Lewis & Short

No entries found. Showing closest matches:

sŭb (on the form sus from subs v. infra, III.), prep. with acc. and abl. [perh. for es-ub, ens-ub, = ἐνς (εις) and ὑπό; Sanscr. upa; cf. Curt. Gr. Etym. p. 290], under.

  1. I. With abl., to point out the object under which a thing is situated or takes place (Gr. ὑπό, with dat. or gen.), under, below, beneath, underneath.
    1. A. Of space: si essent, qui sub terrā semper habitavissentnec tamen exissent umquam supra terram, Cic. N. D. 2, 37, 95; Plaut. Capt. 3, 5, 72: sub aquā, id. Cas. 2, 6, 28: sub vestimentis, id. Ep. 2, 2, 32; Liv. 1, 58; cf.: saepe est sub palliolo sordido sapientia, Caecil. ap. Cic. Tusc. 3, 23, 56: ingenium ingens Inculto latet hoc sub corpore, Hor. S. 1, 3, 34: sub pellibus hiemare, Caes. B. C. 3, 13, 5; cf. Liv. 23, 18, 15: manet sub Jove frigido Venator, Hor. C. 1, 1, 25: sub divo moreris, id. ib. 2, 3, 23: vitam sub divo agat, id. ib. 3, 2, 5 (v. divus, II.): sub terrā vivi demissi sunt, Liv. 22, 57: sub hoc jugo dictator Aequos misit, id. 3, 28, 11: pone (me) sub curru nimium propinqui Solis, Hor. C. 1, 22, 21 et saep.
      Trop.: non parvum sub hoc verbo furtum latet, Cic. Agr. 3, 3, 12.
      1. 2. Transf., of lofty objects, at the foot of which, or in whose immediate neighborhood, any thing is situated, under, below, beneath, at the foot of, at, by, near, before: sub monte consedit, Caes. B. G. 1, 48; so, sub monte considere, id. ib. 1, 21: sub colle constituere, id. ib. 7, 49: sub montis radicibus esse, id. ib. 7, 36 al.: sub ipsis Numantiae moenibus, Cic. Rep. 1, 11, 17: est ager sub urbe, Plaut. Trin. 2, 4, 107; so, sub urbe, Ter. Ad. 5, 8, 26; Varr. R. R. 1, 50, 2; Hor. C. 3, 19, 4: sub Veteribus, Plaut. Curc. 4, 1, 19: sub Novis, Cic. de Or. 2, 66, 266 Orell. N. cr.; id. Ac. 2, 22, 70 Goer. N. cr.; cf. Varr. L. L. 6, § 59 Müll.: sub basilicā, Plaut. Curc. 4, 1, 11 et saep.
        Trop.: sub oculis domini suam probare operam studebant, Caes. B. C. 1, 57 fin.: omnia sub oculis erant, Liv. 4, 28; cf. Vell. 2, 21, 3: classem sub ipso ore urbis incendit, Flor. 2, 15.
    2. B. Of time, in, within, during, at, by: ne sub ipsā profectione milites oppidum irrumperent, Caes. B. C. 1, 27: sub decessu suo, Hirt. B. G. 8, 49: sub luce, Ov. M. 1, 494; Hor. A. P. 363; Liv. 25, 24: sub eodem tempore, Ov. F. 5, 491: sub somno, Cels. 3, 18 med. al.
    3. C. In other relations, where existence under or in the immediate vicinity of any thing may be conceived.
      1. 1. Under, in rank or order; hence, next to, immediately after: Euryalumque Helymus sequitur; quo deinde sub ipso Ecce volat calcemque terit jam calce Diores, Verg. A. 5, 322.
      2. 2. In gen., of subjection, domination, stipulation, influence, effect, reason, etc., under, beneath, with: omnes ordine sub signis ducam legiones meas, under my standards, Plaut. Ps. 2, 4, 71: sub armis vitam cernere, Enn. ap. Varr. L. L. 6, § 81 Müll. (Trag. v. 297 Vahl.); so, sub armis, Caes. B. C. 1, 41; 1, 42: sub sarcinis, id. B. G. 2, 17; 3, 24: sub onere, id. B. C. 1, 66 et saep.
      3. 3. Trop., under, subject to, in the power of; during, in the time of, upon, etc.: sub Veneris regno vapulo, non sub Jovis, Plaut. Ps. 1, 1, 13: sub regno esse, Cic. Rep. 1, 38, 60: sub imperio alicujus esse, Ter. Heaut. 2, 2, 4: sub dicione atque imperio alicujus esse, Caes. B. G. 1, 31; Auct. B. Alex. 66, 6; Sall. J. 13, 1; Nep. Con. 4, 4; id. Eum. 7, 1; cf.: sub Corbulone Armenios pellere, Tac. H. 3, 24: sub manu alicujus esse, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 2; sub rege, Cic. Rep. 2, 23, 43; Hor. C. 3, 5, 9: sub Hannibale, Liv. 25, 40: sub dominā meretrice, Hor. Ep. 1, 2, 25: sub nutrice, id. ib. 2, 1, 99: sub judice lis est, id. A. P. 78: praecipua sub Domitiano miseriarum pars erat, during the reign of, Tac. Agr. 45: scripsit sub Nerone novissimis annis, Plin. Ep. 3, 5, 5: gnarus sub Nerone temporum, Tac. Agr. 6; Suet. Tit. 8 et saep.: sub vulnere, from the effects of the wound, Ov. M. 5, 62; cf.: sub judice, under, id. ib. 13, 190: nullo sub indice, forced by no betrayer, id. ib. 13, 34.
        So in certain phrases where the simple abl. is more freq.: sub pacto abolitionis dominationem deponere, Quint. 9, 2, 97: sub condicione, Liv. 6, 40, 8 Weissenb. ad loc.: sub condicionibus, id. 21, 12, 4: sub condicione, ne cui fidem meam obstringam, Plin. Ep. 4, 13, 11: sub condicione, si esset, etc., id. ib. 8, 18, 4; so, sub condicione, ut (ne, si, etc.), Suet. Tib. 44; 13; id. Caes. 68; id. Claud. 24; id. Vit. 6: sub specie (= specie, or per speciem): sub specie infidae pacis quieti, Liv. 9, 45, 5; 36, 7, 12; 44, 24, 4: sub tutelae specie, Curt. 10, 6, 21; Sen. Ben. 1, 4, 2; cf.: sub nomine pacis bellum latet, Cic. Phil. 12, 7, 17: sub alienis auspiciis rem gerere, Val. Max. 3, 2, 6: sub lege, ne, Suet. Aug. 21: sub exceptione, si, id. Caes. 78: sub poenā mortis, id. Calig. 48: servitutis, id. Tib. 36 et saep.: sub frigido sudore mori, Cels. 5, 26, 31 fin.
