No entries found. Showing closest matches:
† sītănĭus, a, um, adj., = σητάνιος, of this year, this year’s: panis, of summer wheat, Plin. 22, 25, 68, § 139.
† sītarchĭa, ae, f., = σιταρχία.
- I. Provisions for a journey, App. M. 2, p. 119, 29; Hier. Comment. in Matt. med.; Vit. Malch. 10; Schol. Juv. 12, 61.
- II. Meton., a receptacle for such provisions, a scrip, Vulg. 1 Reg. 9, 7; Isid. 20, 9, 6.
sĭtella, ae, f. dim. [situla], a kind of urn used in drawing lots. It was made narrow at the top, so that but one lot at a time could be on the surface of the water with which it was partly filled, Plaut. Cas. 2, 4, 17; 2, 5, 34; 2, 5, 43; 2, 6, 11; 2, 6, 44: sitellam detulit, Auct. Her. 1, 12, 21: de M. Octavio deferre sitellam, Cic. N. D. 1, 38, 106: sitella lata est, ut sortirentur, Liv. 25, 3, 16 Weissenb. ad loc.; 41, 18, 8.
Sĭtellĭtergus, i, m. [situla-tergo, the cleaner of buckets], the title of a comedy by Plautus, Varr. L. L. 7, § 66 Müll. N. cr.; cf. Ritschl, Parerga Plaut. p. 15; corrupted into Silitergo, Fest. p. 375 Müll.; and (from the writing siti litergus) into Lipargus ap. Prisc. p. 893 P.; cf. Freund, Rhein. Mus. Neue Folge 10, p. 445 sq.
Sīthŏnĭi, ōrum, m., = Σιθόνιοι, a Thracian people; hence, poet., in gen., the Thracians, Plin. 4, 11, 18, § 41; Hor. C. 1, 18. 9.
Hence,
- A. Sīthŏnĭus, a, um, adj., Sithonian, Thracian: agri, Ov. M. 13, 571: nives, Verg. E. 10, 66; Hor. C. 3, 26, 10: Aquilo, Ov. H. 11, 13: nurus, id. M. 6, 588: rex, id. P. 4, 7, 25.
- B. Sīthon, ŏnis, adj., Sithonian, Thracian: Sithones et Scythici triumphi, Ov. F. 3, 719.
- C. Sī-thŏnis, ĭdis, adj. f., Sithonian, Thracian: unda, Ov. H. 2, 6.
Subst., a Thracian woman, Ov. R. Am. 605.
Sīthōnē, ēs, f., a city of Macedonia, Plin. 4, 10, 17, § 38.
sĭtĭbundus, a, um, adj., thirsty (late Lat.), Ven. Fort. Vit. Rhadeg. 21.
* sĭtĭcĭnes, um, m. [1. situs-cano], musicians at funerals, Cato ap. Gell. 20, 2; Non. 54, 26 sq.
sĭtīcŭlōsus, a, um, adj. [sitis] (not ante-Aug.).
- I. Thirsty.
- A. Lit.: quidam, Sid. Ep. 2, 2 med.: corvus, Auct. Priap. 61, 12.
- B. Transf., of things, very dry, parched, arid: Appulia, Hor. Epod. 3, 16: siticulosum et peraridum solum, Col. 3, 11 fin.; Pall. Jan. 13, 4: calx, Vitr. 7, 2: aestas, Auct. Priap. 64, 3.
- II. Act., producing thirst: melimela, Plin. 23, 6, 55, § 104.
sĭtĭens, entis, Part. and P. a., v. sitio.
sĭtĭo, īvi or ĭi, 4, v. n. and a. [sitis].
- I. Neutr., to thirst, be thirsty (class.).
- A. Lit.: ego esurio et sitio, Plaut. Cas. 3, 6, 6; 4, 3, 4: sitit haec anus, id. Curc. 1, 2, 14: in medio sitit flumine potans, Lucr. 4, 1100: ne homines sitirent, Suet. Aug. 42.
With gen.: cochleae cum sitiunt aëris, Symm. Ep. 1, 27.
Prov.: sitire mediis in undis, i. e. to be poor in the midst of wealth, Ov. M. 9, 760.
