Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

exĕco, exē̆cror, exĕcūtio, exĕ-quor, etc., v. exsec., exsequ., etc.

ex -sĕco (also exĕco and exĭco, Plaut. Rud. 1, 2, 34), cŭi, ctum, 1 (perf. subj. exsecaveris, Cato, R. R. 42), v. a., to cut out or away.

  1. I. Lit. (class.).
    1. A. In gen.: vitiosas partes, Cic. Att. 2, 1, 7: pestem aliquam tamquam strumam civitatis, id. Sest. 65, 135: linguam, id. Clu. 66: cornu (frontis), Hor. S. 1, 5, 59: varices, Sen. Ep. 78 med.: fetum ventri, Plin. 8, 55, 81, § 217: ventrem, Dig. 28, 2, 12: filium alicui mortuae, ib. 50, 16, 132: nervos, Cic. Agr. 2, 33, 91: fundum armarii, id. Clu. 64, 179.
    2. B. In partic., to cut, castrate, geld: vetus haec opinio Graeciam opplevit exsectum Caelum a filio Saturno, Cic. N. D. 2, 24, 63; Suet. Ner. 28; Mart. 6, 2, 2; and in a Greek construction: infelix ferro mollita juventus Atque exsecta virum, Luc. 10, 134.
  2. II. Trop.: exsectus et exemptus honoribus senatoriis, Plin. Ep. 2, 12, 3.
    Poet., of interest: quinas hic capiti mercedes exsecat (= extorquet, extundit), cuts out, deducts, Hor. S. 1, 2, 14.

exsē̆crābĭlis (execr-), e, adj. [exsecror].

  1. I. Pass., execrable, accursed, detestable: exsecr. ac dirum solum, Val. Max. 1, 1, 15: nihil exsecrabilius, Plin. 9, 48, 72, § 155; Vulg. Levit. 11, 23 al.
  2. II. Act., execrating: praeeuntibus exsecrabile carmen sacerdotibus, the song of cursing, of execration, Liv. 31, 17, 9: odium, i. e. raging, fearful, id. 9, 26, 4.
    Adv.: exsē̆crābĭlĭter, execrably (only in comp.): tanto exsecrabilius me oderam, Aug. Conf. 8, 7.

exsē̆crābĭlĭtas (execr-), ātis, f. [exsecror], execrableness, abominableness (post class.): vitia pariunt exsecrabilitatem, App. Dogm. Plat. 2, p. 21.

exsē̆crāmentum (execr-), i, n. [exsecror], execration, Tert. Apol. 22; id. adv. Jud. 5 dub.; Vulg. Sir. 15, 13.

exsē̆crātĭo (execr-), ōnis, f. [exsecror].

  1. I. Execration, malediction, curse: Thyestea ista exsecratio est: ut tu naufragio expulsus, etc., Cic. Pis. 19, 43: exierunt malis omnibus atque exsecrationibus, id. Sest. 33, 71; Vell. 2, 22; Tac. H. 3, 25; Plin. H. N. 19 praef. § 6; Suet. Claud. 12; Vulg. Psa. 58, 13 al.
  2. II. Transf.
    1. A. A solemn oath with an imprecation (if broken): aliquem exsecratione devincire, Cic. Sest. 7, 15: ubi fides? ubi exsecrationes? ubi dextrae complexusque? id. Verr. 2, 5, 40, § 104; id. Off. 3, 13, 55; Sall. C. 22, 2; Liv. 26, 25, 12; Tac. H. 4, 15; Vulg. 2 Par. 15, 15 al.
    2. B. An abomination, a thing to be execrated, Vulg. Levit. 18, 27.

exsē̆crātor (execr-), ōris, m. [exsecror], an execrator, detester (eccl. Lat.), Tert. Pud. 15; Aug. Ep. 166 fin.

exsē̆crātus (execr-), a, um, Part. and P. a., from exsecror.

ex-sē̆cror (execr-), ātus, 1, v. dep. a. and n. [sacer], to curse, execrate.

