No entries found. Showing closest matches:
sīn, conj. [apocop. from si-ne], an adversative conditional particle, if however, if on the contrary, but if (good prose).
- I. With a preceding si, nisi, quando, dum.
- A. After si.
- 1. In gen.: si domi sum, foris est animus: sin foris sum, animus domi est, Plaut. Merc. 3, 4, 2; cf. id. ib. 3, 4, 7: hunc mihi timorem eripe: si est verus, ne opprimar; sin falsus, ut, etc., Cic. Cat. 1, 7, 18 fin.: si optimates … sin populus, etc., id. Rep. 1, 42, 65: quos si boni oppresserunt … sin audaces, id. ib. 1, 44, 68; 1, 37, 58: si nostri oblitus es … sin aestivorum timor te debilitat, id. Fam. 7, 14, 1: qui si improbasset … sin’ probasset, etc., Caes. B. C. 1, 32: si sine vi velint rapta tradere, redderent … Sin aliter sient animati, etc., Plaut. Am. 1, 1, 54: sin aliter es, id. Trin. 1, 2, 9; Ter. Ad. 3, 5, 5; and simply sin aliter, with a verb understood, but if not, in the contrary case, Ter. Phorm. 1, 2, 66; Cic. Caecin. 24, 69; id. Fam. 11, 14, 3; Quint. 8, 6, 74 al.: sin secus, Plaut. Cas. 2, 6, 25: accusator illum … defendet, si poterit: sin minus poterit, negabit, Cic. Inv. 2, 29, 88; so simply sin minus, id. Att. 9, 15, 1; id. Q. Fr. 2, 8, 2.
- 2. In the epistolary style also, ellipt., sin (for sin aliter or sin minus): si pares aeque inter se, quiescendum: sin, latius manabit, Cic. Att. 16, 13, b, 2.
- 3. Strengthened,
- (α) By autem: si malus est … sin autem frugi’st, etc., Plaut. Pers. 4, 1, 6; cf.: id si ita est, etc. … sin autem illa veriora, Cic. Lael. 4, 14; Ter. Hec. 4, 1, 44; 5, 2, 14; Cic. Rosc. Am. 49, 142; id. Att. 3, 8, 6 and 7; Just. 16, 4, 14; 31, 5, 7 al.; cf.: si sunt viri boni, me adjuvant … sin autem minus idonei, me non laedunt, Cic. Caecin. 1, 3; so id. Div. in Caecil. 11, 34; and in epistolary style, ellipti.: si vir esse volet, praeclara συνοδία: sin autem erimus nos, qui solemus id. Att. 10, 7, 2.
So freq. in Vulg.: si est tibi intellectus, responde proximo: sin autem, sit manus tua super os tutum, Vulg. Ecclus. 5, 14; 29, 8; id. Luc. 10, 6; id. Apoc. 2, 5.
- (β) Less freq. by vero: si sit ovis matura … sin vero feta, Col. 7, 3, 11.
- * B. After nisi: nisi molestum est, nomen dare vobis volo Comoediaï: sin odio est—dicam tamen, Plaut. Poen. prol. 51.
- * C. After quando: quando abiit rete pessum, adducit lineam: sin jecit recte, etc., Plaut. Truc. 1, 1, 16 (Speng. si injecit).
- * D. After dum: dum illi agunt suam rem agunt, ceteri cleptae: sin vident quempiam se adservare, obludunt, Plaut. Truc. 1, 2, 10.
- II. Without a preceding si, nisi, etc. (where the foregoing particle is usu. clearly implied by the context).
- A. In gen.: qui ero servire servos postulat, etc. … Sin dormitat, ita dormitet, ut, etc., Plaut. Aul. 4, 1, 5; cf. Cic. Rep. 3, 3, 6: Pae. Ne me attrecta. So. Sin te amo? Plaut. Pers. 2, 2, 45; cf. id. Ps. 1, 3, 22; id. Mil. 4, 8, 27: primum danda opera est, ne quā amicorum discidia fiant: sin tale aliquid evenerit, ut, etc., Cic. Lael. 21, 78; cf. id. Off. 2, 21, 74: adhuc nostri nulli fuerunt: sin quando exstiterint, etc., id. de Or. 3, 24, 95: orat ac postulat, rem publicam suscipiant. Sin timore defugiant, etc., Caes. B. C. 1, 32; Nep. Ages. 1, 3: haec ut fiant, deos quaeso, ut vobis decet. Sin aliter animus voster est, etc., Ter. Ad. 3, 4, 46.
- B. In epistolary style, ellipt.: ego, ut constitui, adero: atque utinam tu quoque eodem die! Sin quid—multa enim—utique postridie, Cic. Att. 13, 22, 4.
- C. Strengthened,
- 1. By autem: summi puerorum amores saepe unā cum praetextā togā ponerentur: sin autem ad adulescentiam perduxissent, etc., Cic. Lael. 10, 34; 21, 77; id. Rep. 1, 6, 11; 2, 39, 66; id. Off. 1, 34, 123; id. Tusc. 3, 9, 19; id. Rosc. Am. 47, 137; Caes. B. G. 5, 35 al.
- 2. Rarely by vero: quidam saepe in parvā pecuniā cognoscuntur quam sint leves, quidam, etc., sin vero erunt aliqui, etc., Cic. Lael. 17, 63.
† sĭnāpi (sĭnāpe, Apic. 6, 4; 8, 7), is, n. (collat. form sĭnāpis, is, f., Plaut. Ps. 3, 2, 28; Col. poët. 10, 122; acc. sinapim, Pall. Oct. 11, 2), = σίναπι, mustard, Col. 11, 3, 29; Plin. 19, 8, 54, § 170; 20, 22, 87, § 236; Enn. ap. Macr. S. 6, 5; Cels. 2, 21; 2, 22; 2, 31; Petr. 66, 7.
Gen. sinapis, Col. 11, 3, 29; Plin. 21, 12, 41, § 71.
Abl. sinapi, Plaut. Truc. 2, 2, 60: sinape, Varr. R. R. 1, 59, 4.
† sĭnāpismus, i, m., = σιναπισμός, a mustard-plaster or poultice, a sinapism, Cael. Aur. Tard. 3, 8, 112.