- B. Transf. (esp. in the lang. of country people), of things (the earth, plants, etc.), to be dried up or parched, to want moisture: siquidem est eorum (rusticorum) gemmare vites, sitire agros, laetas esse segetes, etc., Cic. Or. 24, 81; cf.: sitire segetes, Quint. 8, 6, 6: tosta sitit tellus, Ov. F. 4, 940: colles, Front. Aquaed. 87; cf. infra, P. a.: aret ager; vitio moriens sitit aëris herba, Verg. E. 7, 57: cum sitiunt herbae, id. G. 4, 402: arbores, Plin. 17, 26, 40, § 249: cacumina oleae, id. 17, 14, 24, § 103 et saep.: ipsi fontes jam sitiunt, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, § 11: nec pati sitire salgama, to be dry, Col. 12, 9, 2.
- II. Act., to thirst after a thing (rare, but in the trop. signif. class.; cf.: cupio, desidero).
- A. Lit.: auriferum Tagum sitiam patriumque Salonem, Mart. 10, 96, 3.
Pass.: quo plus sunt potae, plus sitiuntur aquae, are thirsted for, Ov. F. 1, 216: umor quomodo sititur destillans, Plin. 17, 2, 2, § 15.
- B. Trop., as in all langg., to long for, thirst for, desire eagerly, covet: sanguinem nostrum sitiebat, Cic. Phil. 2, 7, 20; cf. Plin. 14, 22, 28, § 148: sanguinem, Just. 1, 8 fin. (opp. satiare); Sen. Thyest. 103: cruorem, Poët. ap. Suet. Tib. 59; cf.: sitit hasta cruores, Stat. Th. 12, 595: honores, Cic. Q. Fr. 3, 5, 3: populus libertatem sitiens, id. Rep. 1, 43, 66: ultionem, Val. Max. 7, 3 ext. 6; Vulg. Psa. 41, 3.
With gen.: non quidem fallacis undae sitit, sed verae beatitudinis esurit et sitit, App. de Deo Socr. 54, 27.
Hence, sĭtĭens, entis, P. a., thirsting, thirsty, athirst.
- A. Lit.: ut ipse ad portam sitiens pervenerim, Cic. Pis. 25, 61: quae (pocula) arenti sitientes hausimus ore, Ov. M. 14, 277: Tantalus, Hor. S. 1, 1, 68: viator, Ov. Am. 3, 6, 97: saecla ferarum, Lucr. 5, 947: sitienti aqua datur, Varr. R. R. 2, 1, 23.
- 2. Transf. (acc. to I. B.), of places, plants, etc., dry, parched, arid, without moisture (syn. aridus): hortus, Ov. P. 1, 8, 60.
By metonymy also, Afri, Verg. E. 1, 65: olea, Plin. 15, 3, 3, § 9: luna, i. e. cloudless, bright, id. 17, 9, 8, § 57; 17, 14, 24, § 112: Canicula, arid, parching, Ov. A. A. 2, 231.
Neutr. plur. absol.: lonchitis nascitur in sitientibus, in dry, arid places, Plin. 25, 11, 88, § 137; so, in sitientibus aut siccis asperis, id. 12, 28, 61, § 132.
With gen.: sitientia Africae, Plin. 10, 73, 94, § 201.
- B. Trop., thirsting for, desiring eagerly, greedy: gravius ardentiusque sitiens, Cic. Tusc. 5, 6, 16: (amator) avidus sitiensque, Ov. R. Am. 247: regna Ditis, Petr. poët. 121, 116: aures, Cic. Att. 2, 14, 1.
Poet.: modice sitiens lagena, of moderate capacity, Pers. 3, 92.
With gen.: virtutis, Cic. Planc. 5, 13: famae, Sil. 3, 578: pecuniae (with avarus et avidus), Gell. 12, 2, 13: sermonis, Claud. Cons. Mall. Theod. 251.
Hence, adv.: sĭtĭenter, thirstily, eagerly, greedily (acc. to B.): sitienter quid expetens, Cic. Tusc. 4, 17, 37; so, incumbere hauriendis voluptatibus, Lact. 2, 1, 3: haurire salutares illas aquas, App. M. 9, p. 218 fin.; 3, p. 135, 35.
sĭtĭenter, adv., v. sitio, P. a. fin.
