, 3: in quā me opinione sine causā esse, ne quis credat, Liv. 44, 38, 4: fuerunt in hac opinione non pauci, ut, etc., Quint. 3, 3, 11; cf. id. 4, 1, 28: cum etiam philosophi Stoicae disciplinae in eādem sint opinione, ut censeant, etc., Lact. 2, 5, 7; 3, 8, 32: cui opinioni nos quoque accedimus, Quint. 2, 15, 29: ipse eorum opinionibus accedo, qui, etc., Tac. G. 4: adducere aliquem in eam opinionem, ut, to make one believe, Cic. Caecin. 5, 13: Pisidae in opinionem adducuntur perfugas fecisse, ut, etc., Nep. Dat. 6, 6: praebere opinionem timoris, to convey the impression, occasion the belief that one is afraid, Caes. B. G. 3, 17: afferre alicui, Cic. Off. 2, 13, 46: incidere in opinionem, to fall into the belief, Dolab. ap. Cic. Fam. 9, 9, 1: in opinionem discedere, to come to the opinion, Cic. Fam. 6, 14, 2: opinione duci, to be led by one’s belief, id. Mur. 30, 62: contra (praeter) opinionem, contrary to one’s expectation: dicere contra opiniones omnium, id. Rosc. Am. 15, 45: etsi praeter opinionem res ceciderat, Nep. Milt. 2, 5.
    With comp.: opinione citius, quicker than had been supposed, Varr. ap. Non. 356, 27: istuc curavi, ut opinione illius pulcrior sis, handsomer than he imagines, Plaut. Mil. 4, 6, 23: opinione melius res tibi habet tua, si, etc., id. Cas. 2, 5, 30: opinione celerius, Cic. Fam. 14, 23.
  2. II. In partic.
    1. A. The repute of a man, the esteem, reputation in which others hold him, the opinion, estimate, expectation formed of him.
        1. a. In gen.: opinione fortasse nonnullā, quam de meis moribus habebat, Cic. Lael. 9, 30: integritatis meae, id. Att. 7, 2, 5: non fallam opinionem tuam, id. Fam. 1, 6, 2: genus scriptorum tuorum vicit opinionem meam, exceeded my expectation, id. ib. 5, 12, 1: venit in eam opinionem Cassius, ipsum finxisse bellum, Cassius fell under suspicion of having, was believed to have, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 2: summam habere justitiae opinionem. Caes. B. G. 6, 24; 7, 59: quorum de justitiā magna esset opinio multitudinis, Cic. Off. 2, 12, 42: (Porus) bellum jampridem, auditā Alexandri opinione, in adventum ejus parabat, Just. 12, 8, 2.
        2. b. Absol., reputation: ne opinio quidem et fama, cui soli serviunt (poëtae), etc., Tac. Dial. 10 init.: cupidi opinionis, Quint. 12, 9, 4: affert et ista res opinionem, id. 2, 12, 5.
        3. c. Bad repute, reputation for evil: malignitatis opinionem vereri, Tac. Dial. 15: invidiae et ingrati animi, Liv. 45, 38, 6.
    2. B. A report, rumor: divulgatā opinione tam gloriosae expeditionis, Just. 42, 2, 11: quae opinio erat edita in vulgus, Caes. B. C. 3, 29, 3: exiit opinio, proximo lustro descensurum eum ad Olympia, Suet. Ner. 53: opinio etiam sine auctore exierat, eos conspirasse, etc., Liv. 3, 36, 9: opinionem serere, to spread a report, Just. 8, 3, 8: opiniones bellorum, Vulg. Matt. 24, 6; id. Marc. 13, 7.

ŏpīnĭōsus, a, um, adj. [opinio], fixed or set in opinion (rare): Antipater et Archidemus opiniosissimi homines, * Cic. Ac. 2, 47, 143 dub.; Tert. adv. Marc. 4, 35.

ŏpīnĭuncŭla, ae, f. dim. [opinio], a slight opinion (late Lat.): tenuis opiniuncula, Salv. Avarit. 5.

ŏpīno, āre, v. opinor fin.

ŏpīnus, a, um, v. necopinus and inopinus.

ŏpĭum or -on, i, n., = ὄπιον, poppyjuice, opium, Plin. 20, 18, 76, § 199; 25, 10, 81, § 130.

ŏpĭpărē, adv., v. opiparus fin.

ŏpĭpărus, a, um (post-class. collat. form ŏpĭpăris, e), adj. [ops-paro], richly furnished, rich, splendid, sumptuous (anteand post-class.): opiparum magnarum copiarum apparatum, Paul. ex Fest. p. 188 Müll.: Athenae, Plaut. Pers. 4, 4, 1: opimitates, id. Capt. 4, 1, 2: obsonia, id. Mil. 2, 1, 29: munera, App. M. 5, p. 165, 37.
In the form opiparis, App. M. 1, p. 113, 13.
Adv.: ŏpĭpărē, richly, splendidly, sumptuously (class.): instructa domus opime atque opipare, Plaut. Bacch. 3, 1, 6: apparatum convivium, Cic. Off. 3, 14, 58; cf. id. Att. 13, 52, 1; App. M. 5, p. 162, 14.