† sĭnāpīzo, āre, v. a., = σιναπίζω, to poultice with mustard, to cover with a mustara-plaster: partem corporis, Veg. 3, 6, 11; 3, 5, 33; Cael. Aur. Tard. 5, 2.
sincērasco, rāvi, 1, v. inch. n. [sincerus], to begin to clear, grow clear (late Lat.): aer sinceravit, mundumque efficitur caelum, Fulg. Serm. 16.
sincērē, adv., v. sincerus fin. a.
sincērus, a, um, adj. [sin- = sim-, v. simplex; root in Sanscr. sama, whole, together; and root skir-, Sanscr. kir-, pour out], clean, pure, sound, not spoiled, uninjured, whole, entire, real, natural, genuine, sincere (class.; esp. freq. in the trop. sense; cf.: simplex, verus, incorruptus).
- I. Lit.: omnia fucata et simulata a sinceris atque veris (internoscere), Cic. Lael. 25, 95: aliquem ab omni incommodo, detrimento, molestiā sincerum integrumque conservare, unharmed, unhurt, id. Fam. 13, 50, 2: corpus (with sine vulnere), Ov. M. 12, 100; cf. pars, id. ib. 1, 191: membra, Lucr. 3, 717: porci sacres, sound, Plaut. Men. 2, 2, 16; cf. in comp.: cum jam me sinceriore corpusculo factum diceret (medicus), Gell. 18, 10, 4: sincerum tergum … corium sincerissimum, clear (of weals), Plaut. Rud. 3, 4, 51 sq.; cf. so, corium, id. Most. 4, 1, 13: vas, clean, Hor. S. 1, 3, 56; id. Ep. 1, 2, 54: ex amphorā primum quod est sincerissimum effluit, Sen. Ep. 108, 26: lac, Col. 7, 8, 1; so, Amineum, id. 12, 47, 6: crocus, Plin. 21, 6, 17, § 32: axungia, id. 28, 9, 37, § 135: gemma (opp. sordium plena), id. 37, 8, 33, § 110: propria et sincera et tantum sui similis gens, unmixed, pure, Tac. G. 4; so, populus, id. H. 4, 64 fin.; Suet. Aug. 40: nobilitas, Liv. 4, 4, 7: nitor, Sen. Ep. 66, 46.
Comp.: lux sincerior, App. de Mundo, p. 58, 29.
- * b. Sincerum, adverb.: non sincerum sonĕre, that it does not ring clearly, is not genuine, Lucr. 3, 873.
- II. Trop.: Atheniensium semper fuit prudens sincerumque judicium, sound, uncorrupted, Cic. Or. 8, 25: nihil erat in ejus (Cottae) oratione nisi sincerum, id. Brut. 55, 202; cf.: esse videtur Homeri (versus) simplicior et sincerior, Gell. 13, 26, 3; so, sincera gratia sermonis Attici, Quint. 10, 1, 65: sincera et integra natura, Tac. Or. 28 fin.: animus, Sen. Cons. Helv. 11, 6: vir, id. Ep. 73, 4: opiniones, id. ib. 94, 68: Minerva, pure, chaste, Ov. M. 8, 664: sincerum equestre proelium, unmixed, pure, Liv. 30, 11: non sincerum gaudium praebere, not unmixed, not undisturbed, id. 34, 41; so, gaudium, id. 44, 44: gaudium sincerius, Just. 10, 1, 3: voluptas, Ov. M. 7, 453: fama, unblemished, Gell. 6, 8, 5: Thucydides rerum gestarum pronunciator sincerus, honest, candid, upright, Cic. Brut. 83, 287; cf.: Fabii Annales, bonae atque sincerae vetustatis libri, Gell. 5, 4, 1.
Sup.: Q. Claudius optimus et sincerissimus scriptor, Gell. 15, 1, 4: verus atque sincerus Stoicus, id. 1, 2, 7 et saep.: mirabilia multa, nihil simplex, nihil sincerum, natural, genuine, Cic. Att. 10, 6, 2: nihil est jam sanctum neque sincerum in civitate, id. Quint. 1, 5: aliquid non sinceri, id. Div. 2, 57, 118: fides, Liv. 39, 2, 1: concordia, Tac. A. 3, 64: caritas, id. ib. 2, 42.
Hence, advv.
- a. sincērē, uprightly, honestly, well, frankly, sincerely: sincere dicere, * Ter. Eun. 1, 2, 97: satin’ ego oculis utilitatem obtineo sincere, an parum, Plaut. Ep. 5, 1, 28: sincere et ex animo dicere, Cat. 109, 4: pronunciare, * Caes. B. G. 7, 20: agere, Attic. ap. Cic. Att. 9, 10, 9: administrare provincias, Val. Max. 2, 2, 8.
Comp., Gell. 6 (7), 3, 55.
Sup., Aug. Ep. ad Volus. 3 fin.
- * b. sincērĭter, sincerely: aliquid cupere, Gell. 13, 16, 1; Cod. Just. 8, 28, 10.
sincērĭtas, ātis, f. [sincerus], cleanness, purity, soundness, wholeness (not anteAug.).
- I. Lit.: pura (olei), Plin. 15, 6, 6, § 22: firma capitis, Pall. 1, 3: corporis, Val. Max. 2, 6, 8: alia convertenda, quae sinceritatem habent, Col. 4, 26.
- II. Trop.: nec summum bonum habebit sinceritatem suam, si, etc., Sen. Vit. Beat. 15: summa vitae, moral purity, Val. Max. 5, 3, 2 ext.: ad perniciem solet agi sinceritas, uprightness, honesty, integrity, sincerity (with recte loqui), Phaedr. 4, 13, 3; so (with probitas) Gell. 14, 2, 5: verborum (with veritas), id. 2, 23, 21.
- B. Esp.: sinceritas tua, a form of complimentary address to certain inferior dignitaries, Cod. Just. 7, 62, 26; Cod. Theod. 2, 1, 8; 10, 15, 4; 7, 1, 9.
sincērĭter, adv., v. sincerus fin. b.
sincēro, āvi, ātum, 1, v. a. [sincerus], to make clean or pure, Diom. 361 P.
sincĭnĭum, ii, n. [sin- = sim- (cf. simplex) and cano], the song of a single person, a solo, = μονῳδία (late Lat.), Isid. Orig. 6, 19, 6.
sincĭpĭtāmentum, i, n. [sinciput], = ἡμικεφάλαιον, a half-head: sincipitamenta porcina, Plaut. Men. 1, 3, 28 Ritschl, Brix.
sincĭput, pĭtis, n. [semi-caput; cf.: sinciput ἡμικεφάλιον, ἡμίκρανον, ἡμικέφαλον, Gloss. Philox.].