Sitiogagus, i, m., a river of Asia, Plin. 6, 23, 26, § 99.
sĭtis, is (abl. site, Ven. Carm. 2, 13, 3; acc. sitem, Prud. στεφ. 2, 250), f. [etym. dub.; perh. akin with siccus], thirst (class.; used only in sing.).
- I. Lit.: demum fodere puteum, ubi sitis fauces tenet, Plaut. Most. 2, 1, 33; cf.: tibi cum fauces urit sitis, Hor. S. 1, 2, 114: siti sicca sum, Plaut. Curc. 1, 2, 26: anum interfecero siti fameque atque algu, id. Most. 1, 3, 36; id. Rud. 2, 2, 7; cf.: cum cibo et potione fames sitisque depulsa est, Cic. Fin. 1, 11, 37: explere diuturnam sitim, id. Sen. 8, 26; cf.: ut sitim nostro possis explere cruore, Ov. Tr. 3, 11, 57: ubi quarta sitim caeli collegerit hora, excited, Verg. G. 3, 327: fessa labore sitim collegerat, had become thirsty, Ov. M. 5, 446: sitim tolerare, Tac. G. 4: exstinguere sitim, Ov. M. 7, 569: restinguere, Verg. E. 5, 47: pellere, Hor. C. 2, 2, 14; Stat. Th. 5, 1: finire, Hor. Ep. 2, 2, 146: sedare, Lucr. 2, 663; 4, 850; 5, 945; Ov. M. 3, 415: famem ac sitim sedare, Plin. 11, 53, 119, § 284; Tac. H. 2, 49: levare, Ov. M. 12, 156; 15, 322: relevare, id. ib. 6, 354 al.: compescere, id. ib. 4, 102: deponere, id. ib. 4, 98: defendere fonte, Sil. 7, 170: avertere, id. 8, 572: reprimere, Curt. 7, 5, 7: pomi sitim faciunt, provoke, Plin. 23, 7, 70, § 135: sucus, qui sitim stimulet, id. 23, 7, 67, § 132: sitim adferunt (fici), id. 23, 7, 63, § 121: accendit, id. 11, 2, 1, § 3; Curt. 7, 5, 2: in lassitudine et in siti, Plin. 22, 24, 51, § 111: excessit sitim potio, was more than enough for, Cels. 1, 2: ardere siti, Claud. in Ruf. 1, 104: sitis arida guttur Urit, Ov. M. 11, 129.
- B. Transf., of things (places, plants, etc.), dryness, drought, aridity (poet. and in post-Aug. prose): et Canis arenti torreat arva siti, Tib. 1, 4, 42; Verg. G. 2, 353: deserta siti regio, id. A. 4, 42: haurit sitis ignea campos, Stat. Th. 4, 699: sitis aestatis restinguitur fontibus, i. e. of plants, Col. 11, 3, 9; Plin. 19, 2, 8, § 29 al.
- II. Trop., strong or ardent desire, greediness, thirst: cupiditatis sitis, Cic. Par. 1, 1, 6.
With gen. obj.: libertatis, Cic. Rep. 1, 43, 66: cruoris, Ov. M. 13, 768: argenti sitis importuna famesque, Hor. Ep. 1, 18, 23: sitis major famae quam virtutis, Juv. 10, 140: audiendi, Quint. 6, 3, 19.
† sītistus, a, um, adj., = σιτιστός, fed, fattened (pure Lat. altilis), Plin. 29, 3, 11, § 45.
† sītītes, ae, m., = σιτίτης, a kind of precious stone, Plin. 37, 7, 25, § 43 (Jahn, syrtites).
sĭtītor, ōris, m. [sitio], a thirster after any thing (post-Aug.).
- * I. Lit.: aquae, Mart. 12, 3, 12.
- II. Trop.: sanguinis, Mart. Cap. 1, § 82: novitatis, App. M. 1, p. 103, 17.
† sītōna, ae, m., = σιτώνης, a purchaser of grain, a commissary, purveyor, Dig. 50, 8, 9, § 6.
Sitones, um, m., a people of northern Germany, in the neighborhood of the Suiones, Tac. G. 45 fin.
† sītōnĭa, ae, f., = σιτωνία, the office of a sitona, commissariat, purveyance, Dig. 50, 5, 2 init.
†† sittăcē, ēs, f. [Indian], a parrot, Plin. 10, 42, 58, § 117 dub. (Jan. septages).