  1. I. Prop. (class.; syn.: abominor, detestor, abhorreo, horreo, aversor, devoveo): te oderunt, tibi pestem exoptant, te exsecrantur, Cic. Pis. 40, 96; (with male precari), id. ib. 14, 33: aliquem, id. Leg. 1, 12, 33; id. Off. 3, 3, 11: consilia Catilinae, Sall. C. 48, 1: severitatem nimiam et assidua belli pericula, Just. 13, 1: superbiam regis, id. 39, 1: litem, Dig. 4, 7, 4 et saep.: in se ac suum ipsius caput, Liv. 30, 20, 7: exsecratus deinde in caput regnumque Prusiae, id. 39, 51 fin.: exsecratur Thyestes, ut naufragio pereat Atreus, Cic. Tusc. 1, 44, 107: verba exsecrantia, Ov. M. 5, 105 et saep.
  2. * II. Transf., to take a solemn oath with imprecations (against its infringement): eamus omnis execrata civitas (= his votis cum exsecratione conceptis), Hor. Epod. 16, 36; cf. v. 18.
    Note:
      1. * 1. Also, act.: exsecro, āre: exsecrabant se ac suos, Afran. ap. Non. 473, 24; cf. Prisc. p. 797 P.
      2. 2. exsē̆crātus, a, um, in pass. signif. and as P. a., accursed, execrable, detestable: non te exsecratum populo Romano, non detestabilem, etc. … scias, Cic. Phil. 2, 26 fin.: exsules duo, Cato ap. Prisc. p. 792 P.: columna, Cic. Phil. 1, 2, 5; Vulg. Apoc. 21, 8.
        Sup.: exsecratissima auguria, Plin. 28, 2, 5, § 27.
      3. 3. exsē̆-crandus, a, um, as P. a., detestable (late Lat.); Vulg. Levit. 11, 10: libido, Mos. et Rom. Leg. Coll. 6, 4, 2 Huschke.
        Sup.: exsecrandissimum nefas, Salv. Gub. D. 7, 19.

exsectĭo (exect-), ōnis, f. [exseco], a cutting out, excision: illa conscelerata linguae, Cic. Clu. 67, 191: fundi in armario, id. ib. 64, 180.
In plur.: mammarum, Arn. 5, 165.

exsector (exect-), ōris, m. [id. I. B.], one who mutilates, App. M. 8, p. 208, 2.

exsectus (exect-), a, um, Part., from exseco.

exsĕcūtĭo (exec-), ōnis, f. [exsequor], an accomplishing, performance, execution (post-Aug.).

  1. I. In gen.: instituti operis, Plin. 35, 8, 34, § 53: legis, Front. Aquaed. fin.
  2. II. Esp.
    1. A. In jurid. lang., a judicial prosecution, indictment: delictorum quorundam, Dig. 47, 1, 1: criminis, delicti, ib. 50, 16, 131 fin.; cf. ib. 178, § 2.
    2. B. Jurisdiction, official authority: exsecutionem ejus negotii libens suscepit (Corbulo), Tac. A. 3, 31: Syriae, i. e. administration, government, id. ib. 15, 25.
    3. C. Of speech, a discussion, complete treatment: differam hoc in praesenti: desiderat enim propriam et longam exsecutionem, etc., Sen. Ep. 52 fin.; id. Contr. 3 praef.; Quint. 5, 13, 27; Plin. Ep. 8, 14, 6.
      Plur.: exsecutiones rerum vitare, Vulg. 2 Macc. 2, 32.

exsĕcūtor (exec-), ōris, m. [exsequor], an accomplisher, performer, executor (postAug.).

  1. I. In gen.: acerrimus malorum propositorum, Vell. 2, 45: sententiae, App. M. 7, p. 197; Dig. 49, 1, 4.
  2. II. In partic., in jurid. lang.,
    1. A. A prosecutor, revenger: offensarum inimicitiarumque, Suet. Vesp. 14.
    2. B. A collector, Cod. Just. 8, 17, 7.

exsĕcūtus (exec-), a, um, Part., from exsequor.

ex-sĕquor or exĕquor, cūtus, 3, v. dep. a., to follow to the end, to pursue, follow.