- I. Half a head; of the smoked cheek, jowl of a hog, Plaut. Men. 1, 3, 28 (Ritschl, sincipitamenta); Plin. 8, 51, 77, § 209; Pers. 6, 70; Juv. 13, 85.
- II. Transf.
- A. The brain: non tibi Sanum est, adulescens, sinciput, Plaut. Men. 3, 2, 41: sanum, id. ib. 4, 2, 69.
- * B. The head, in gen.: miserabile sinciput, Sid. Carm. 5, 419.
Sindenses, ĭum, m., the inhabitants of Sinda (Σινδα), a town of Pisidia, near Cibyra and the river Caularis, Liv. 38, 15.
Sindes, is, m.; acc. sinden, a river in Asia, Tac. A. 11, 10 Ritter (al. Gyndes).
Sindica, ae, f., a part of Scythia on the Black Sea, Plin. 4, 12, 26, § 84.
† sindon, ŏnis, f., = σινδών, a kind of fine cotton stuff, muslin, Mart. 4, 19, 12; 11, 1, 2; Aus. Ephem. in Parecb. 2; Vulg. Matt. 27, 59; id. Marc. 14, 52; id. Luc. 23, 53.
Sindŏs, i, f., a city of Scythia, on the Cimmerian Bosporus, Mel. 1, 19.
Hence, Sindŏnes, um, m., the inhabitants of Sindos, Mel. 1, 19; cf. Sindica.
Sindus, i, m., an Indian name of the river Indus, Plin. 6, 20, 23, § 71.
sĭne (old form sē or sēd; v. the foll.), prep. with abl. [si and ne; si, the demonstrative instrumental, and the negative ne; hence, nesi was also found, Fest. p. 165; cf. Rib. Beiträge, p. 15; Corss. Ausspr. 1, 201; 1, 778].
- I. Without.
- A. Form se (sed): socordia compositum videtur ex se, quod est sine, et corde, Fest. pp. 292 and 293 Müll.: sed pro sine inveniuntur posuisse antiqui, id. p. 336 ib.: SI PLVS MINVSVE SECVERVNT SE FRAVDE ESTO, Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 49: IM CVM ILLO SEPELIREI VRIVE SE FRAVDE ESTO, id. ap. Cic. Leg. 2, 24, 60: EAM PECVNIAM EIS SED FRAVDE SVA SOLVITO, Inscr. Grut. 509, 20.
- B. Form sine: tu sine pennis vola, Plaut. As. 1, 1, 180: ne quoquam pedem Efferat sine custode, id. Capt. 2, 3, 97: ut (urbs) sine regibus sit, Cic. Rep. 1, 37, 58: sine ullo domino, id. ib. 1, 43, 67: sine ullo certo exemplari formāque rei publicae, id. ib. 2, 11, 22: sine ullius populi exemplo, id. ib. 2, 39, 66: sine ullā dubitatione; v. dubitatio; for which, less freq.: sine omni, etc., Plaut. Aul. 2, 2, 38; 4, 1, 20: sine omni malitiā, id. Bacch. 5, 2, 13; Ter. And. 2, 3, 17; Cic. de Or. 2, 1, 5; Ov. Tr. 4, 8, 33: sine dubio; v. dubius: pol si istuc faxis, haud sine poenā feceris, Plaut. Capt. 3, 5, 37; cf.: non sine magnā spe, Caes. B. G. 1, 44: non sine conscio Surgit marito, Hor. C. 3, 6, 29; cf.: non sine floribus, id. ib. 3, 13, 2: non sine multis lacrimis, id. ib. 3, 7, 7: non sine fistulā, id. ib. 4, 1, 24.
In poets often with a noun instead of an adjective or adverb; as, sine sanguine, bloodless; sine pondere, weightless; sine fine, endless; sine nomine, nameless; sine sidere, starless; sine viribus, powerless, feeble, etc.: ignea vis et sine pondere caeli, Ov. M. 1, 26; so id. ib. 2, 537; 3, 417; 5, 249; 7, 306; 7, 275; 7, 830; 8, 518; 11, 429; 15, 120; Verg. A. 3, 204; 5, 694; 6, 534; Hor. C. 4, 14, 32 al.
Hence, poet., sine pondere, like a noun in dat., for rebus sine pondere: pugnabant mollia cum duris, sine pondere habentia pondus, Ov. M. 1, 20.
Several times repeated: si sine vi et sine bello velint rapta tradere, Plaut. Am. 1, 1, 51; cf.: sine praesidio et sine pecuniā, Cic. Att. 8, 3, 5; and more freq. without et: eam confeci sine molestiā, Sine sumptu, sine dispendio, Ter. Eun. 5, 4, 6 and 7: hominem sine re, sine fide, sine spe, sine sede, sine fortunis, ore, linguā, manu, vita omni inquinatum, Cic. Cael. 32, 78: se solos sine vulnere, sine ferro, sine acie victos, Liv. 9, 5; v. Drak. ad Liv. 7, 2, 4.
With part. and subst. (rare): sine causā antecedente, Cic. Fat. 19, 43: sine externā et antecedente causā, id. ib. 11, 24: sine viso antecedente, id. ib. 19, 44: sine inpensā operā, Liv. 5, 4, 4; 7, 12, 11; 45, 25, 7; cf.: sine rest tutā potestate, id. 3, 52, 2 MSS. et Madv. (Weissenb. ex conj.: quā sibi non restitutā).
In epistolary style once without a case, referring to a preceding noun: age jam, cum fratre an sine? Cic. Att. 8, 3, 5.
With gerund (very rare): nec sine canendo tibicines dicti, Varr. L. L. 6, § 75 Müll.
Taking the place of a clause: armantur senes aut pueri, et numerus militum sine exercitūs robore expletur, i. e. without acquiring, Just. 5, 6, 3: exercitus ejus sine noxā discurrit, id. 12, 7, 8.
By the poets sometimes put after its case: flammā sine thura liquescere, Hor. S. 1, 5, 99: vitiis nemo sine nascitur, id. ib. 1, 3, 68.
- II. In composition, se, or before a vowel, sed, denotes a going or taking aside, a departing, separating, etc.: secedo, secerno, segrego; seditio.