Sittĭus, a, the name of a Roman gens, e. g. P Sittius, a friend of Cicero, Cic. Sull. 56; Sall. C. 21, 3; Auct. B. Afr. 25; 30. To him is addressed the letter, Cic. Fam. 5, 17; cf. id. ib. 15, 17, 1.
Hence, Sittĭānus, a, um, adj., of Sittius: syngrapha, Cic. Fam. 8, 2, 2; 8, 4, 5: negotium, id. ib. 8, 11, 4.
After him was named Sittianorum colonia = Cirta, Mel. 1, 6, 1; Plin. 5, 2, 3, § 22.
sittybus, i, m., a strip of parchment, attached to a roll or book, bearing the title and the author’s name, Cic. Att. 4, 5, 3; 4, 8, a, 2 B. and K. (in some editions sillybus; cf. σιλλύβους, id. ib. 4, 4, b, 1).
sĭtŭātus, a, um, adj., situated (late Lat.), Aug. ad Fr. Erem. Serm. 37.
sĭtŭla, ae, f. (masc. collat. form sĭtŭ-lus, Cato, R. R. 10, 2; 11, 3; Vitr. 10, 9 fin.; Fest. s. v. nanum, pp. 176 and 177 Müll.; Paul. Sent. 3, 7 fin.).
- 1. A bucket for drawing water, Plaut. Am. 2, 2, 39; Dig. 18, 1, 40 fin.; Poët. ap. Anthol. Burm. 1, p. 493; Non. s. v. creterra, p. 375, 6 Gerl.; cf. Becker, Gallus, 2, p. 268 (2d edit.).
- 2. An urn, used in drawing lots (instead of the usual sitella), Plaut. Cas. 2, 6, 7.
sĭtŭlus, i, v. situla init.
sĭno, sīvi, sĭtum, 3 (sinit, as archaic subj. pres. formerly stood, Plaut. Curc. 1, 1, 27; Verg. Cir. 239; but in the former passage has been corrected to sierit, Fleck.; and in the latter the clause is spurious.
Perf. sii, Varr. ap. Diom. p. 371 P.: siit, Ter. Ad. 1, 2, 24, acc. to Diom. l. l.; another old form of the perf. sini, Scaur. ap. Diom. l. l.; so, too, pluperf. sinisset, Rutil. ib.
Sync. perf. sisti, Plaut. Mil. 4, 2, 80: sistis, Att. ap. Cic. Sest. 57, 122.
Subj. sieris or siris, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106; cf. Trag. Rel. p. 84 Rib.; Plaut. Bacch. 3, 2, 18; id. Ep. 3, 3, 19; id. Trin. 2, 4, 120; an old formula, Liv. 1, 32: sirit, id. 28, 28, 11; 28, 34, 24: siritis, Plaut. Poen. 5, 1, 20: sirint, id. Bacch. 3, 3, 64; id. Merc. 3, 4, 28.
Pluperf. sisset, Liv. 27, 6: sissent, Cic. Sest. 19, 44; Liv. 3, 18; 35, 5, 11), v. a. [etym. dub.], orig., to let, put, lay, or set down; found so only in the P. a. situs (v. infra, P. a.), and in the compound pono (for posino, v. pono); cf. also 2. situs, I.
Hence, transf., and freq. in all styles and periods.
- I. In gen., to let, suffer, allow, permit, give leave (syn.: permitto, patior, tolero, fero); constr. usually with an obj.-clause, the subj., or absol., rarely with ut or an acc.
- (α) With obj.clause: exsulare sinitis, sistis pelli, pulsum patimini, Att. ap. Cic. Sest. 57, 122: neu reliquias sic meas sieris denudatis ossibus foede divexarier, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106: quin tu itiner exsequi meum me sinis? Plaut. Merc. 5, 2, 88: nos Transalpinas gentes oleam et vitem serere non sinimus, Cic. Rep. 3, 9, 16: non sinam tum nobis denique responderi, id. Verr. 1, 17, 54 B. and K.: praecipitem amicum ferri sinere, id. Lael. 24, 89: latrocinium in Syriam penetrare, id. Phil. 11, 13, 32: vinum ad se importari, * Caes. B. G. 4, 2 fin.: Medos equitare inultos, Hor. C. 1, 2, 51: magnum corpus Crescere sinito, Verg. G. 3, 206; Plaut. Poen. 3, 3, 11; cf.: Cato contionatus est, se comitia haberi non siturum, Cic. Q. Fr. 2, 6, 6: sine sis loqui me, Plaut. Ps. 3, 2, 50: sine me dum istuc judicare, id. Most. 5, 2, 22; so, sine dum petere, id. Truc. 2, 7, 67 et saep.