  2. II. With acc., to point out the object under which a thing comes, goes, extends, etc. (Gr. ὑπό, with acc.), under, below, beneath.
    1. A. Of space, usually with verbs of motion: et datores et factores omnes subdam sub solum, Plaut. Curc. 2, 3, 18: manum sub vestimenta deferre, id. Bacch. 3, 3, 78: cum tota se luna sub orbem solis subjecisset, Cic. Rep. 1, 16, 25: exercitum sub jugum mittere, Caes. B. G. 1, 7; 1, 12; Sall. J. 38, 9 Dietsch ad loc.: sub furcam ire, Hor. S. 2, 7, 66: sub divum rapere, id. C. 1, 18, 13: sub terras ire, Verg. A. 4, 654.
      Trop.: sub judicium sapientis et delectum cadunt, Cic. Fin. 3, 18, 61: quae sub sensus subjecta sunt, id. Ac. 2, 23, 74: quod sub aurium mensuram aliquam cadat, id. Or. 20, 67: columbae Ipsa sub ora viri venere, Verg. A. 6, 191: quod sub oculos venit, Sen. Ben. 1, 5, 6.
      Rarely with verb of rest: quidquid sub Noton et Borean hominum sumus, Luc. 7, 364.
      1. 2. Transf. (cf. supra, I. A. 2.), of lofty objects, to the foot of which, or into whose immediate neighborhood, any thing comes, or near to which it extends, under, below, beneath, to, near to, close to, up to, towards, etc.: sub montem succedunt milites, Caes. B. C. 1, 45: sub ipsum murum fons aquae prorumpebat, Hirt. B. G. 8, 41: missi sunt sub muros, Liv. 44, 45: Judaei sub ipsos muros struxere aciem, Tac. H. 5, 11; 3, 21: aedes suas detulit sub Veliam, Cic. Rep. 2, 31, 54: arat finem sub utrumque colonus, Hor. S. 2, 1, 35: jactatus amnis Ostia sub Tusci, id. ib. 2, 2, 33: (hostem) mediam ferit ense sub alvum, Ov. M. 12, 389: sub orientem secutus Armenios, Flor. 3, 5.
    2. B. Of time, denoting a close approximation.
      1. 1. Before, towards, about, shortly before, up to, until: Pompeius sub noctem naves solvit, Caes. B. C. 1, 28; so, sub noctem, Verg. A. 1, 662; Hor. C. 1, 9, 19; id. S. 2, 1, 9; 2, 7, 109; id. Ep. 2, 2, 169: sub vesperum, Caes. B. G. 2, 33; id. B. C. 1, 42: sub lucem, id. B. G. 7, 83; Verg. G. 1, 445: sub lumina prima, Hor. S. 2, 7, 33: sub tempus edendi, id. Ep. 1, 16, 22: sub dies festos, Cic. Q. Fr. 2, 1, 1: sub galli cantum, Hor. S. 1, 1, 10: usque sub extremum brumae intractabilis imbrem, Verg. G. 1, 211: simulacra Visa sub obscurum noctis, id. ib. 1, 478: prima vel autumni sub frigora, id. ib. 2, 321: quod (bellum) fuit sub recentem pacem, Liv. 21, 2, 1.
      2. 2. After, immediately after, just after, immediately upon: sub eas (litteras) statim recitatae sunt tuae, Cic. Fam. 10, 16, 1; cf. Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 4: sub haec dicta omnes procubuerunt, Liv. 7, 31: sub adventum praetoris, id. 23, 15, 1; 23, 16, 3; 45, 10, 10: sub hanc vocem fremitus variantis multitudinis fuit, id. 35, 31: sub hoc erus inquit, hereupon, Hor. S. 2, 8, 43.
    3. C. In other relations, in which a coming under any thing may be conceived: lepide hoc succedit sub manus negotium, comes to hand, convenient, Plaut. Mil. 3, 2, 59: sub manus succedere, id. ib. 4, 4, 7; id. Pers. 4, 1, 2: sub manum submittere, at hand, convenient, Auct. B. Afr. 36, 1: sub ictum venire, Liv. 27, 18: sub manum annuntiari, Suet. Aug. 49 (al. sub manu; cf. supra, I. C.): sub legum et judiciorum potestatem cadere, Cic. Verr. 2, 5, 55, § 144: sub populi Romani imperium dicionemque cadere, id. Font. 5, 12 (1, 2): incolas sub potestatem Atheniensium redigere, Nep. Milt. 1: matrimonium vos sub legis superbissimae vincula conicitis, Liv. 4, 4: sub unum fortunae ictum totas vires regni cadere pati, Curt. 3, 8, 2.
  3. III. In composition, the b remains unchanged before vowels and before b, d, j, l, n, s, t, v. Before m and r it is frequently, and before the remaining consonants, c, f, g, p, it is regularly assimilated. Yet here the MSS. vary, as in ob, ad, in, etc. Before some words commencing with c. p, t, it assumes the form sus, by the rejection of the b from a collateral form subs (analog. to abs); e. g. suscipio, suscito, suspendo, sustineo, sustuli, sustollo. Before s, with a following consonant, there remains merely su in the words suspicio, suspicor, suspiro; cf., however: substerno, substituo, substo, substruo al.; v. esp. Neue, Formenl. 2, 775 sqq.
    1. B. In composition, sub denotes,
      1. 1. Lit., a being situated or contained under, a putting or bringing under, or a going in under any thing: subaeratus, subcavus; subdo, subigo, subicio; subhaereo, subaperio; subedo.
      2. 2. Hence, also, a concealing or being concealed behind something; a secret action: subnoto, surripio, suffuror, subausculto, suborno.
      3. 3. Transf., a being placed or ranked under: subcenturio, subcurator, subcustos, etc.; or a being or doing any thing in a lower or inferior degree, a little, somewhat, rather, slightly: subabsurdus, subagrestis, subalbus, etc.; subaccusare, subirascor, etc.