Singanĭa, ae, m., a river of Pontus, Plin. 6, 4, 4, § 14.
Singăra, ōrum, n., a city of Mesopotamia, the capital of the Arabes Prætavi, Plin. 5, 24, 21, § 86.
Hence, adj.: Singărē-nus, a, um, of or belonging to Singara: congressiones, Sext. Ruf. Brev. 27.
Singentĭāna rādix, a plant, = acoros, App. Herb. 6.
Singidonensis, e, adj., of or belonging to the town Singido in Pannonia, Aur. Vict. Epit. 44.
Singĭli, ōrum, m., a city in Hispania Bætica, Plin. 3, 1, 3, § 10.
* singĭlĭo, ōnis, m., perh. a plain, short garment, Gallien. ap. Treb. Claud. 17 dub.
singillārĭter, adv., v. singulariter.
singillārĭus, a, um, adj. [singularis], single, simple (post-class.): motus, Tert. Anim. 6: ductus, id. adv. Valent. 18.
singillātim or singŭlātim (in many MSS. also sigillātim; contr. collat. form singultim), adv. [singuli], one by one, singly (class.): sic singillatim nostrum unusquisque movetur, Lucil. ap. Non. 176, 11: singillatim potius quam generatim atque universe loqui, Cic. Verr. 2, 5, 55, § 143: singillatim de uno quoque genere dicere, id. Inv. 1, 30, 49; Ter. Phorm. 5, 8 (9), 43; Lucr. 2, 153; 4, 105; Caecil. and Cael. ap. Non. 176, 8 sq.; Cic. Mil. 1, 52, 98 and 99; 1, 55, 107; id. Tusc. 5, 33, 94; id. Phil. 2, 36, 92; id. Div. in Caecil. 15, 50; 22, 72; Caes. B. G. 3, 2 Oud. N. cr.; 5, 4; 5, 52; Sall. C. 49, 4; Suet. Aug. 9; id. Claud. 29.
singlārĭter, adv., v. singularis fin.
singŭlāris, e, adj. [singuli].
- I. Lit.
- A. In gen., one by one, one at a time, alone, single, solitary; alone of its kind, singular (class.; syn.: unus, unicus): non singulare nec solivagum genus (sc. homines), i. e. solitary, Cic. Rep. 1, 25, 39: hostes ubi ex litore aliquos singulares ex navi egredientes conspexerant, Caes. B. G. 4, 26: homo, id. ib. 7, 8, 3; so, homo (with privatus, and opp. isti conquisiti coloni), Cic. Agr. 2, 35, 97: singularis mundus atque unigena, id. Univ. 4 med.: praeconium Dei singularis facere, Lact. 4, 4, 8; cf. Cic. Ac. 1, 7, 26: natus, Plin. 28, 10, 42, § 153: herba (opp. fruticosa), id. 27, 9, 55, § 78: singularis ferus, a wild boar (hence, Fr. sanglier), Vulg. Psa. 79, 14: hominem dominandi cupidum aut imperii singularis, sole command, exclusive dominion, Cic. Rep. 1, 33, 50; so, singulare imperium et potestas regia, id. ib. 2, 9, 15: sunt quaedam in te singularia … quaedam tibi cum multis communia, id. Verr. 2, 3, 88, § 206: singulare beneficium (opp. commune officium civium), id. Fam. 1, 9, 4: odium (opp. communis invidia), id. Sull. 1, 1: quam invisa sit singularis potentia et miseranda vita, Nep. Dion, 9, 5: pugna, Macr. S. 5, 2: si quando quid secreto agere proposuisset, erat illi locus in edito singularis, particular, separate, Suet. Aug. 72.
- B. In partic.
- 1. In gram., of or belonging to unity, singular: singularis casus, Varr. L. L. 7, § 33 Müll.; 10, § 54 ib.: numerus, Quint. 1, 5, 42; 1, 6, 25; 8, 3, 20; Gell. 19, 8, 13: nominativus, Quint. 1, 6, 14: genitivus, id. 1, 6, 26 et saep.
Also absol., the singular number: alii dicunt in singulari hac ovi et avi, alii hac ove et ave, Varr. L. L. 8, § 66 Müll.; Quint. 8, 6, 28; 4, 5, 25 al.
- 2. In milit lang., subst.: singŭlāris, is, m.
- a. In gen., an orderly man (ordonance), assigned to officers of all kinds and ranks for executing their orders (called apparitor, Lampr. Alex. Sev. 52): SINGVLARIS COS (consulis), Inscr. Orell. 2003; cf. ib. 3529 sq.; 3591; 6771 al.
- b. Esp., under the emperors, equites singulares Augusti, or only equites singulares, a select horse body-guard (selected from barbarous nations, as Bessi, Thraces, Bæti, etc.), Tac. H. 4, 70; Hyg. m. c. §§ 23 and 30; Inscr. Grut. 1041, 12 al.; cf. on the Singulares, Henzen, Sugli Equiti Singolari, Roma, 1850; Becker, Antiq. tom. 3, pass. 2, p. 387 sq.
- 3. In the time of the later emperors, singulares, a kind of imperial clerks, sent into the provinces, Cod. Just. 1, 27, 1, § 8; cf. Lyd. Meg. 3, 7.
- II. Trop., singular, unique, matchless, unparalleled, extraordinary, remarkable (syn.: unicus, eximius, praestans; very freq. both in a good and in a bad sense): Aristoteles meo judicio in philosophiā prope singularis, Cic. Ac. 2, 43, 132: Cato, summus et singularis vir, id. Brut. 85, 293: vir ingenii naturā praestans, singularis perfectusque undique, Quint. 12, 1, 25; so, homines ingenio atque animo, Cic. Div. 2, 47, 97: adulescens, Plin. Ep. 7, 24, 2.
Of things: Antonii incredibilis quaedam et prope singularis et divina vis ingenii videtur, Cic. de Or. 1, 38, 172: singularis eximiaque virtus, id. Imp. Pomp. 1, 3; so, singularis et incredibilis virtus, id. Att. 14, 15, 3; cf. id. Fam. 1, 9, 4: integritas atque innocentia singularis, id. Div. in Caecil. 9, 27: Treviri, quorum inter Gallos virtutis opinio est singularis, Caes. B. G. 2, 24: Pompeius gratias tibi agit singulares, Cic. Fam. 13, 41, 1; cf.: mihi gratias egistis singularibus verbis, id. Cat. 4, 3: fides, Nep. Att. 4: singulare omnium saeculorum exemplum, Just. 2, 4, 6.