  1. I. In partic., to follow or accompany to the grave (cf. the deriv. exsequiae): funus, Massur. Sabin. ap. Gell. 10, 16, 25: aliquem omni laude et laetitia, Cic. poëta in Tusc. 1, 48, 115 (a transl. of ἐκπέμπειν, in Eurip.).
  2. II. Trop. (class.; most freq. in the special significations).
    1. A. In gen., to follow, follow after, accompany; to go after, to pursue: quae exanimata exsequitur aspectum tuum, Plaut. Ep. 4, 2, 3: quid petam praesidi aut exsequar? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 112 ed. Vahl.): non igitur dubium, quin aeternitatem maluerit exsequi, etc., to follow after, take pattern after, Cic. Univ. 2 fin.: cur non omnes fatum illius (Pompei) una exsecuti sumus? followed, pursued, subjected ourselves to, id. Att. 9, 12, 1; cf. id. Phil. 2, 22, 54: sectam meam exsecutae comites, joined, Cat. 63, 15: suam quisque spem, sua consilia, communibus deploratis, exsequentes, Liv. 5, 40, 5: aerumnam, qs. to pursue, i. e. to undergo, suffer, endure, Plaut. Capt. 2, 1, 1: egestatem, id. Trin. 3, 2, 60: mortem, id. Ps. 4, 2, 38: probrum, id. Truc. 2, 5, 8.
    2. B. In partic.
      1. 1. To follow up, prosecute, carry out; to perform, execute, accomplish, fulfil (syn.: conficio, perficio, perago, consummo, patro, perpetro, absolvo): nullam rem oportet dolose aggrediri, nisi Astute accurateque exsequare, Plaut. Truc. 2, 5, 10; cf.: est difficile id non exsequi usque ad extremum, Cic. Rab. Post. 2, 5: inceptum hoc itiner perficere exsequar, Plaut. Merc. 5, 2, 72 and 88: incepta, Liv. 30, 4, 10: imperium, Ter. Heaut. 4, 1, 22: mandata vestra, Cic. Phil. 9, 4, 9: omnia regis officia et munera, id. de Sen. 10, 34; cf.: munus officii (with tueri), id. ib. 20, 72: munus (with fungi), id. Tusc. 3, 7, 15: negotia, id. Off. 1, 23, 79: obsidiones, Tac. A. 15, 4: scelus, Curt. 8, 6: sermonem cum aliquo, to converse, Plaut. Trin. 2, 2, 5: cum civitas armis jus suum exsequi conaretur, to assert, maintain, * Caes. B. G. 1, 4, 3: comptam et mitem orationem, Cic. de Sen. 9, 28.
        With a rel.-clause: quem locum ipse capturus esset, cogitando aut quaerendo exsequebatur, Liv. 35, 28, 4: summa omnia cum cura inquirendo exequebatur, id. 22. 3, 2.
        With ut: mihi Exsequi certa res est, ut abeam Potius hinc ad forum, quam domi cubem, Plaut. Most. 3, 2, 17.
      2. 2. To go through with in speaking, to relate, describe, say, tell (freq. since the Aug. period): quae vix verbis exsequi possum, Cic. Fam. 11, 27, 6: quidam exsecuti sunt verbosius, Quint. 5, 12, 15: si omnia exsequi velim, Liv. 27, 27, 12: haec omnia copiosius, Quint. 9, 3, 89: quae diligentius, id. 10, 4, 6: quae divine in Oratore (Tullius), id. 1, 6, 18: caelestia dona aërii mellis, Verg. G. 4, 2; cf.: laudes brassicae, Plin. 20, 9, 33, § 78: numerum subtiliter, Liv. 3, 5, 13: sententias, Tac. A. 3, 65: vetera facunde, id. ib. 12, 58: vera, id. ib. 11, 21: imagines et elogia universi generis, Suet. Galb. 3 et saep.
      3. 3. To pursue with punishment, to punish, avenge (perh. not ante-Aug.): omnia scire, non omnia exsequi, Tac. Agr. 19: deorum hominumque violata jura, Liv. 3, 25, 8: injurias accusationibus, Plin. Ep. 3, 4, 5: delicta, Suet. Caes. 67: doloris exsequendi jus, Liv. 5, 11, 5: justum dolorem, Dig. 29, 5, 33.
        Absol.: pater caedetur? defendam: caesus est? exsequar, Sen. de Ira, 1, 12; Dig. 34, 9, 22.
        Once with a pers. object: me L. Tarquinium Superbum cum scelerata coniuge, etc., ferro, igni exsecuturum, to pursue, Liv. 1, 59, 1 (MSS.; Weissenb. et al. exacturum).
        Hence, exsĕ-quens (exeq-), entis, P. a. (acc. to II.), searching after, studious of: memoriarum veterum exsequentissimus, Gell. 10, 12, 9.
        Note: exsequi as pass.: quaerebatur an prioris judicis sententia exsequi possit, could be carried out (cf. II. B. supra), Dig. 2, 1, 19.
        Hence, exsĕcūtus (exec-), a, um, in pass. signif.: exsecuto regis imperio, executed, Just. 7, 3, 2.