sŭbabsurdē, adv., v. subabsurdus fin.

sŭb-absurdus, a, um, adj., somewhat or rather absurd (Ciceronian): sunt illa subabsurda, Cic. de Or. 2, 67, 274: subabsurda dicere, id. ib. 2, 71, 289: tempus discessūs, id. Att. 16, 3, 4: incompositus, reconditus et, quo Cicero utitur, subabsurdus, Quint. 1, 5, 65; cf. id. 6, 3, 23; 6, 3, 99.
Adv.: sŭbabsurdē, somewhat absurdly: aliquid subabsurde dicere, Cic. de Or. 2, 68, 275.

sŭb-accūso, āre, v. a., to blame or accuse somewhat (Ciceronian): alicujus discessum, Cic. Planc. 35, 86; id. Att. 16, 7, 1: subaccusa quaeso Vestorium, id. ib. 13, 46, 2.

sub-ăcĕr, acris, acre, adj., somewhat sharp (late Lat.): gustus, Isid. 17, 10, 8.

sŭb-ăcĭdus, a, um, adj., somewhat sour, sourish: vinum, Cato, R. R. 108, 2: sucus, Plin. 12, 25, 54, § 120.

sŭbactĭo, ōnis, f. [subigo].

  1. I. Lit., a working through, working up, preparing (rare): harena fluviatica bacillorum subactionibus in tectorio recipit soliditatem, Vitr. 2, 4 fin.: subactiones ciborum, Arn. 3, 107.
  2. * II. Trop., preparation, discipline: subacto mihi ingenio opus estsubactio autem est usus, auditio, lectio, litterae, Cic. de Or. 2, 30, 131.

sŭbactor, ōris, m. [subigo], a debaucher, polluter (syn. paedico; post-class.), Lampr. Heliog. 31; 5; id. Commod. 3.

1. sŭbactus, a, um, Part. of subigo.

* 2. sŭbactus, ūs, m. [subigo], a working up, kneading, Plin. 18, 7, 12, § 67.

sŭb-adjŭva, ae, m. [adjuvo], an assistant (post-class.), Cod. Th. 6, 27, 3 fin.; Cod. Just. 12, 20, 4.

sŭb-admīrātio, ōnis, f., admiration (late Lat.), Dion. Exeg. Greg. Nyss. Creat. Hom. 10.

sŭb-admŏvĕo, ēre, 2, v. a., to bring close, Col. 6, 36, 4 (dub.).

sŭb-ădūno, are, 1, v. a., to unite (late Lat.), Cassiod. in Psa. 134, 4.

sŭb-aemŭlātio, ōnis, f. [subaemulor], secret rivalry, Ambros. in Psa. 36, § 10.

sŭb-aemŭlor, āri, 1, v. dep., to accumulate secretly, Ambros. in. Psa. 36, § 10.

* sŭb-aerātus, a, um, adj., that has copper underneath, i. e. inside: aurum, Pers. 5, 106.

sŭbăgĭtātĭo, sŭbăgĭtātrix, sŭb-ăgĭto, v. subigitatio, etc.

* sŭbĭgĭtātĭo (sŭbăgĭt-), ōnis, f. [subigito], illicit intercourse, Plaut. Capt. cat. 2.

* sŭbĭgĭtātrix (sŭbăgĭt-), īcis, f. [subigito], she that indulges in illicit intercourse, a lascivious woman, Plaut. Pers. 2, 2, 45.

sŭbĭgĭto (sŭbăgĭto), āre, v. freq. a. [sub-agito].

