No entries found. Showing closest matches:
Perĕdĭa, ae, f. [peredo], Gobbledom, Eating-land, a comically formed name of a country, analogous to Bibesia,. Plaut. Curc. 3, 74.
1. pĕr-ĕdo, ēdi, ēsum, 3, v. a., to eat up, consume (poet.).
- I. Lit.: cibum, Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 893 P.: quinque panes et gemellos pisces, Prud. Cath. 9, 58.
- B. Transf., to consume, devour, etc.: nec peredit Impositam celer ignis Aetnam, Hor. C. 3, 4, 75: lacrimae peredere umore exsangues genas, old poet in Cic. Tusc. 3, 12, 26 (Trag. Rel. p. 225 Rib.): vesco sale saxa peresa, Lucr. 1, 326: saxa, Tib. 1, 4, 14 (18): morbo peresa Vellera, Verg. G. 3, 561.
- II. Trop., to consume, waste away, etc.: quos durus amor crudeli tabe peredit, Verg. A. 6, 442: languoribus peresus, Cat. 55, 31.
* 2. pĕr-ēdo, 3, v. a., to give forth, an old poet in Sid. Ep. 9, 14.
per-efflo, āvi, 1, v. a., to breathe out entirely, breathe away (post-class.): animam, App. M. 8, p. 207, 23.
* per-efflŭo, 3, v. n., to flow through.
Trop., to forget, Vulg. Heb. 2, 1 (transl. of the Gr. παραρρυῶμεν).
pĕrĕger (-gris), comm. [per-ager, who has gone through lands, i. e.], who is on a journey, abroad, away from home (postclass.): si pereger factus sit, Ulp. Reg. tit. 17, 1 (dub.; Huschke, peregrinus): nedum me peregrem composita fabulari, Aus. Ep. 17: susceptor peregrum, Ven. Carm. 4, 10, 14.
Hence, adv., in two forms, peregre and (ante- and post-class.) peregri, abroad, away from home.
- A. pĕrĕgrē, answering to the question where? whence? or whither?
- 1. To the question where? qui peregre depugnavit, abroad, Cic. Phil. 5, 11, 30: dum peregre est animus sine corpore velox, Hor. Ep. 1, 12, 13: habitare, Liv. 5, 52: spectacula dare, Suet. Calig. 20: esse, Vulg. Luc. 20, 9.
- 2. To the question whence? from abroad, from foreign parts: quom peregre veniet, Plaut. Trin. 2, 4, 21: epistolā peregre allatā, id. As. 4, 1, 16: peregre redire, Ter. Phorm. 2, 1, 13: in regnum Romam accitos, Liv. 2, 16: nuntiare, id. 28, 11: redire, Dig. 39, 6, 29.
With ab: a peregre, from abroad, Vitr. 5, 7.
- 3. To the question whither? abroad, to foreign parts: postquam peregre hinc ejus pater abiit, Plaut. Most. 4, 2, 41: peregre abire, Plin. 35, 12, 43, § 151: proficisci, Suet. Caes. 42: rusve peregreve exire, Hor. S. 1, 6, 103: argentum ferre, Gai. Inst. 3, 196: proficisci, Vulg. Matt. 25, 14.
- 4. Like peregri (v. infra), abroad, not at home, Plaut. Pers. 1, 1, 30.
- B. pĕrĕgrī, abroad, away from home, to the question where? (ante- and post-class.): peregrique et domi, Plaut. Am. prol. 5; so opp. domi, id. ib. 1, 1, 196: patriam ut colatis potius quam peregri probra, Naev. ap. Charis. p. 189 P. (Com. Rel. p. 19 Rib.): peregri necandus, Prud. στεφ. 4, 89.
pĕrĕgrē, adv., v. pereger fin.
pĕr-ēgrĕgĭus, a, um, adj., very excellent (post-class.): tragoedia, App. Mag. p. 298, 6.
pĕrĕgrī, adv., v. pereger fin.
pĕrĕgrīnus, a, um, adj. [peregre], that comes from foreign parts, strange, foreign, exotic (cf.: exter, externus).
- I. Lit.
- A. In gen.