Pass.: vinum in dolium conditur et ibi sinitur fermentari, Col. 12, 17, 1: neque is tamen inire sinitur, id. 6, 37, 9: vitis suci gratiā exire sinitur, Plin. 14, 1, 3, § 16: hic accusare eum moderate, per senatus auctoritatem non est situs, Cic. Sest. 44, 95: sine te exorari, Plin. Ep. 9, 21, 3.
- (β) With subj. (so for the most part only in the imper.): sine te exorem, sine te prendam auriculis, sine dem savium, Plaut. Poen. 1, 2, 163: sine me expurgem, Ter. And. 5, 3, 29: Ch. At tandem dicat sine. Si. Age dicat; sino, id. ib. 5, 3, 24: ne duit, si non vult: sic sine astet, let him stand, Plaut. As. 2, 4, 54: sine pascat durus (captivus) aretque, Hor. Ep. 1, 16, 70: sine vivat ineptus, id. ib. 1, 17, 32: sine sciam, let me know, Liv. 2, 40, 5: sinite abeam viva a vobis, Plaut. Mil. 4, 2, 92: sinite instaurata revisam Proelia, Verg. A. 2, 669 et saep.
Poet. in the verb. finit: natura repugnat; Nec sinit incipiat, Ov. M. 3, 377.
- (γ) Absol. (syn.: pati, ferre); suspende, vinci, verbera: auctor sum, sino, Plaut. Poen. 1, 1, 18: nobiscum versari jam diutius non potes: non feram, non patiar, non sinam, Cic. Cat. 1, 5, 10: domum ire cupio: at uxor non sinit, Plaut. Men. 5, 5, 60: Ba. Ego nolo dare te quicquam. Pi. Sine. Ba. Sino equidem, si lubet, id. Bacch. 1, 1, 66: nate, cave; dum resque sinit, tua corrige vota, Ov. M. 2, 89: moretur ergo in libertate sinentibus nobis, Plin. Ep. 4, 10 fin.
- (δ) With ut: sivi, animum ut expleret suom, Ter. And. 1, 2, 17: sinite, exorator ut sim, id. Hec. prol. alt. 2: neque sinam, ut, id. ib. 4, 2, 14: nec dii siverint, ut hoc decus demere mihi quisquam possit, Curt. 5, 8, 13: neque di sinant ut Belgarum decus istud sit, Tac. A. 1, 43.
(ε) With acc.: sinite arma viris et cedite ferro, leave arms to men, Verg. A. 9, 620: per te, vir Trojane, sine hanc animam et miserere precantis, id. ib. 10, 598: neu propius tectis taxum sine, id. G. 4, 47: serpentium multitudo nisi hieme transitum non sinit, Plin. 6, 14, 17, § 43: at id nos non sinemus, Ter. Heaut. 5, 5, 7; cf.: non sinat hoc Ajax, Ov. M. 13, 219; 7, 174.
Sometimes the acc. is used elliptically, as in Engl., and an inf. (to be, remain, do, go, etc.) is to be supplied: Sy. Sineres vero tu illum tuum Facere haec? De. Sinerem illum! Ter. Ad. 3, 3, 42: dum interea sic sit, istuc actutum sino, I’ll let that by and by go, I don’t care for it, Plaut. Most. 1, 1, 68: me in tabernā usque adhuc sineret Syrus, id. Ps. 4, 7, 14: Ch. Ne labora. Me. Sine me, Ter. Heaut. 1, 1, 38: quisquis es, sine me, let me (go), id. Ad. 3, 2, 23.
- II. In partic.
- A. In colloquial language.
- 1. Sine, let: sine veniat! let him come! Ter. Eun. 4, 6, 1: insani feriant sine litora fluctus, Verg. E. 9, 43.