  1. I. Lit., to lie with illicitly (ante-class.): scortum, Plaut. Mil. 3, 1, 53 (649 Ritschl): aliquam, id. ib. 5, 9; id. Cas. 5, 4, 2 (al. subicitare); id. Merc. 1, 2, 91; Ter. Heaut. 3, 3, 6.
  2. II. Trop., to work upon, incite to any thing (post-class.): aliquem, M. Aurel. ap. Front. Ep. ad M. Caes. 4, 5: mulierem blanditiis, App. Mag. p. 329, 3.

sŭb-ăgrestis, e, adj., somewhat rustic, rather boorish (Ciceronian): subagreste quiddam planeque subrusticum, Cic. Brut. 74, 259: consilium, id. Rep. 2, 7, 12: ingenium, Amm. 14, 11, 11.

sŭb-ālāris, e, adj., that is under the arms, placed or carried under the arms: telum, Nep. Alcib. 10, 5: culcitae, Lampr. Heliog. 19 fin.
As substt.

    1. 1. sŭbālāres, ĭum, f. plur., the feathers under the wing, Vulg. 4 Esd. 11, 25.
    2. 2. sŭbālāre, is, n., an under-girdle, Edict. Diocl. p. 25; cf. Isid. Orig. 19, 33.

* sŭb-albens, entis, adj., somewhat white, whitish: prasinus, Cassiod. Var. 5, 34.

* sŭb-albĭcans, antis, adj., somewhat white, whitish: palea rubra, Varr. R. R. 3, 9, 5.

sŭb-albĭdus, a, um, adj., rather whitish: pars corrupta, Cels. 5, 28, 8: folia, Plin. 21, 25, 96, § 168; Isid. 12, 1, 50.

* sŭb-albus, a, um, adj., rather white, whitish: sabulo, Varr. R. R. 1, 9, 5.

sŭb-alpīnus, a, um, adj., lying near the Alps, sub-Alpine: montes, Plin. 25, 7, 34, § 71: Italia, Plin. 16, 11, 22, § 55.

* sŭbalternĭcum, i, n., a kind of reddish amber, Plin. 37, 2, 11, § 33.

sŭb-ămārus, a, um, adj., somewhat bitter, bitterish (Ciceronian), Cic. Fat. 4, 8.
Adverb.: subamarum arridens, somewhat bitterly, Amm. 27, 11, 5.

sŭb-ăpĕrĭo, īre, v. a., to open from within (post-class.): nivem, Arn. 2, 84: auriculam sub cutem, Apic. 8, 7, § 372.

* sŭb-ăquānĕus, a, um, adj. [aqua], that is or belongs under water, sub-aqueous: subterraneum et subaquaneum viventia carent haustu aëris, Tert. Anim. 32.

sŭb-ăquĭlus, a, um, adj., somewhat dusky, brownish, tawny (ante- and postclass.): corpus. Plaut. Rud. 2, 4, 9: vultus, Trebell. XXX. Tyr. 30.

* sŭb-ărātor, ōris, m., one who ploughs close to any thing, Plin. 17, 24, 37, § 227.

* sŭb-ārescens, entis, adj. [aresco], growing somewhat dry: trullissatio, Vitr. 7, 3 med.

* sŭb-argūtŭlus, a, um, adj., somewhat subtle, tolerably keen, Gell. 15, 30, 1.

sŭb-armālis, e, adj. [armus], passing under the arms (post-class.): vestis (perh. thrown back under the arm), Mart. Cap. 5, § 426.
As subst.: sŭbarmāle, is n., = subarmalis vestis, Valer. ap. Treb. Claud. 14; Spart. Sever. 6 fin.; Vop. Aur. 13; cf. subalaris.

sŭb-ăro, no perf., ātum, 1, v. a., to plough close to any thing (Plinian), Plin. 16, 27, 50, § 116: subarata ocius senescunt, id. 16, 29, 51, § 119.

* sŭb-arrŏganter, adv., somewhat proudly or arrogantly: facere, Cic. Ac. 2, 36, 114.

* sŭb-asper, ĕra, ĕrum, adj., rather rough, roughish: ἀλφός, Cels. 5, 28, 19.

* sŭb-assentĭens, a, um, P. a. [assentio], assenting or yielding a little: manus subassentientibus umeris movetur, Quint. 11, 3, 100.

sŭb-asso, no perf., ātum, 1, v. a., to roast a little, Apic. 4, 2; 7, 2; 7, 5; 8, 8: squilla, Cael. Aur. Tard. 4, 3, 6.

sŭbātĭo, ōnis, f. [subo], the heat, brimming of swine, Plin. 8, 51, 77, § 205; Fulg. Prisc. Serm. 46.

sŭb-audĭo, ii, ītum, 4, v. n. (postclass.).

  1. I. To understand, supply a word omitted: subaudito jubeo, Dig. 28, 5, 1; Aug. Civ. Dei, 15, 7; 17, 11; Greg. M. in Job, 33, 17.
  2. II. To hear a little: nocturnis subaudiens vocibus, App. M. 5, p. 167, 4.

sŭbaudītĭo, ōnis, f. [subaudio], an understanding, supplying a word omitted (post-class.), Serv. Verg. A. 10, 80; Hier. Quaest. Hebr. in Reg. 2, 3, 13.

sŭb-aurātus, a, um, adj., slightly gilt: anulus, Petr. 32, 3: tabellae, Schol. Juv. 7, 23: STATVA, Inscr. Orell. 1126.

sŭb-ausculto, āvi, ātum, 1, v. a., to listen secretly, to eavesdrop (rare but class.): subauscultando excipere voces, Cic. de Or. 2, 36, 153: opprime os: is est, etiam subauscultemus, Plaut. As. 3, 2, 40: tace, subauscultemus, ecquid de me fiat mentio, id. Mil. 4, 2, 3: videntur subauscultare quae loquor, Cic. Att. 10, 18, 1: viris subauscultantibus pariete interposito, id. Top. 20, 75.

sŭb-austērus, a, um, adj., rather harsh: vinum austerum vel certe subausterum, Cels. 3, 6, § 61; 6, 6. 8, § 68.