- 1. Adj.: ad portum mittunt servulos, ancillulas: peregrina navis, etc., Plaut. Men. 2, 2, 65: facies, id. Ps. 4, 2, 9: homo, id. Poen. 5, 2, 71: mulier, Hor. C. 3, 3, 20: caelum, Ov. Tr. 4, 8, 25: amnes, id. M. 8, 836: arbores, Plin. 15, 13, 12, § 43: aves, id. 9, 17, 29, § 63: morbus, id. 26, 10, 64, § 100: eluamus hodie peregrina omnia, Plaut. Stich. 5, 2, 19 (668 Ritschl): labor, i. e. of travelling, Cat. 31, 8: amores, for foreign women, Ov. H. 9, 47: fasti, of foreign nations, id. F. 3, 87: divitiae, Hor. Ep. 2, 1, 204: mores, Juv. 6, 298: terror, of a foreign enemy, Liv. 3, 16: velut peregrinum otium alicui permittere, almost the leisure of a stranger, Tac. A. 14, 53: peregrina sacra appellantur, quae coluntur eorum more, a quibus sunt accepta, Fest. p. 237 Müll.
- 2. Subst.: pĕrĕgrīnus, i, m., a foreigner, stranger (very freq. and class.; syn.: hospes, advena, alienigena; opp. civis): peregrinus ego sum, Plaut. As. 2, 4, 58: peregrini atque advenae, Cic. Agr. 2, 34, 94: peregrini et incolae officium est, id. Off. 1, 34: peregrini reges, id. Sull. 7, 22: ne in nostrā patriā peregrini atque advenae esse videamur, id. de Or. 1, 58, 249.
- b. pĕrĕgrīna, ae, f., a foreign woman (poet.), Ter. And. 1, 1, 119; 3, 1, 11.
- B. Subst., in partic., opp. to a Roman citizen, a foreign resident, an alien: neque civem, neque peregrinum, Cic. Verr. 2, 4, 35, § 77: peregrinus fit is, cui aquā et igni interdictum est, Regul. tit. 11; Dig. 28, 5, 6.
- 2. As adj.: praetor, who decided causes between foreign residents, Dig. 1, 2, 2; cf. Liv. 21, 15; 45, 16: peregrinus ager est, qui neque Romanus, neque hosticus habetur, Fest. p. 245 Müll.; cf.: agrorum sunt genera quinque, Romanus, Gabinus, peregrinus, hosticus, incertus, etc., Varr. L. L. 5, § 33 Müll.: peregrini milites, Roman troops who were not Roman citizens, Inscr. Orell. 3467 sq.; their quarters in Rome were called, after them, CASTRA PEREGRINA, and were situated in the second region, by the modern S. Stefano Rotondo, ib. 9; cf. Marin. Atti dei Frat. Arv. p. 434 sq.: provincia, Liv. 40, 44.
- II. Trop., strange, raw, inexperienced (class.): nullā in re tironem ac rudem, nec peregrinum atque hospitem in agendo esse, Cic. de Or. 1, 50, 218; id. Att. 6, 3, 4.
pĕrĕgrīnābundus, a, um, adj. [peregrinor], travelling about (rare): dux, Liv. 28, 18, 10; Fulg. Myth. 3, 7 fin.
‡ perĕgrīnat, ξενιτεύει, Gloss. Gr. Lat.
pĕrĕgrīnātĭo, ōnis, f. [peregrinor], a being or living abroad, a sojourning, a travelling in foreign parts, a travelling about, travel, peregrination (class.).
- I. Lit.: perpetua, Cic. Tusc. 5, 37, 107: transmarina, Quint. 7, 3, 31; 12, 11, 18; Nep. Att. 2, 3; Plin. Ep. 3, 19, 4 al.: terra peregrinationis tuae, Vulg. Gen. 17, 8: tempus in peregrinatione consumere, Cic. Att. 16, 3, 4.
In plur., Cic. Lael. 27, 103.
- II. Transf., of animals: bestiae peregrinatione laetantur, Cic. Fin. 2, 33, 109.
Of muscles, Plin. 32, 6, 21, § 61.
* pĕrĕgrīnātor, ōris, m. [peregrinor], one who travels about, Cic. Fam. 6, 18, 5.
pĕrĕgrīnĭtas, ātis, f. [peregrinus].
- I. The condition of a peregrinus or foreigner, opp. to that of a Roman citizen, alienage (post-Aug.): peregrinitatis reus, Suet. Claud. 15: in peregrinitatem redigere aliquem, id. ib. 16; Dig. 2, 4, 10.