So simply sine! be it so! granted! very well! agreed, etc.: pulchre ludificor. Sine! Plaut. Truc. 2, 8, 6; id. As. 5, 2, 48; id. Aul. 3, 2, 11; id. Bacch. 4, 7, 13; Ter. Eun. 2, 3, 90 al.: sic sine, Plaut. Truc. 5, 4.
- 2. Sine modo, only let, i. e. if only: cur me verberas? … Patiar. Sine modo adveniat senex! Sine modo venire salvum, etc., Plaut. Most. 1, 1, 10.
So with subj.: sine modo venias domum, Plaut. As. 5, 2, 50 Fleck.
- B. Rarely like the Greek ἐᾶν, to give up, cease, leave a thing undone: Al. Vin vocem? Cl. Sine: nolo, si occupata est, Plaut. Cas. 3, 2, 14: tum certare odiis, tum res rapuisse licebit. Nunc sinite (sc. certare, etc.), forbear, Verg A. 10, 15.
- C. Ne di sirint (sinant), ne Juppiter sirit, etc., God forbid! Heaven forefend! Ch. Hoc capital facis … aequalem et sodalem liberum civem enicas. Eu. Ne di sirint, Plaut. Merc. 3, 4, 28; id. Bacch. 3, 3, 64; for which: ne di siverint, id. Merc. 2, 2, 51: illud nec di sinant, Plin. Ep. 2, 2, 3: ne istuc Juppiter O. M. sirit, urbem, etc., Liv. 28, 28, 11: nec me ille sierit Juppiter, Plaut. Curc. 1, 1, 27.
Hence, sĭtus, a, um, P. a., placed, set, lying, situate (syn. positus; freq. and class.).
- A. Lit.
- 1. In gen.: (gallinis) meridie bibere dato nec plus aqua sita siet horam unam, nor let the water be set before them more than an hour, Cato, R. R. 89: pluma Quae sita cervices circum collumque coronat, Lucr. 2, 802: (aurum) probe in latebris situm, Plaut. Aul. 4, 2, 2; 4, 2, 8: proba merx facile emptorem reperit, tametsi in abstruso sita est, id. Poen. 1, 2, 129: Romuli lituus, cum situs esset in curiā Saliorum, etc., Cic. Div. 1, 17, 30: in ore sita lingua est finita dentibus, id. N. D. 2, 59, 149: inter duo genua naribus sitis, Plin. 10, 64, 84, § 183: ara sub dio, id. 2, 107, 111, § 240: sitae fuere et Thespiades (statuae) ad aedem Felicitatis, id. 36, 5, 4, § 39 et saep.
Rarely of persons: quin socios, amicos procul juxtaque sitos trahunt exciduntque, Sall. H. 4, 61, 17 Dietsch; cf.: jam fratres, jam propinquos, jam longius sitos caedibus exhaustos, Tac. A. 12, 10: nobilissimi totius Britanniae eoque in ipsis penetralibus siti, id. Agr. 30: cis Rhenum sitarum gentium animos confirmavit, Vell. 2, 120, 1; cf.: gens in convallibus sita, Plin. 7, 2, 2, § 28.
- 2. In partic.
- a. Of places, lying, situate: locus in mediā insulā situs, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 106: in quo (sinu) sita Carthago est, Liv. 30, 24, 9: urbes in orā Graeciae, Nep. Alcib. 5: urbs ex adverso (Carthaginis), Plin. 5, 1, 1, § 4: insulae ante promunturium, id. 9, 59, 85, § 180: regio contra Parthiae tractum, id. 6, 16, 18, § 46 et saep.
- b. Of the dead, lying, laid, buried, interred (syn. conditus): declarat Ennius de Africano, hic est ille situs. Vere: nam siti dicuntur hi, qui conditi sunt, Cic. Leg. 2, 22, 57; cf.: redditur terrae corpus et ita locatum ac situm quasi operimento matris obducitur, id. ib. 2, 22, 56: siticines appellati qui apud sitos canere soliti essent, hoc est vitā functos et sepultos, Atei. Capito ap. Gell. 20, 2: C. Marii sitae reliquiae, Cic. Leg. 2, 2, 56: (Aeneas) situs est … super Numicium flumen, Liv. 1, 2 Drak.: Cn. Terentium offendisse arcam, in quā Numa situs fuisset, Plin. 13, 13, 27, § 84.