* sub-balbē, adv. [balbus], somewhat stammeringly: canorus, Spart. Get. 5, § 1.

Sub -ballĭo, ōnis, m., Under-Ballio, Sub-Ballio; a comically-formed name: Ha. Tune es Ballio? Ps. Immo vero ego ejus sum Subballio, Plaut. Ps. 2, 2, 13.

* sub -băsĭlĭcānus, i, m. [basilica], one who lounges around the basilicas, a lounger: quorum odos subbasilicanos omnes abigit, Plaut. Capt. 4, 2, 35 Brix ad loc.

sub-bĭbo, bĭbi, 3, v. a., to drink a little, to tipple (very rare), * Plaut. Truc. 4, 3, 58 (dub.; Speng. si urnas bibit): si paulum subbibisset, * Suet. Ner. 20.

sub-blandĭor, īri (fut. subblandibitur, Plaut. Bacch. 3, 4, 19; inf. subblandirier, id. Cas. 3, 3, 22), v. dep. n., to caress or fondle a little (ante-class.): subblanditur, palpatur, Lucil. ap. Non. 472, 6; Plaut. As. 1, 3, 33: viris alienis, id. Cas. 3, 3, 22: mihi inani atque inopi, id. Bacch. 3, 4, 19; 4, 8, 35; id. Most. 1, 3, 64.

* sub-brĕvis, e, adj., rather short: folium (saliuncae), Plin. 21, 7, 20, § 43.

sub-bullĭo, īre, 4, v. n., to foam or bubble slightly, Cassiod. Hist. Eccl. 7, 2; Plin. Val. 1, 11.

subc-, v. succ-.

suc-caelestis (subc-), e, adj., that which is under the heavens, subcelestial, sublunary: hebdomas, Tert. adv. Val. 31.

* suc-caerŭlĕus (subc-), a, um, adj., somewhat blue, bluish: creta, Cels. 6, 5 fin.

suc-candĭdus (subc-), a, um, adj., somewhat white, whitish (Plinian): folia, Plin. 27, 8, 39, § 61; 27, 12, 94, § 120.

suc-căvus (subc-), a, um, adj., hollow below or underneath (ante- and postclass.): areae, Cato, R. R. 151, 3: loca, Lucr. 6, 557; Auct. Limit. pp. 252, 260, 303 Goes.: natura Aetnae, Lucr. 6, 682.

* suc-cēno (subc-, succoe-), āre, 1, v. a., to eat below, dine underneath: Galba de piscibus, qui cum pridie ex parte adesi et versati postero die appositi essent, Festinemus, alii subscenant, inquit, Quint. 6, 3, 90 Spald. N. cr.

1. suc-centŭrĭo (subc-), no perf., ātum, 1, v. a., to receive as a recruit into a centuria; hence, transf., to put in the place of another, receive as a substitute (very rare): succenturiare est explendae centuriae gratiā supplere, subicere, Plaut. ap. Saturione: succenturia, centum require, qui te delectent domi, Fest. p. 306 Müll.: nunc prior adito tu, ego in insidiis hic ere Succenturiatus, si quid deficies, as a reserve, Ter. Phorm. 1, 4, 55; cf.: tota metaphora de re militari est. Succenturiati dicuntur, qui explendae centuriae gratiā subiciunt se ad supplementum ordinum, Don. ad. h. l.: et alia esca melior atque amplior succenturietur, Favor. ap. Gell. 15, 8, 2.

2. suc-centŭrĭo (subc-), ōnis, m., an under-officer, sub-centurion, Liv. 8, 8.

suc-cerno (subc-), crēvi, crētum, 3, v. a., to sift through, to sift.

  1. I. Lit.: vinaceos cottidie recentes succernito, Cato, R. R. 25; 10, 5; 18, 7; 151, 3; Plin. 18, 11, 29, § 115; Vitr. 2, 5.
    Comically: iste gradus succretu’st cribro pollinario, Plaut. Poen. 3, 1, 10.
  2. * II. Transf., to shake up, agitate, Sev. Aetna, 492.

suc-cĭnĕrārĭus (subc-), a, um, adj. [sub-cinis], = succinericius, panis, Hier. in Hos. 2, 8, 7 al.

suc-cinĕrīcius (subc-), a, um, adj. [sub-cinis], prepared under the ashes (late Lat.): panis, baked under the ashes, Vulg. Gen. 18, 6; id. Exod. 12, 39; id. Osee, 7, 8 al.; cf. Isid. Orig. 20, 21.

suc-cingo (subc-), nxi, nctum, 3, v. a., to gird below or from below, to tuck up, gird, gird about, girdle (mostly poet. and in postAug. prose; cf. subligo).