- II. Transf.
- A. In gen., outlandish ways, foreign habits or manners (class.): cum in urbem nostram infusa est peregrinitas, Cic. Fam. 9, 15, 2.
- B. In partic., a foreign tone or accent in speaking (post-Aug.): os, in quo nulla peregrinitas resonet, Quint. 11, 3, 30.
pĕrĕgrīnor, ātus, 1, v. dep. n. [id.], to be or live in foreign parts, to sojourn abroad, to travel about (class.; cf.: peragro, migro).
- I. Lit.: peregrinari totā Asiā, Cic. Brut. 13, 51: in alienā civitate, id. Rab. Perd. 10, 28: in terrā, Vulg. Gen. 47, 4.
- II. Trop.
- A. To go abroad, to travel about; to roam, rove, or wander about: haec studia pernoctant nobiscum, peregrinantur, rusticantur, Cic. Arch. 7, 16: animus late longeque peregrinatur, id. N. D 1, 20, 54: in infinitatem omnem, to roam through all infinity, id. Tusc. 5, 39, 114.
- B. To be abroad, be a stranger, a sojourner (cf. peregrinus, B.): philosophiae quasi civitatem dare, quae quidem adhuc peregrinari Romae videbatur, Cic. Fin. 3, 12, 40: vestrae peregrinantur aures? id. Mil. 12, 33.
With ab, to be absent from, a stranger to: a corpore, a Dei regno, Ambros. in Psa. 118, Serm. 12, § 17; id. de Isaac et An. 5, 17; so, a Domino, Vulg. 2 Cor. 5, 6; cf. id. ib. 5, 8.
pĕrĕgrīnŭlus, a, um, adj. [peregrinus], estranged (late Lat.), Ven. Fort. Vit. Germ. 64.
pĕr-ēlĕgans, antis, adj., very neat, fine, or elegant (class.): genus, Cic. de Or. 2, 67, 270: oratio, id. Planc. 24, 58: ingenium, Vell. 1, 7, 1.
Adv.: pĕr-ēlĕganter, very finely, very elegantly: pereleganter dicere, Cic. Brut. 52, 197.
pĕr-ēlixo, āre, 1, v. a., to boil thoroughly (post-class.): denuo eum perelixabis (al. perlaxabis), Apic. 7, 7, § 289.
pĕr-ēlŏquens, entis, adj., very eloquent: Lentulus, Cic. Brut. 70, 247.
‡ pĕr-ēmensus, a, um, adj., all measured out: permensus, peremensus, Not. Tir. p. 118.
pĕremne, is, v. peremnis.
pĕremnis, e, adj. [per-amnis], of or belonging to crossing a river; only in augural lang., peremne auspicium, and subst., pĕremne, is, n., the auspices taken by magistrates on crossing a river or a spring: peremne dicitur auspicari, qui amnem aut aquam, quae ex sacro oritur, auspicato transit, Fest. p. 245 Müll.; p. 250 Müll.: bella nullis auspiciis administrantur: nulla peremnia servantur, nulla ex acuminibus, Cic. N. D. 2, 3, 9; cf. id. Div. 2, 36, 77.
pĕrennis (‡ pĕremnis, Inscr. Ann. p. Chr. 341 ap. Guattani Monum. Inedit. 1, 5, p. 39), e
(
- I. abl. sing. perenne, Ov. H. 8, 64; id. F. 3, 654), adj. [per-annus], that lasts or continues the year through (post-Aug.): aves perennes, that remain with us all the year round, Plin. 10, 25, 36, § 73.
- II. Transf., everlasting, never failing, unceasing, perpetual, perennial (class.; cf.: jugis, perpetuus): aquae, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 107; cf. Liv. 1, 21, 3: fons, Caes. B. G. 8, 43: amnis, Liv. 4, 30: rivi, Plin. Ep. 5, 6, 11: cursus stellarum, Cic. N. D. 2, 21, 56: vinum, i. e. that bears keeping, Col. 3, 2, 10: adamas, Ov. M. 15, 813: monumenta, id. F. 2, 265; of a person: super Astra ferar, id. M. 15, 875.
Comp.: exegi monumentum aere perennius, more lasting, more enduring, Hor. C. 3, 30, 1.