In a bad sense: nequitia ac turpitudo singularis, Cic. Verr. 2, 3, 44, § 106; so, nequitia, id. ib. 2, 2, 54, § 134; id. Fin. 5, 20, 56: impudentia, id. Verr. 2, 2, 7, § 18: audacia (with scelus incredibile), id. Fragm. ap. Quint. 4, 2, 105: singularis et nefaria crudelitas, Caes. B. G. 7, 77.
Hence, adv.: singŭlārĭter (singlā-rĭter, Lucr. 6, 1067).
- 1. One by one, singly, separately.
- a. In gen. (ante- and post-class.): quae memorare queam inter se singlariter apta, Lucr. l. l. Munro (Lachm. singillariter): a juventā singulariter sedens, apart, separately, Paul. Nol. Carm. 21, 727.
- b. In partic. (acc. to I. B. 1.), in the singular number: quod pluralia singulariter et singularia pluraliter efferuntur, Quint. 1, 5, 16; 1, 7, 18; 9, 3, 20: dici, Gell. 19, 8, 12; Dig. 27, 6, 1 al.
- 2. (Acc. to II.) Particularly, exceedingly: aliquem diligere, Cic. Verr. 2, 2, 47, § 117: et miror et diligo, Plin. Ep. 1, 22, 1: amo, id. ib. 4, 15, 1.
Singos or Siggos, i, f., = Σίγγος, a city of Chalcidice, on the Ægean Sea, Plin. 4, 10, 17, § 37.
singŭlārĭē, adv., v. singularius fin.
sĭngŭlārĭus, a, um, adj. [singularis].
- I. Lit., single, separate, alone of its kind, peculiar (ante- and post-class. for the class. singularis; but cf. infra, adv.): homo unicā est naturā ac singulariā, Turp. ap. Non. 491, 2: litterae, i. e. abbreviations (syn. sigla), Gell. 17, 9, 2: catenae, perh. of a single ply, = simplices (or of a pound weight, i. e. light; opp. istas majores, v. 4; cf.: centenariae ballistae), Plaut. Capt. 1, 2, 3.
- * II. Remarkable, extraordinary, singular: homines singulariae velocitatis, Gell. 9, 4, 6.
* Adv.: singŭlārĭē = singulariter: singularie pro singulariter quasi unice, Cicero, ut Maximus notat, Charis. p. 195 P.
singŭlārĭtas, ātis, f. [singularis].
- I. In gen., a being alone or single, singleness (post-class.), Tert. adv. Valent. 37; id. Anim. 13; id. Exhort. ad Cast. 1; Salv. Cont. Avar. 7, p. 70.
- II. In partic., in gram., the singular number, Charis. p. 72 P.
- III. In arithmetic, unity, the number one: singularitas omnibus mensura communis, Mart. Cap. 7, §§ 750 and 774.
singŭlārĭter, adv., v. singularis fin.
singŭlātim, adv., v. singillatim.
singŭli, ae, a (in sing. only ante- and post-class.; v. infra), num. distr. adj. [cf. simul, v. simplex].
- I. One to each, separate, single (opp. universi; for syn. cf.: privus, unusquisque): vini in culleos singulos quadragenae et singulae urnae dabuntur, Cato, R. R. 148, 1: ut ad denas capras singulos parent hircos, Varr. R. R. 2, 3 fin.: binae singulis quae datae nobis ancillae, Plaut. Poen. 1, 2, 12: describebat censores binos in singulas civitates, Cic. Verr. 2, 2, 53, § 133: duodena describit in singulos homines jugera, id. Agr. 2, 31, 85: filiae singulos filios parvos habentes, each one a boy, Liv. 40, 4, 2: croci, myrrhae, singulorum (tantum), etc., of each, Cels. 6, 11: singuli singulorum deorum sacerdotes, a priest to each god, Cic. Leg. 2, 12, 29: quos ex omni copiā singuli singulos delegerant, Caes. B. G. 1, 48; 2, 20: si singuli singulos aggressuri fueritis, Liv. 6, 18, 6 et saep.
Sing.: nummo singulo multabatur (for which, shortly before: poena erat nummus unus sestertius), Gell. 18, 13, 6.
- b. In dies singulos, adverb., from day to day, every day, daily; cottidie vel potius in dies singulos breviores litteras ad te mitto, Cic. Att. 5, 7, 1: crescit in dies singulos hostium numerus, id. Cat. 1, 2, 5; id. Att. 2, 22, 3.
- II. In gen., single, separate, individual: populus rationi (obtemperare debet), nos singuli populo, Varr. L. L. 9, § 6 Müll.: honestius eum (agrum) vos universi quam singuli possideretis, Cic. Agr. 2, 31, 85: antepono singulis (generibus rei publicae) illud, quod conflatum fuerit ex omnibus, id. Rep. 1, 35, 54: refert, qui audiant … frequentes an pauci an singuli, id. de Or. 3, 55, 211: ut conquisitores singuli in subsellia Eant, Plaut. Am. prol. 65: singulorum dominatus, Cic. Rep. 1, 39, 61; 1, 40, 63; 2, 1, 2 et saep.: proderit per se ipsum secedere: meliores erimus singuli, alone, Sen. Ot. Sap. 1, 1 (id. Vit. Beat. 28, 2): quod est miserrimum, numquam sumus singuli, id. Q. N. 4, § 2 praef.
Sing. (for the class. unus or singularis): attat singulum video vestigium, a single trace, Plaut. Cist. 4, 2, 34: de caelo et tritico non infitias eo, quin singulo semper numero dicenda sint, in the singular number, Gell. 19, 8, 5: semel unum singulum est, Varr. ap. Non. p. 171, 20 al.; cf. Mart. Cap. 3, § 325.
singultim. adv. [from singultus; cf.: furtim, partim, etc.], sobbingly: μετά λυγμοῦ, Hor. S. 1, 6, 56 (others less correctly make it = singulatim, singillatim, singly): lamentabiles questus singultim instrepebat, App. M p. 127, 36.
singultĭo, īre, v. n. [singultus].
- I. To hiccup: aut bilem vomunt aut singultiunt, Cels. 5, 26, 19; Plin. 23, 1, 24, § 48; to sob, App. M. 3, p. 133, 40.