  1. I. Lit.: crure tenus medio tunicas, Juv. 6, 455: astricti succingant ilia ventres, Grat. Cyn. 271; cf.: Virginem et Leonem Anguis intortus succingit, Vitr. 9, 5 (7), 1: illa (Scylla) feris atram canibus succingitur alvum, Ov. M. 13, 732; cf. Lucr. 5, 892; Tib. 3, 4, 89: eāpse sic succincta, tucked up, Plaut. Rud. 2, 3, 80: amicus, Mart. 2, 46, 7: popa, Prop. 4 (5), 3, 62: cursor, Mart. 12, 24, 7: anus, Ov. M. 8, 661: Diana, id. ib. 3, 156; cf.: vestem ritu succincta Dianae, id. ib. 10, 536; 9, 89.
    Poet.: succincta comas pinus, with its bare trunk, Ov. M. 10, 103; 15, 603: quis illaec est, quae lugubri Succincta est stolā, girt about, Enn. ap. Non. 198, 2 (Trag. v. 134 Vahl.): succincti gladiis mediā regione cracentes, girt about, armed, id. ap. Fest. s. v. cracentes, p. 53 (Ann. v. 497 ib.): gladio succinctus, Auct. Her. 4, 52, 65: succinctam pharetrā, Verg. A. 1, 323: pallā succincta cruenta, id. ib. 6, 555; cf. amictu, id. ib. 12,401: succincti corda machaeris, Enn. ap. Serv. Verg. A. 9, 678 (Ann. v. 392 ib.): pugione succinctus, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 16, 33: cultro succinctus, Liv. 7, 5, 3: ferro, id. 40, 9, 12; 40, 7, 7.
  2. II. Transf., to surround, furnish, provide, equip, fit out with any thing (syn.: saepio, circumdo): quod multo se pluribus et majoribus canibus succinxerat, Cic. Verr. 2, 5, 56, § 146: frustra se terrore succinxerit, Plin. Pan. 49, 3: his animum succinge bonis, Petr. 5 fin.: succinctam latrantibus inguina monstris, Verg. E. 6, 75: Scylla rapax canibus succincta Molossis, id. Cul. 330: virgineam canibus succincta figuram, Tib. 3, 4, 89: Carthago succincta portubus, Cic. Agr. 2, 32, 87: succinctus armis legionibusque, Liv. 21, 10, 4: maximarum gentium viribus, Just. 6, 1, 2: totius ferme Orientis viribus, id. 35, 1, 9: horum scientiā debet esse succinctus, Quint. 12, 5, 1: patriā papyro, Juv. 4, 24.
    Hence, succinctus, a, um, P. a. (very rare and post-Aug.).
    1. A. Prepared, ready for any thing: proni atque succincti ad omnem clausulam, Quint. 2, 2, 12.
    2. B. Contracted, short, concise, succinct (poet. and post-Aug.; cf.: brevis, circumscriptus): libelli, Mart. 2, 1, 3: arbores succinctiores, Plin. 16, 10, 17, § 39: succinctior brevitas, Aug. Ep. 157 med.
      Adv.:
      suc-cinctē, briefly, concisely, succinctly (late Lat.; cf.: breviter, strictim): docere, Amm. 28, 1, 2.
      Comp.: fari, Sid. Ep. 1, 9: dimicare, Amm. 20, 11, 20.

* succingŭlum (subc-), i, n. [succingo], an under-girdle, lower girdle, Plaut. Men. 1, 3, 17; cf. Fest. p. 302 Müll.

suc-cĭno (subc-; also succăno, Varr. L. L. 6, § 75 Müll.), ĕre, v. a. and n. [cano], to sing to, accompany (rare).

  1. I. Lit.: tubicines imitatus est succinente Habinnā, Petr. 69, 4: cantibus iste tuis alterno succinet ore, Calp. Ecl. 4, 79.
  2. II. Transf., to accord, agree: (agricultura) succinit pastorali, Varr. R. R. 1, 2, 16: clamat: Victum date. Succinit alter: Et mihi, etc., another chimes in, Hor. Ep. 1, 17, 48.

subsĭcīvus, less correctly subsĕcī-vus (also transp. subcĭsīvus or suc-cĭsīvus), a, um, adj. [sub-seco).

  1. I. Lit., as t. t. of the agrimensores, that is cut off and left remaining, in surveying lands.
    Subst.: subsĭcīvum, i, n., a remainder or small patch of land, etc.: subsiciva, quae divisis per veteranos agris carptim superfuerunt, etc., Suet. Dom. 9 fin.; Auct. Rei Agr. ap. Goes. p. 17; 23; 39: mensores nonnumquam dicunt in subsicivum esse unciam agri, etc., Varr. R. R. 1, 10, 2.
  2. II. Transf., of time, that remains over and above the principal occupation, etc.; over-, odd, extra (class.): subsiciva quaedam tempora incurrunt, quae ego perire non patior, spare time, leisure hours, odd hours, Cic. Leg. 1, 3, 9; cf. Plin. H. N. praef. § 18 Sillig: aliquid subsicivi temporis, Plin. Ep. 3, 15, 1: tempora (with subsecundaria), Gell. N. A. praef. § 23: tempus, id. 18, 10, 8: haec temporum velut subsiciva, Quint. 1, 12, 13.
    1. B. Of that which is done in extra time, etc., accessory work, over-work: opera, Lucil. ap. Non. 175, 22; so in plur.: subsicivis operis, ut aiunt, Cic. de Or. 2, 89, 364: operae, id. Phil. 2, 8, 20: (philosophia) non est res subsiciva, ordinaria est, i. e. a thing to be attended to at odd times, Sen. Ep. 53, 10.
    2. C. In gen., remaining over, occasional, incidental: una tantum subsiciva solicitudo nobis relicta est, App. M. 3, p. 132, 41; 8, p. 212, 9: quam (Italiam) subsicivam Graeciam fecit, id. Mag. p. 294, 23: succisiva proles, Lact. Opif. Dei, 12, 15 Bünem.; Arn. 5, 30: vivacitas illic aeterna est, hic caduca et subsiciva, App. de Deo Socr. 4, p. 44, 7.

suc-clāmo (subc-), āvi, ātum, 1, v. a., to call or cry out, to shout, exclaim after or in reply to any thing (not in Cic. or Cæs.); with obj.-clause: haec Virginio vociferanti succlamabat multitudo, nec illius dolori nec suae libertati se defuturos, Liv. 3, 50, 10: quidam ausi sunt mediā ex contione succlamare: Abite hinc, ne, etc., id. 44, 45; cf.: si esset libera haec civitas, non tibi succlamassent, id. 6, 40: cum centuria fre quens succlamasset, nihil se mutare sententiae, etc., id. 26, 22, 8: cui dicto, Val. Max. 6, 2, 3.
Impers. pass.: succlamatum est, et frequenter a militibus Ventidianis, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 3: ad hoc cum succlamatum est, Liv. 10, 25; 21, 18; 42, 53.