- B. Trop., unfailing, uninterrupted, continual, perpetual, etc.: lucrum, Plaut. Am. p. 16: perennis et contestata majorum virtus, Cic. Fl. 11, 25: continuata motio et perennis, id. Tusc. 1, 10, 22: loquacitas, id. de Or. 3, 48, 185: animus in rem publicam, id. Prov. Cons. 9, 23.
Hence, adv., in two forms, pĕrenne (post-Aug.) and pĕrennĭter (post-class.).
- A. pĕrenne.
- 1. Lit., all the year through, Col. 12, 18, 2.
- 2. Transf., constantly, perpetually (postclass.): abies perenne durabilis, Pall. 12, 15, 1: perenne vivax, Paul. Nol. Carm. 11, 68.
- B. pĕrennĭter, constantly, continually, always, perpetually: arbor frondens perenniter, Aug. Doctr. Christ. 2, 16: perenniter servare amicitias, Sid. Ep. 7, 9; Cod. Th. 7, 20, 2; Sol. 65.
pĕrĕmo, ĕre, v. perimo.
pĕrĭmo (orig. form pĕrĕmo, Cato ap. Fest. p. 217 Müll.), ēmi, emptum (emtum), 3, v. a. [per-emo], to take away entirely, to annihilate, extinguish, destroy; to cut off, hinder, prevent.
- I. In gen. (class.; syn.: perdo, deleo): penitus materiem omnem, Lucr. 1, 226: sensu perempto, Cic. Tusc. 1, 37, 89: luna subito perempta est, was taken away, i. e. vanished, disappeared, id. poët. Div. 1, 11, 18: divum simulacra peremit fulminis ardor, id. ib. 1, 12, 19: Troja perempta, destroyed, ruined, Verg. A. 5, 787: corpus macie, Liv. 2, 23; cf. id. 38, 21: ne quid consul auspici peremat, should hinder, prevent, Cato ap. Fest. p. 217 Müll.: reditum, Cic. Planc. 42, 101: nisi aliqui casus consilium ejus peremisset, id. Off. 3, 7, 33: si causam publicam mea mors peremisset, id. Sest. 22, 49; id. Fragm. ap. Non. 450, 5: perimit urbem incendio, Vulg. Jos. 11, 11.
Absol.: sin autem (supremus ille dies) perimit ac delet omnino, quid melius, quam? etc., Cic. Tusc. 1, 49, 117.
- II. In partic., to kill, slay (poet. and in post-Aug. prose; cf. trucido): perempta et interempta pro interfectis poni solet a poëtis, Fest. p. 217 Müll.; Lucr. 3, 886: crudeli morte peremptus, Verg. A. 6, 163: aliquem caede, id. ib. 9, 453: sorte, id. ib. 11, 110: hunc, ubi tam teneros volucres matremque peremit (trans. from Homer), Cic. poët. Div. 2, 30, 64; Ov. M. 8, 395: conceptum abortu, Plin. 3, 44, 69, § 172: caedes fratrum indigne peremptorum, Just. 7, 6.
pĕremptālis, e, adj. [peremptus], of or belonging to destruction or abolition, abolishing, cancelling; only in augural lang., fulmina, lightnings that destroy the effect or portent of former lightnings: peremptalia fulgura Gracchus ait vocari, quae superiora fulgura aut portenta vi suā perimant, Fest. p. 214 Müll.: peremptalia fulmina, quibus tolluntur priorum fulminum minae, Sen. Q. N. 2, 49, 2.
pĕremptĭo (pĕremtĭo), ōnis, f. [perimo], a destroying, killing (eccl. Lat.), Aug. Tract. in Joann. 27 fin.
pĕremptor (pĕremtor), ōris, m. [perimo], a destroyer, slayer, murderer (postclass.): incluti regis, Sen. Oedip. 221: mariti mei cruentis, App. M. 8, p. 207, 16; cf.: puer ille peremptor meus, i. e. who has playued me almost to death, id. ib. 7, p. 198, 21.
Absol., Prud. Ham. praef. 19; Ambros. Inst. Virg. 7, 4, 9; Vulg. 2 Macc. 4, 16.
pĕremptōrĭē (pĕremtōr-), adv., v. peremptorius fin.
pĕremptōrĭus (pĕremtōr-), a, um, adj. [perimo].