Hence the common phrase in epitaphs: HIC SITVS EST, HIC SITI SVNT, etc., Inscr. Orell. 654; 4639 sq.; Tib. 3, 2, 29.
Comically: noli minitari: scio crucem futuram mihi sepulcrum: Ibi mei sunt majores siti, pater, avus, etc., Plaut. Mil. 2, 4, 20.
- c. A few times in Tacitus for conditus, built, founded: urbem Philippopolim, a Macedone Philippo sitam circumsidunt, Tac. A. 3, 38 fin.; 6, 41: veterem aram Druso sitam disjecerant, id. ib. 2, 7 fin.: vallum duabus legionibus situm, id. H. 4, 22.
- B. Trop.
- 1. In gen., placed, situated, present, ready: hoc erit tibi argumentum semper in promptu situm, Enn. ap. Gell. 2, 29, 20 (Sat. v. 37 Vahl.): in melle sunt linguae sitae vostrae, Plaut. Truc. 1, 2, 76: quae ceteris in artibus aut studiis sita sunt, Cic. de Or. 1, 15, 65: quas (artes) semper in te intellexi sitas, Ter. And. 1, 1, 6: (voluptates) in medio sitas esse dicunt, within the reach of all, Cic. Tusc. 5, 33, 94.
- 2. In partic.: situm esse in aliquo or in aliquā re, to rest with, depend upon some one or something (a favorite figure with Cic., and found not unfreq. in other writers): in patris potestate est situm, Plaut. Stich. 1, 1, 52; cf.: assensio quae est in nostrā potestate sita, Cic. Ac. 2, 12, 37: hujusce rei potestas omnis in vobis sita est, judices, id. Mur. 39, 83; cf.: huic ipsi (Archiae), quantum est situm in nobis, opem ferre debemus, id. Arch. 1, 1: est situm in nobis, ut, etc., id. Fin. 1, 17, 57; cf. also: si causa appetitus non est sita in nobis, ne ipse quidem appetitus est in nostrā potestate, etc., id. Fat. 17, 40: summam eruditionem Graeci sitam censebant in nervorum vocumque cantibus, id. Tusc. 1, 2, 4: in officio colendo sita vitae est honestas omnis et in neglegendo turpitudo, id. Off. 1, 2, 4: qui omnem vim divinam in naturā sitam esse censet, id. N. D. 1, 13, 35: cui spes omnis in fugā sita erat, Sall. J. 54, 8: in armis omnia sita, id. ib. 51, 4: in unius pernicie ejus patriae sitam putabant salutem, Nep. Epam. 9 et saep.: res omnis in incerto sita est, Plaut. Capt. 3, 4. 4: tu in eo sitam vitam beatam putas? Cic. Tusc. 5, 12, 35: jam si pugnandum est, quo consilio in temporibus situm est, id. Att. 7, 9, 4: laus in medio, Tac. Or. 18.
1. sĭtus, a, um, Part. and P. a. of sino.
2. sĭtus, ūs, m. [sino].
- I. (Sino, 1. situs, A.; prop. a being laid or placed, a lying; hence, by meton.)
- A. The manner of lying, the situation, local position, site of a thing (class. in sing. and plur.; mostly of localities; syn. positus).
- (α) Sing.: terrae, Cic. Tusc. 1, 20, 45: urbem Syracusas elegerat, cujus hic situs esse dicitur, id. Verr. 2, 5, 10, § 26: loci, id. Ac. 2, 19, 61: urbis, id. Rep. 2, 11, 22; Caes. B. G. 7, 68; 7, 36; Liv. 9, 24, 2: locorum, Curt. 3, 4, 11; 7, 6, 12: Messana, quae situ moenibus portuque ornata est, Cic. Verr. 2, 4, 2, § 3; cf.: urbes naturali situ inexpugnabiles, Liv. 5, 6; Curt. 3, 4, 2: agri (with forma), Hor. Ep. 1, 16, 4: Africae, Sall. J. 17, 1: castrorum, Caes. B. G. 5, 57; id. B. C. 3, 66: montis, Curt. 8, 10, 3: loca naturae situ invia, id. 7, 4, 4; opp. opus: turrem et situ et opere multum editum, id. 3, 1, 7; 8, 10, 23; cf. Front. Strat. 3, 2, 1: figura situsque membrorum, Cic. N. D. 2, 61, 153; cf.: passeres a rhombis situ tantum corporum differunt, Plin. 9, 20, 36, § 72: Aquilonis, towards the north, id. 16, 12, 23, § 59.