        1. (β) Pass.: publicā succlamatus invidiā, cried out against, Quint. Decl. 18, 9: omnium maledictis succlamatus, id. ib. 19, 3.

suc-collo (subc-), āvi, ātum, 1, v. a. [collum], to take upon the neck or shoulder, to shoulder (very rare): apes fessum (regem) sublevant, et si nequit volare, succollant, Varr. R. R. 3, 16, 8 (for which: attollunt umeris, Verg. G. 4, 217): vicissim succollantibus (lecticam), Suet. Claud. 10 med.: succollatus et a praesente comitatu imperator consalutatus, id. Oth. 6 med.; Plin. 35, 10, 37, § 117.

suc-condĭtor (subc-), ōris, m., an inferior officer in the Circensian games, Inscr. Grut. 339, 5, and 340, 3.

* suc-contŭmēlĭōsē (subc-), adv., somewhat insolently or contumeliously: tractari, Cic. Att. 2, 7, 3.

* suc-cŏquo (subc-), ĕre, v. a., to cook a little: omnia igni, Marc. Emp. 36 med.

suc-cornĭcŭlārĭus (subc-), ii, m., a sub-adjutant, second adjutant, Inscr. Orell. 3490.

* suc-cortex (subc-), ĭcis, m., the under or inner bark, Veg. 4, 28.

* suc-crassŭlus (subc-), a, um, adj. dim. [crassus], somewhat thick, thickish: corporis qualitate succrassulus, Capitol. Gord. 6.

suc-crĕpo (subc-), āre, 1, v. n., to crackle beneath (late Lat.), Aug. Vit. Beat. 3.

suc-cresco (subc-), ĕre, v. inch. n., to grow under or from under any thing; to grow up (very rare).

  1. I. Lit.: sub ordine naturali pilorum (in palpebris) alius ordo succrescit, Cels. 7, 7, 8: succrescit ab imo, Ov. M. 9, 352: ne patiantur herbam succrescere, Col. 4, 14, 2; cf.: mores mali, Quasi herba irrigua, succrevere uberrime, Plaut. Trin. 1, 1, 9.
    1. B. Transf., to grow up to any thing: toties haustum cratera repleri Sponte suā, per seque vident succrescere vina, to spring up, or be supplied anew, Ov. M. 8, 680.
  2. II. Trop.: non enim ille mediocris orator vestrae quasi succrescit aetati, grows up after, succeeds, * Cic. de Or. 3, 61, 230: se gloriae seniorum succrevisse, Liv. 10, 13, 17.

suc-crispus (subc-), a, um, adj., somewhat curled, frizzled, or crisped: capillus, Cic. Verr. 2, 2, 44, § 108: juba equi, Varr. R. R. 2, 7, 5: pars inferior caudae, id. ib. 2, 5, 8.

suc-crotillus (subc-), a, um, adj., thin, slender, delicate (ante-class.): succrotilla vox tenuis et alta. Titinnius: femina fabulare succrotillā voculā. Afranius in epistulā: loquebatur succrotillā voce serio. Plautus in describendis mulierum cruribus gracilibus in Syro: cum extortis talis, cum succrotillis crusculis, Fest. p. 301 Müll.

suc-crūdus (subc-), a, um, adj., somewhat raw, half raw: brassica, parboiled, Cato, R. R. 156, 7: succrudum incidendum ne, etc., not fully ripe, Cels. 6, 13; 7, 2.

suc-crŭentus (subc-), a, um, adj., somewhat bloody: livor facie contusā, Cels. 5, 18, 24; 4, 18.

succŭba (subc-), ae, comm. [1. succubo].

  1. I. One who lies under; hence, in mal. part., a lecher or strumpet (post-class.): florulentus, Prud. στεφ. 10, 192; cf. 2. succubo.
  2. II. Transf., a supplanter, rival: formae, App. M. 5, p. 171, 31: tori, id. ib. 10, p. 250, 18.

1. suc-cŭbo (subc-), āre, v. n., to lie under (very rare): grabatulo succubans, App. M. 1, p. 107, 39: alveum, id. ib. 9, p. 229, 30.

2. suc-cŭbo (subc-), ōnis, m. [cubo], one who lies under; hence, a lecher, Titin. ap. Non. 224, 22 (but Com. Fragm. v. 92 Rib. reads: quam arbitrer Illarum subcuboneam esse, i. e. succubam).

suc-cultro (subc-), no perf., ātum, 1, v. a. [culter], to cut up with a knife, to chop up, mince (late Lat.): pulpas, Apic. 4, 2: thymum, id. 8, 8 med.

suc-cumbo (subc-), cŭbŭi, cŭbĭtum, 3, v. n., to lay or put one’s self under any thing; to fall down, lie, or sink down.