- I. Lit., destructive, deadly, mortal (post-class.): venenum, App. M. 10, p. 243, 30: spiculum, Tert. Anim. 25; Sid. Ep. 8, 11.
- II. Trop., qs. that destroys or precludes all debate, i. e. decisive, final, peremptory (jurid. Lat.): peremptorium edictum inde hoc nomen sumpsit, quod perimeret disceptationem, hoc est ultra non pateretur adversarium tergiversari, Dig. 5, 1, 70: dicuntur exceptiones aut peremptoriae aut dilatoriae. Peremptoriae sunt, quae perpetuo valent nec evitari possunt, etc., Gai. Inst. 4, § 120 sq. and 121; cf. Dig. 44, 1, 3.
Adv.: pĕremptōrĭē (pĕremtōr-), in a peremptory manner, peremptorily: argumentari, Claud. Mam. Stat. Anim. 3, 1.
pĕremptrix (pĕremtr-), īcis, f. [peremptor], she that destroys or kills (eccl. Lat.): mors peremptrix sensūs, Tert. Anim. 42.
pĕremptus (pĕremtus), a, um, Part., from perimo.
pĕrendĭē, adv. [Gr. πέραν-dies], on the day after to-morrow (class.): cras agito, perendie agito, Plaut. Merc. 2, 3, 41; id. Aul. 2, 1, 34; id. Stich. 4, 1, 12: scies igitur fortasse cras, summum perendie, Cic. Att. 12, 44, 3; id. Fam. 16, 17, 3.
pĕrendĭnātĭo, ōnis, f. [perendinus], a putting off till the day after to-morrow (post-class.), Mart. Cap. 9, § 897.
pĕrendĭnus, a, um, adj. [perendie], after to-morrow (class.): tot homines tam ingeniosos, per tot annos statuere non potuisse, utrum diem tertium, an perendinum dici oporteret, Cic. Mur. 12, 27: perendino die, Caes. B. G. 5, 30.
Absol. (anteand post-class.): tu in perendinum paratus sis, against the day after to-morrow, Plaut. Trin. 5, 2, 65: dies perendini, Gell. 10, 24, 9.
Pĕrenna, ae, f., v. Anna.
pĕrennē, adv., v. perennis fin.
* pĕrennĭ-servus, i, m. [perennis], one who is always a slave, Plaut. Pers. 3, 3, 17.
pĕrennĭtas, ātis, f. [perennis], lastingness, continuance, perpetual duration, perpetuity (class.): fontium perennitates, Cic. N. D. 2, 39, 98: cibi, constant food, Plaut. Pers. 3, 1, 2: perennitatem conditis frumentis afferunt, Col. 1, 6, 10: vitae, Ambros. in Psa. 118, Serm. 13, 22: Perennitas, a title of the Roman emperors: vestra, your perpetuity, your perennity, Symm. Ep. 10, 45; Sex. Ruf. Brev. 2.
pĕrenno, āvi, ātum, 1, v. a. and n. [perennis].
- I. Act., to keep or preserve long (post-Aug.): ea res, etiamsi non in totum perennat, certe usque in alteram vindemiam plerumque vini saporem servat, Col. 12, 20, 8 (dub.; al. perennem); 12, 19, 2.
- II. Neutr., to last for many years, to last, continue, endure (poet. and in post-Aug. prose): arte perennat amor, Ov. A. A. 3, 42: ut diutius perennent boves, Col. 1, 9, 2; 2, 9, 18: domus, Ov. F. 1, 721: gens ultra aevi nostri terminos perennans, Sol. 52, 29.
* pĕrentĭcīda, ae, m., for pericida [pera-caedo], a cutpurse (a word comically formed with allusion to parenticida), Plaut. Ep. 3, 2, 13.
pĕr-ĕo, ĭi (īvi), ĭtum, īre (periet for peribit, Coripp. Johann. 7, 27; perf. perivit, App. M. 4, 21: perīt, Juv. 8, 85: perisset, Lact. 3, 20, 17 al.: perisse, Liv. 1, 49, 1; Ov. Am. 2, 19, 56; fut. periet, Vulg. Sap. 4, 19 al.), v. n.