Poet.: exegi monumentum aere perennius Regalique situ pyramidum altius, i. e. the structure (prop. the manner of construction), Hor. C. 3, 30, 2 (cf. the Part. situs, in Tac., = conditus, built; v. sino, P. a. A. 2. c.).
- (β) Plur.: opportunissimi situs urbibus, Cic. Rep. 2, 3, 5; so, oppidorum, Caes. B. G. 3, 12: terrarum, Cic. Div. 2, 46, 97; cf. Hor. Ep. 2, 1, 252: locorum, Cic. Q. Fr. 2, 16, 4: castrorum, Caes. B. G. 7, 83: situs partium corporis, Cic. Ac. 2, 39, 122: revocare situs (foliorum), position, arrangement, Verg. A. 3, 451.
- B. Transf. (= regio), a quarter of the world, region (Plinian): a meridiano situ ad septentriones, Plin. 2, 108, 112, § 245; 2, 47, 48, § 127; 3, 12, 17, § 108; cf. Sill. ad Plin. 16, § 2.
Plur.: (pantherae) repleturae illos situs, Plin. 27, 2, 2, § 7.
- 2. Soil (late Lat.): quae loca pingui situ et cultu, Amm. 24, 5, 3.
- 3. Description (late Lat.): cujus originem in Africae situ digessimus plene, Amm. 29, 5, 18.
- II. Lit.
- 1. Rust, mould, mustiness, dust, dirt, etc., that a thing acquires from lying too long in one place (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic. or Cæs.; syn.: squalor, sordes): corrumpor situ, Plaut. Truc. 5, 23; cf.: quae in usu sunt et manum cottidie tactumque patiuntur, numquam periculum situs adeunt, Sen. Ben. 3, 2, 2: tristia duri Militis in tenebris occupat arma situs, Tib. 1, 10, 50: arma squalere situ ac rubigine, Quint. 10, 1, 30: immundo pallida mitra situ, Prop. 4 (5), 5, 70: ne aut supellex vestisve condita situ dilabatur, Col. 12, 3, 5: per loca senta situ, Verg. A. 6, 462: araneosus situs, Cat. 23, 3: immundus, Ov. Am. 1, 12, 30; cf. id. ib. 1, 8, 52; id. Tr. 3, 10, 70: detergere situm ferro, Sil. 7, 534: deterso situ, Plin. Pan. 50: prata situ vetustatis obducta, Col. 2, 18, 2.
- 2. Filthiness of the body: genas situ liventes, Poët. ap. Cic. Tusc. 3, 12, 26 (Com. Rel. p. 225 Rib.: situm inter oris et barba, etc.): en ego victa situ, Verg. A. 7, 452; Ov. M. 7, 290; 7, 303; 8, 802; Luc. 6, 516; Plin. 21, 6, 17, § 33.
- B. Trop.
- 1. Neglect, idleness, absence of use: indigna est pigro forma perire situ, Ov. Am. 2, 3, 14: et segnem patiere situ durescere campum, Verg. G. 1, 72; Col. 2, 2, 6: gladius usu splendescit, situ rubiginat, App. Flor. 3, p. 351, 32.
- 2. Of the mind, a rusting, moulding, a wasting away, dulness, inactivity: senectus victa situ, Verg. A. 7, 440: marcescere otio situque civitatem, Liv. 33, 45 fin.: situ obsitae justitia, aequitas, Vell. 2, 126, 2: quae (mens) in hujusmodi secretis languescit et quendam velut in opaco situm ducit, Quint. 1, 2, 18; cf. id. 12, 5, 2: ne pereant turpi pectora nostra situ, Ov. Tr. 5, 12, 2: depellere situm curis, Stat. S. 5, 3, 34: flebis in aeterno surda jacere situ (carmina), i. e. oblivion, Prop. 1, 7, 18: (verba) priscis memorata Catonibus Nunc situs informis premit et deserta vetustas, Hor. Ep. 2, 2, 118; cf.: verborum situs, Sen. Ep. 58, 3: nec umquam passure situm, Stat. Th. 3, 100: passus est leges istas situ atque senio emori, Gell. 20, 1, 10.