- * B. Transf., of a hen, to cluck, Col. 8, 11, 15.
- * II. Transf., to throb with pleasure: vena, Pers. 6, 72.
singulto, no perf., ātum, 1, v. n. and a. [id.].
- I. Neutr., to hiccup; to sob: singultantium modo, Quint. 10, 7, 10.
- B. Transf., poet., of persons dying, to rattle in the throat, Verg. A. 9, 333; Sil. 2, 362; 1, 388; Val. Fl. 2, 211.
Of speech interrupted with sobs: verba singultantia, Stat. S. 5, 5, 26; Calp. Ecl. 6, 22.
Of water flowing from an orifice, to gurgle, Sid. Ep. 2, 2 med.
- II. Act.: animam, to breathe out with sobs, to gasp away with short sobs or rattling in the throat, Ov. M. 5, 134: in limine vitae animas, Stat. Th. 5, 261: et singultatis oscula mixta sonis, Ov. Tr. 3, 5, 16.
singultus, ūs, m. [singuli, and hence, an uttering of single sounds].
- I. Lit., a sobbing, speech interrupted by sobs (class.); sing.: multas lacrimas et fletum cum singultu videre potuisti, Cic. Planc. 31, 76; Lucr. 6, 1160; Ov. M. 11, 420; id. Tr. 1, 3, 42; Tac. H. 3, 10 al.
Plur., Cat. 64, 131; Ov. M. 6, 509; Hor. C. 3, 27, 74.
As a disease, hiccups, Sen. Ep. 47, 3; Plin. 20, 17, 73, § 189; 21, 18, 72, § 120; 23, 1, 27, § 54 al.
- II. Transf., a rattling in the throat of dying persons, Verg. A. 9, 415; id. G. 3, 507; Sen. Cons. ad Marc. 11, 4.
Of the clucking of a hen, Col. 8, 5, 3; 8, 11, 15; Pall. 1, 28, 6.
Of the croaking of a raven, Plin. 18, 35, 87, § 362.
Of the gurgling of water, Plin. Ep. 4, 30, 6.
singŭlus, a, um, v. singuli.
Sĭnis, is, m., = Σίνις, a mythical robber on the Isthmus of Corinth, who bound travellers to the tops of pine-trees which he had bent to the ground, and then, by letting go his hold, hurled them into the air; he was killed at last by Theseus, Prop. 3 (4), 22, 37; Ov. M. 7, 440; id. H. 2, 70; Stat. Th. 12, 576.
sĭnister, tra, trum (comp. sinisterior; sup. sinistimus, Prisc. pp. 605 and 607 P.; Fest. s. v. dextimum, p. 74; and s. v. sinistrae, p. 339 Müll.), adj. [etym. dub.; perh. from sinus (i. e. togae); cf. Pott, Etym. Forsch. 2, 555; the ending is a double comp. -is and -ter; cf.: magister, minister].
- I. Left, on the left, on the left hand or side (syn.: laevus, scaevus): manus sinistra (opp. dextra), Quint. 11, 3, 114: manus, Nep. Dat. 3; Quint. 11, 3, 159: bracchium, id. 11, 3, 141: latus, id. 11, 3, 99: numerus, id. 11, 3, 93; 11, 3, 113; 11, 3, 140: pes, id. 11, 3, 125; 11, 3, 159: cornu (opp. dextrum), Ter. Eun. 4, 7, 5; Caes. B. G. 7, 62; id. B. C. 2, 34; 3, 67 al.: pars, id. B. G. 2, 23; id. B. C. 2, 4 fin.: angulus castrorum, id. ib. 3, 66: ripa, Hor. C. 1, 2, 18: calceus, Suet. Aug. 92: tibia, Phaedr. 5, 7, 7 et saep.
As substt.
- 1. sĭnistrum, i, n. (sc. latus), the left side: reicere a sinistro togam, Quint. 11, 3, 144; so, in sinistrum, id. 11, 3, 109; 11, 3, 113; 11, 3, 114; 11, 3, 135.
- 2. sĭnistra, ae, f. (sc. manus), the left hand, the left: sinistrā impeditā satis commode pugnare non poterant, Caes. B. G. 1, 25; id. B. C. 1, 75 fin.; Quint. 11, 3, 131; 11, 3, 160; Suet. Claud. 21; Ov. M. 12, 89 et saep.
Used in stealing: natae ad furta sinistrae, Ov. M. 13, 111; cf. Cat. 12, 1; hence, of a thief’s accomplices: Porci et Socration, duae sinistrae Pisonis, id. 47, 1.
As bearing the shield and defending: idem (Afer) per allegoriam M. Caelium melius obicientem crimina quam defendentem, Bonam dextram, malam sinistram habere dicebat, Quint. 6, 3, 69
- B. Transf., the left side: cur a dextrā corvus, a sinistrā cornix faciat ratum? Cic. Div. 1, 39, 85: aspicite a sinistrā, id. Phil. 6, 5, 12: aspice nunc ad sinistram, Plaut. Merc. 5, 2, 38: sub sinistrā Britanniam relictam conspexit, Caes. B. G. 5, 8: miles dexterā ac sinistrā muro tectus, id. B. C. 2, 15; cf.: innumerabiles supra infra, dextrā sinistrā, ante post ejusmodi mundos esse, Cic. Ac. 2, 40, 125.
Rarely in plur.: sinistris repentino consilio Poetelii consulis additae vires (opp. dextra pars), Liv. 9, 27, 9.
Comp.: in sinisteriore parte (= sinistrā), Varr. L. L. 9, § 34 Müll.; so, cornu (opp. dexterius), Galb. ap. Cic. Fam. 10, 30, 4: bracchium, Suet. Dom. 17: mamma, Cels. 4, 1 med.: equus funalis, Suet. Tib. 6 fin.: rota, Ov. M. 2, 139.
Sup., v. supra init.
- II. Trop.
- A. Awkward, wrong, perverse, improper (poet. and in post-Aug. prose): mores, Verg. A. 11, 347: liberalitas, Cat. 29, 16: instituta (Judaeorum), Tac. H. 5, 5: natura (with prava), Curt. 7, 4, 10.