- I. To pass away, come to nothing; to vanish, disappear, be lost: e patriā, Plaut. Capt. 3, 4, 5: ecqua inde perisset soror, Ter. Eun. 3, 3, 15: ne vena periret aquae, Ov. Tr. 3, 7, 16.
- B. Esp., to pass through, leak, be absorbed (poet.): lymphae Dolium pereuntis, Hor. C. 3, 11, 27; cf.: postremo pereunt imbres, ubi eos pater aether In gremium matris terrai praecipitavit, Lucr. 1, 250.
- II. To pass away, to be destroyed, to perish (the predom. and class. signif. of the word; syn.: occĭdo, intereo, obeo).
- A. In gen.: aedes cum fundamento perierint, Plaut. Most. 1, 2, 69: tantam pecuniam tam brevi tempore perire potuisse, Cic. Phil. 5, 4, 11: totum exercitum periturum, Nep. Epam. 7, 4: fac pereat vitreo miles ab hoste tuus (in the game of chess), let your knight be taken by a pawn, Ov. A. A. 2, 208: causae cur urbes perirent, Hor. C. 1, 16, 19: peritura regna, Verg. G. 2, 498: puppis, Ov. F. 3, 600: Troja peritura, Verg. A. 2, 660: pereunt sole tepente nives, melt away, Ov. F. 3, 236: telum rubigine, Hor. S. 2, 1, 13: comae, Ov. Am. 1, 14, 30: fabae laeso flore, id. F. 5, 267.
Of the crocus: gaudet calcari et atteri, pereundoque melius provenit, Plin. 21, 6, 17, § 34.
- B. In partic.
- 1. To perish, lose one’s life, die (class.): non intellego, quamobrem, si vivere honeste non possunt, perire turpiter velint; aut cur minore dolore perituros se cum multis, quam si soli pereant, arbitrentur, Cic. Cat. 2, 10, 21: summo cruciatu supplicioque, id. N. D. 3, 33, 81: fame, id. Inv. 2, 57, 172: eodem leto esse pereundum, id. Div. 1, 26, 56: morbo, Hor. Ep. 1, 7, 86: naufragio, Cic. Deiot. 9, 25: hominum manibus, Verg. A. 3, 606: uterque juravit, periturum inter nos secretum, that it should perish with us, Petr. 21: ab Hannibale, at his hands, Plin. 11, 37, 73, § 189: perire turpiter, Cic. Cat. 2, 10, 21: fortiter, Hor. S. 2, 3, 42: generosius, id. C. 1, 37, 21: a morbo, Nep. Reg. 3, 3.
- 2. To pine away with love, to be desperately in love; to love to desperation (poet.): indigno cum Gallus amore peribat, Verg. E. 10, 10; Cat. 45, 3: quo beatus Vulnere, quā pereat sagittā, Hor. C. 1, 27, 11: ipse Paris nudā fertur periisse Lacaenā, Prop. 2, 12, 13.
With acc. of the beloved object, Plaut. Poen. 5, 2, 135.
- 3. To be lost, wasted, spent in vain: ne et oleum et opera perierit, Cic. Att. 2, 17, 1: tempora, Ov. R. Am. 107: labor, id. M. 1, 273: nullus perit otio dies, Plin. 11, 6, 5, § 14: ne nummi pereant, Hor. S. 1, 2, 133: minae, Ter. Ad. 4, 7, 25: aurum, Col. 11, 1, 29; cf. actiones, Liv. 39, 18.
- 4. To be lost, ruined, undone: quid fieri tum potuit? jampridem perieramus, Cic. Att. 14, 10, 1: meo vitio pereo, id. ib. 11, 9, 1.
Hence, perii, etc., as an exclamation of despair, I am lost! I’m undone! hei mihi, disperii! vocis non habeo satis: vicini, interii, perii, Plaut. Most. 4, 3, 36: perii, interii, occidi! quo curram! quo non curram? id. Aul. 4, 9, 1: perii animo, am disheartened, id. Rud. 2, 6, 26; cf.: ingenio perii, Ov. Tr. 2, 2; Lucr. 4, 1136: periimus, actum est, we are lost, it is all over with us, Ter. Ad. 3, 2, 26: perierat et inventus est, Vulg. Luc. 24, 32; 15, 6.
So, peream, si, nisi, in asseverations, may I perish, may I die, if or if not, Ov. H. 17, 183; Cassiod. ap. Cic. Fam. 15, 19, 4; Ov. P. 3, 5, 47; id. H. 17, 183.