  1. I. Lit. (rare; not in Cic.; cf. subsido).
    1. A. In gen.: ancipiti succumbens victima ferro, Cat. 64, 370: vidit Cyllenius omnes Succubuisse oculos, had sunk in sleep, i. e. had closed, Ov. M. 1, 714: (Augustus) Nolae succubuit, took to his bed, Suet. Aug. 98 fin.: non succumbentibus causis operis, Plin. 36, 15, 24, § 106; Arn. 6, 16 Hildebr.
    2. B. In partic.
      1. 1. Of a woman, to lie down to a man, to cohabit with him (cf. substerno): alicui, Varr. R. R. 2, 10, 9; Cat. 111, 3; Ov. F. 2, 810; Petr. 126; Inscr. Grut. 502, 1; Mart. 13, 64, 1; 14, 201.
      2. 2. With dat., of a woman, to be a rival to: alumnae Tethyos, Hyg. Fab. 177; id. Astr. 2, 1.
  2. II. Trop., to yield, be overcome; to submit, surrender, succumb (the predom. and class. signif.; cf.: cedo, me summitto).
          1. (α) With dat. (so most freq.): philosopho succubuit orator, Cic. de Or. 3, 32, 129: qui Cannensi ruinae non succubuissent, Liv. 23, 25: arrogantiae divitum, Cic. Rep. 1, 32, 48: cur succumbis cedisque fortunae? id. Tusc. 3, 17, 36; id. Sull. 25, 71; cf.: nulli neque homini neque perturbationi animi nec fortunae, id. Off. 1, 20, 66: magno animo et erecto est, nec umquam succumbet inimicis, ne fortunae quidem, id. Deiot. 13, 36: mihi, Nep. Eum. 11, 5: labori, Caes. B. G, 7, 86: oneri, Liv. 6, 32: doloribus, Cic. Fin. 1, 15, 49: senectuti, id. Sen. 11, 37: crimini, id. Planc. 33, 82: magis, Ov. Tr. 4, 10, 103; Sil. 14, 609: culpae, Verg. A. 4, 19; Ov. M. 7, 749: tempori, to yield, Liv. 3, 59, 5: pugnae, id. 22, 54: precibus, Ov. H. 3, 91: voluntati alicujus, App. M. 9, p. 228, 9.
          2. (β) Absol.: non esse viri debilitari dolore, frangi, succumbere, Cic. Fin. 2, 29, 95: huic (socero) subvenire volt succumbenti jam et oppresso, id. Agr. 2, 26, 69: succubuit famae victa puella metu, Ov. F. 2, 810: hac ille perculsus plagā non succubuit, Nep. Eum. 5, 1: succumbe, virtus, Sen. Herc. Fur. 1315: labefacta mens succubuit, id. Troad. 950; App. M. 5, p. 161, 33.
          3. * (γ) With inf.: nec ipsam perpeti succubuisset, Arn. 1, 38.

succumbus (subc-), i, m., a boundary-stone, Auct. Limit. pp. 265 and 302 Goes.

* suc-cŭnĕātus (subc-), a, um, Part. [cuneo], wedged underneath, supported with wedges: postes, Vitr. 6, 2.

suc-cūrātor (subc-), ōris, m., a subcurator (post-class.), Dig. 3, 5, 29.

suc-curro (subc-), curri, cursum, 3, v. n., to run under.

  1. I. Lit.
    1. A. In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.
    2. B. In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.; syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat, Cic. de Or. 1, 37, 169: saluti fortunisque communibus, id. Rab. Perd. 1, 3: succurrit illi Varenus et laboranti subvenit, Caes. B. G. 5, 44: laborantibus, id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4: afflictis semper, Nep. Att. 11: suis cedentibus auxilio, Caes. B. G. 7, 80: domino, Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.
      1. 2. Of things, to be useful for, good against: tantis malis, Caes. B. C. 3, 70.
        Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum, helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259: strangulationibus (crethmos), id. 26, 15, 90, § 158: venenis fungorum (nitrum), id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.
        Impers. pass.: se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur, Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2: paratae lites: succurrendum’st, Ter. Ad. 5, 3, 6.
  2. II. Trop.
    1. * A. In gen.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.
    2. B. In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period; syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere, Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6: alicui, Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.
      Impers.:
      non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas, Curt. 7, 8, 21: neque cuiquam facile succurrat, Suet. Tit. 10.
      With inf.: et illud annotare succurrit, unum omnino, etc., Plin. 7, 48, 49, § 157: mirari succurrit, id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.

succursor (subc-), ōris, m. [succurro], perh. a helper, succorer, who comes to the aid of the bestiarius, in the combats with beasts in the circus, Inscr. Orell. 2530.

* suc-curvus (subc-), a, um, adj., somewhat curved, Amm. 26, 9, 11.

* succussātūra (subc-), ae, f. [succusso], the jolting of a hard-going horse, Non. 17, 23.

* succussĭo (subc-), ōnis, f. [succutio], a shaking, quaking: succussio est, cum terra quatitur et sursum ac deorsum movetur, Sen. Q. N. 6, 21, 2.

* succusso (subc-), āre, v. freq. a. [succutio], to shake or jerk up and down, to jolt (as a hard-going horse does his rider), Att. ap. Non. 16, 29 (Trag. Rel. 568 Rib.).

* succussor (subc-), ōris, m. [succutio], a jolter, said of a horse: sonipes, Lucil. ap. Non. 16, 31; cf. succussator.

* succussūra (subc-), ae, f., = succussatura, Non. 17, 24.

A maximum of 100 entries are shown.