ŏpĭpăris, e, v. opiparus init.

1. Ōpis, is, f., = Ὦπις.

  1. I. A nymph in the train of Diana, Verg. A. 11, 836; cf. Macr. S. 5, 22.
  2. II. A Naiad, Verg. G. 4, 343.

2. Ŏpis, v. 2. Ops.

ŏpisthŏdŏmus, i, f., = ὀπισθόδομος, the back part of a temple or house, an opisthodome, Front. Ep. ad M. Caes. 1, 8 Mai.

ŏpisthogrăphus, a, um, adj., = ὀπισθόγραφος, written on the back (as, of the paper, etc.), opisthographic (post-Aug.): commentarii, Plin. Ep. 3, 5, 17.
Subst.: ŏpisthogrăphum, i, n., that which has been written upon on the back: testari in opisthographo, Dig. 37, 11, 4.

ŏpisthŏtŏnĭa, ae, f., = ὀπισθοτονία, a disease in which the head is drawn backwards, opisthotony (post-class.); opp. emprosthotonia, in which the head is drawn forwards, Cael. Aur. Acut. 3, 6; cf. Hier. Ep. ad Ephes. 6, 4; v. opisthotonos.

ŏpisthŏtŏnĭcus, a, um, adj., = ὀπισθοτονικός, laboring under opisthotony (postAug.): sanat opisthotonicos, Plin. 20, 18, 75, § 197.

ŏpisthŏtŏnos, i, m., = ὀπισθότονος,

  1. I. a disease in which the body is violently curved backwards, a form of lock-jaw (post-Aug.), Plin. 28, 12, 52, § 192; 23, 1, 24, § 48 (written as Greek, Cels. 4, 3, § 3).
  2. II. A disease that causes a person to fall backwards (eccl. Lat.), Hier. 3 Ep. ad Ephes. 6, 4.

Ŏpĭter, ĭtĕris and ĭtris (cf. Prisc. p. 695 P.; gen. Opetris; cf. Borghes. Framm. deFasti Cons. 1, p. 66), m. [ob-pater], a Roman prœnomen: Opiter est, cujus pater avo vivo mortuus est, Fest. p. 184 Müll.: Opiter Verginius, Liv. 2, 17; 2, 54.

Ŏpĭtergĭum, ii, n.,

  1. I. a city of Italy, in the territory of the Veneti, now Oderzo, Plin. 3, 19, 23, § 130; Tac. H. 3, 6.
    Hence,
  2. II. Ŏpĭtergīnus, a, um, adj., of or belonging to Opitergium, Opitergian, Plin. 3, 18, 22, § 126.
    Plur. subst.: Ŏpĭtergīni, ōrum, m., the inhabitants of Opitergium, the Opitergians, Flor. 4, 2, 33.

ŏpĭtĭon, ōnis, m., = ὀπιτίων, a bulbous root used for food, a kind of onion, Plin. 19, 5, 30, § 95.

ŏpĭtŭlātĭo, ōnis, f. [opitulor], a helping, assisting, help, assistance (post-class.), Arn. 4, 129; Dig. 4, 4, 1; Vulg. 1 Cor. 12. 28.

ŏpĭtŭlātor (ŏpĭtŭlus), ōris, m. [opitulor], a helper, aider, succorer (post-class.): opitulus Juppiter, et opitulator dictus est, quasi opis lator, Paul. ex Fest. p. 184 Müll.: sodalis opitulator, App. Flor. 3, p. 353, 25; Hier. in Isa. 7, 17, § 10.

ŏpĭtŭlātus, ūs, m. [opitulor], a helping, help, aid (post-class.): ejus opitulatu, Fulg. Myth. 3, 8.

ŏpĭtŭlor, ātus, 1 (old inf. pres. opitularier; v. in the foll.), v. dep. n. [ops-tulo, whence tuli], to bring aid; to help, aid, assist, succor (class.; syn.: adjuvo, subvenio, auxilior, succurro): amanti ire opitulatum, Plaut. Mil. 3, 1, 27: amicum amico opitularier, id. Curc. 2, 3, 54: sontibus, Cic. Fam. 4, 13, 3: inopiae, to relieve, Sall. C. 33, 2: permultum ad dicendum, Cic. Inv. 2, 2, 7: frequentatio, quae conjecturalibus causis opitulatur, Auct. Her. 4, 40, 53.

        1. (β) With contra, to be good against, to relieve; of remedies: contra vanas species opitulari, Plin. 28, 8, 27, § 103.
          Note: Act. collat. form ŏpĭtŭlo, āre (anteclass.): corrige, opitula, Liv. And. ap. Non. 475, 11.

ŏpĭtŭlus, i, m., v. opitulator.

ŏpĭtuma, i. q. optima, Inscr.; v. bonus.