Gerund and gerundive: nisi illud perdo argentum, pereundum est mihi, Plaut. As. 1, 3, 91; Prop. 2, 1, 53: pereundi figurae, Ov. H. 10, 81: pereundi terminus, Sil. 3, 559: puppis pereunda est probe, must be lost, Plaut. Ep. 1, 1, 70.
- C. Trop., of moral qualities, etc.: pudor periit, Plaut. Bacch. 3, 3, 81: fides, id. Truc. 1, 1, 24: virtus, Ov. F. 2, 227.
pĕr-ĕquĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a., to ride through, ride hither and thither, ride about; to drive about (class. but not in Cic.).
- (α) Neutr.: inter duas acies perequitans, Caes. B. C. 1, 46: longe ex viā, Liv. 23, 47: per omnes partes, to drive about, Caes. B. G. 4, 33.
- (β) Act.: aciem, Liv. 5, 28: puer delphino maria perequitans, Plin. 9, 8, 8, § 27.
pĕr-erro, āvi, ātum, 1, v. a., to wander through, to roam or ramble over (poet. and in post-Aug. prose).
- I. Lit.: fallacem circum vespertinumque pererro Saepe forum, Hor. S. 1, 6, 113: locum, Verg. A. 5, 441: freta, Ov. H. 14, 103: saltus et fontes, Val. Fl. 3, 537: orbem, Col. praef. 1: cellas, Petr. 97: reges, to roam about from one king to another, Sen. Q. N. 3 praef. § 6.
Pass.: arva pererrantur Peligna, Ov. Am. 2, 16, 5: pererratus orbis, id. F. 1, 234; cf.: pererrato ponto, Verg. A. 2, 295.
- II. Transf.: totumque pererrat Luminibus tacitis, surveys all over, Verg. A. 4, 363: sonus pererrat cornua, i. e. errat per tubam, Sil. 4, 174.
pĕr-ērŭdītus, a, um, adj., very learned: homo, Cic. Att. 4, 15, 2.
pĕrēsus, a, um, Part., from peredo.
pĕr-ēvăcŭo, āre, v. a., to empty quite (late Lat.), Vit. Caes. 1, 4, 39.
pĕr-excelsus, a, um, very high, lofty: Henna, ubi ea gesta esse memorantur, est loco perexcelso, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 107.
(pĕr-excrŭcĭo, a false read. for probe excruciavero, Plaut. Stich. 3, 1, 32; v. Ritschl ad h. l.)
pĕr-exĕo, īre, v. n. irr., to go out through, trop., Cassiod. Var. 11, 7.
pĕrexĭgŭē, adv., v. perexiguus fin.
pĕr-exĭgŭus, a, um, adj., very small, very little (class.): semen perexiguum, Cic. N. D. 2, 32, 81: dies, very short, id. Verr. 1, 2, 6: et perminuta bona corporis, id. Tusc. 2, 13, 30: loci spatium, Caes. B. G. 5, 15: argentum, Liv. 22, 52: ignes, Nep. Hann. 9, 3: frumentum, Caes. B. C. 3, 42.
Adv.: pĕrexĭgŭē, very little, very sparingly: perexigue et γλίσχρως praebere, Cic. Att. 16, 1, 5.
pĕr-exīlis, e, adj., very slender (postAug.): vitis, Col. 11, 2, 60: perexile bonum est, Boëth. Cons. Phil. 2, pros. 4.
pĕr-exoptātus, a, um, adj., greatly desired, much longed for (post-class.): in tmesi: per, inquit, exoptatus venis, Gell. 18, 4, 2.
(pĕr-expĕdītus, a false read. for expedita, Cic. Fin. 3, 11, 36; v. Madv. ad h. l.)
pĕr-explĭcātus, a, um, adj., wholly completed (post-class.): sexto reditu perexplicato, Sid. Carm. 23, 385.
pĕr-exsiccātus, a, um, adj., quite dried up (eccl. Lat.): proluvies, Arn. 7, 230.
‡ pĕr-ex-tĭmĕo, ŭi, 2, v. n., and ‡ pĕr-ex-tĭmesco, timŭi, 3, v. n., to fear greatly, Not. Tir. p. 71.