- B. Unlucky, injurious, adverse, unfavorable, ill, bad, etc. (poet. and in post-Aug. prose): arboribus satisque Notus pecorique sinister, Verg. G. 1, 444: interpretatio, Tac. Agr. 5 fin.; cf.: sermones de Tiberio, id. A. 1, 74; so, sermones, Plin. Ep. 1, 9, 5: fama eo de homine, Tac. A. 6, 32; 11, 19; id. H. 1, 51 fin.: rumor lenti itineris, id. ib. 2, 93 fin.: diligentia, Plin. Ep. 7, 28, 3 et saep.: pugna Cannensis, Prop. 3, 3 (4, 2), 9: studii signa sinistra mei, Ov. Tr. 5, 7, 64; v. also infra, C. fin.
With gen.: (Hannibal) fidei sinister, faithless, Sil. 1, 56 (cf.: pravos fidei, id. 3, 253).
Subst.: sĭnistrum, i, n., evil: (matrona) studiosa sinistri, Ov. Tr. 2, 257.
- C. With respect to auspices and divination, acc. to the Roman notions, lucky, favorable, auspicious (because the Romans on these occasions turned the face towards the south, and so had the eastern or fortunate side on the left; while the Greeks, turning to the north, had it on their right; cf. dexter, II. 2.): ita nobis sinistra videntur, Graiis et barbaris dextra, meliora. Quamquam haud ignoro, quae bona sint, sinistra nos dicere, etiam si dextra sint, etc., Cic. Div. 2, 39, 82; cf.: fulmen sinistrum auspicium optimum habemus ad omnes res praeterquam ad comitia, id. ib. 2, 35, 74 (with this cf. id. Phil. 2, 38, 99): liquido exeo foras Auspicio, avi sinistra, Plaut. Ep. 2, 2, 2; so, avi sinistra, id. Ps. 2, 4, 72; cf. cornix, Verg. E. 9, 15: volatus avium, Plin. Pan. 5, 3: tonitrus, Ov. Tr. 1, 9, 49.
Sometimes in the Greek sense (or in direct reference to the signif. B.), unlucky, unfavorable, inauspicious: di, precor, a nobis omen removete sinistrum, Ov. H. 13, 49: avibus sinistris, id. ib. 2, 115: sinistris auspiciis, Val. Max. 4, 7, 2 fin.: fulmen, Cic. Phil. 2, 38, 99: sinistram approbationem (opp. dextram), Cat. 45, 8 and 17; cf: sinistro pede proficisci, App. M. 1, p. 104, 23.
Hence, adv.: sĭnistrē, badly, wrongly, perversely: derisum semel exceptumque sinistre, Hor. A. P. 452: accipere, Tac. H. 1, 7; 3, 52 fin.: non tam sinistre constitutum est, Plin. Pan. 45, 5.
sĭnistĕrĭtas, ātis, f. [sinister, II. A.], awkwardness, untowardness, perversity (cf. the opp. dexteritas); perh. only in Plin. Ep. 6, 17, 3; 9, 5, 2.
‡ sĭnistĭmus, v. sinister init.
sĭnistra, ae, v. sinister, I. 2.
sĭnistrē, adv., v. sinister, II. C. fin.
sĭnistrorsus (collat. form sĭnis-trorsum, Hor. Epod. 9, 20; id. S. 2, 3, 50; and not contr. sĭnistrōversus, Lact. 3, 6, 4), adv. [contr. from sinistrovorsus, from sinister-vorto], towards the left side, to the left: hinc (Hercynia silva) se flectit sinistrorsus, Caes. B. G. 6, 25; Suet. Galb. 4; Front. Aquaed. 5: portu latent Puppes sinistrorsum citae, Hor. Epod. 9, 20: ille sinistrorsum, hic dextrorsum abit, id. S. 2, 3, 50: dextro aut sinistroversus, Lact. 3, 6, 4.
sĭnistrōversus, v. sinistrorsus init.
Sinnĭus, ia, the name of a Roman gens, e. g. Sinnius Capito, a Roman grammarian, Gell. 5, 21, 9.
Hence, Sinnĭānus, a, um, adj., of Sinnius: opinio, Gell. 5, 21, 14.
sĭno, sīvi, sĭtum, 3 (sinit, as archaic subj. pres. formerly stood, Plaut. Curc. 1, 1, 27; Verg. Cir. 239; but in the former passage has been corrected to sierit, Fleck.; and in the latter the clause is spurious.
Perf. sii, Varr. ap. Diom. p. 371 P.: siit, Ter. Ad. 1, 2, 24, acc. to Diom. l. l.; another old form of the perf. sini, Scaur. ap. Diom. l. l.; so, too, pluperf. sinisset, Rutil. ib.
Sync. perf. sisti, Plaut. Mil. 4, 2, 80: sistis, Att. ap. Cic. Sest. 57, 122.
Subj. sieris or siris, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106; cf. Trag. Rel. p. 84 Rib.; Plaut. Bacch. 3, 2, 18; id. Ep. 3, 3, 19; id. Trin. 2, 4, 120; an old formula, Liv. 1, 32: sirit, id. 28, 28, 11; 28, 34, 24: siritis, Plaut. Poen. 5, 1, 20: sirint, id. Bacch. 3, 3, 64; id. Merc. 3, 4, 28.
Pluperf. sisset, Liv. 27, 6: sissent, Cic. Sest. 19, 44; Liv. 3, 18; 35, 5, 11), v. a. [etym. dub.], orig., to let, put, lay, or set down; found so only in the P. a. situs (v. infra, P. a.), and in the compound pono (for posino, v. pono); cf. also 2. situs, I.
Hence, transf., and freq. in all styles and periods.
- I. In gen., to let, suffer, allow, permit, give leave (syn.: permitto, patior, tolero, fero); constr. usually with an obj.-clause, the subj., or absol., rarely with ut or an acc.
- (α) With obj.clause: exsulare sinitis, sistis pelli, pulsum patimini, Att. ap. Cic. Sest. 57, 122: neu reliquias sic meas sieris denudatis ossibus foede divexarier, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106: quin tu itiner exsequi meum me sinis? Plaut. Merc. 5, 2, 88: nos Transalpinas gentes oleam et vitem serere non sinimus, Cic. Rep. 3, 9, 16: non sinam tum nobis denique responderi, id. Verr. 1, 17, 54 B. and K.: praecipitem amicum ferri sinere, id. Lael. 24, 89: latrocinium in Syriam penetrare, id. Phil. 11, 13, 32: vinum ad se importari, * Caes. B. G. 4, 2 fin.: Medos equitare inultos, Hor. C. 1, 2, 51: magnum corpus Crescere sinito, Verg. G. 3, 206; Plaut. Poen. 3, 3, 11; cf.: Cato contionatus est, se comitia haberi non siturum, Cic. Q. Fr. 2, 6, 6: sine sis loqui me, Plaut. Ps. 3, 2, 50: sine me dum istuc judicare, id. Most. 5, 2, 22; so, sine dum petere, id. Truc. 2, 7, 67 et saep.
Pass.: vinum in dolium conditur et ibi sinitur fermentari, Col. 12, 17, 1: neque is tamen inire sinitur, id. 6, 37, 9: vitis suci gratiā exire sinitur, Plin. 14, 1, 3, § 16: hic accusare eum moderate, per senatus auctoritatem non est situs, Cic. Sest. 44, 95: sine te exorari, Plin. Ep. 9, 21, 3.
- (β) With subj. (so for the most part only in the imper.): sine te exorem, sine te prendam auriculis, sine dem savium, Plaut. Poen. 1, 2, 163: sine me expurgem, Ter. And. 5, 3, 29: Ch. At tandem dicat sine. Si. Age dicat; sino, id. ib. 5, 3, 24: ne duit, si non vult: sic sine astet, let him stand, Plaut. As. 2, 4, 54: sine pascat durus (captivus) aretque, Hor. Ep. 1, 16, 70: sine vivat ineptus, id. ib. 1, 17, 32: sine sciam, let me know, Liv. 2, 40, 5: sinite abeam viva a vobis, Plaut. Mil. 4, 2, 92: sinite instaurata revisam Proelia, Verg. A. 2, 669 et saep.
Poet. in the verb. finit: natura repugnat; Nec sinit incipiat, Ov. M. 3, 377.
- (γ) Absol. (syn.: pati, ferre); suspende, vinci, verbera: auctor sum, sino, Plaut. Poen. 1, 1, 18: nobiscum versari jam diutius non potes: non feram, non patiar, non sinam, Cic. Cat. 1, 5, 10: domum ire cupio: at uxor non sinit, Plaut. Men. 5, 5, 60: Ba. Ego nolo dare te quicquam. Pi. Sine. Ba. Sino equidem, si lubet, id. Bacch. 1, 1, 66: nate, cave; dum resque sinit, tua corrige vota, Ov. M. 2, 89: moretur ergo in libertate sinentibus nobis, Plin. Ep. 4, 10 fin.
- (δ) With ut: sivi, animum ut expleret suom, Ter. And. 1, 2, 17: sinite, exorator ut sim, id. Hec. prol. alt. 2: neque sinam, ut, id. ib. 4, 2, 14: nec dii siverint, ut hoc decus demere mihi quisquam possit, Curt. 5, 8, 13: neque di sinant ut Belgarum decus istud sit, Tac. A. 1, 43.
(ε) With acc.: sinite arma viris et cedite ferro, leave arms to men, Verg. A. 9, 620: per te, vir Trojane, sine hanc animam et miserere precantis, id. ib. 10, 598: neu propius tectis taxum sine, id. G. 4, 47: serpentium multitudo nisi hieme transitum non sinit, Plin. 6, 14, 17, § 43: at id nos non sinemus, Ter. Heaut. 5, 5, 7; cf.: non sinat hoc Ajax, Ov. M. 13, 219; 7, 174.
Sometimes the acc. is used elliptically, as in Engl., and an inf. (to be, remain, do, go, etc.) is to be supplied: Sy. Sineres vero tu illum tuum Facere haec? De. Sinerem illum! Ter. Ad. 3, 3, 42: dum interea sic sit, istuc actutum sino, I’ll let that by and by go, I don’t care for it, Plaut. Most. 1, 1, 68: me in tabernā usque adhuc sineret Syrus, id. Ps. 4, 7, 14: Ch. Ne labora. Me. Sine me, Ter. Heaut. 1, 1, 38: quisquis es, sine me, let me (go), id. Ad. 3, 2, 23.
- II. In partic.
- A. In colloquial language.
- 1. Sine, let: sine veniat! let him come! Ter. Eun. 4, 6, 1: insani feriant sine litora fluctus, Verg. E. 9, 43.
So simply sine! be it so! granted! very well! agreed, etc.: pulchre ludificor. Sine! Plaut. Truc. 2, 8, 6; id. As. 5, 2, 48; id. Aul. 3, 2, 11; id. Bacch. 4, 7, 13; Ter. Eun. 2, 3, 90 al.: sic sine, Plaut. Truc. 5, 4.
- 2. Sine modo, only let, i. e. if only: cur me verberas? … Patiar. Sine modo adveniat senex! Sine modo venire salvum, etc., Plaut. Most. 1, 1, 10.
So with subj.: sine modo venias domum, Plaut. As. 5, 2, 50 Fleck.
- B. Rarely like the Greek ἐᾶν, to give up, cease, leave a thing undone: Al. Vin vocem? Cl. Sine: nolo, si occupata est, Plaut. Cas. 3, 2, 14: tum certare odiis, tum res rapuisse licebit. Nunc sinite (sc. certare, etc.), forbear, Verg A. 10, 15.
- C. Ne di sirint (sinant), ne Juppiter sirit, etc., God forbid! Heaven forefend! Ch. Hoc capital facis … aequalem et sodalem liberum civem enicas. Eu. Ne di sirint, Plaut. Merc. 3, 4, 28; id. Bacch. 3, 3, 64; for which: ne di siverint, id. Merc. 2, 2, 51: illud nec di sinant, Plin. Ep. 2, 2, 3: ne istuc Juppiter O. M. sirit, urbem, etc., Liv. 28, 28, 11: nec me ille sierit Juppiter, Plaut. Curc. 1, 1, 27.
Hence, sĭtus, a, um, P. a., placed, set, lying, situate (syn. positus; freq. and class.).
- A. Lit.
- 1. In gen.: (gallinis) meridie bibere dato nec plus aqua sita siet horam unam, nor let the water be set before them more than an hour, Cato, R. R. 89: pluma Quae sita cervices circum collumque coronat, Lucr. 2, 802: (aurum) probe in latebris situm, Plaut. Aul. 4, 2, 2; 4, 2, 8: proba merx facile emptorem reperit, tametsi in abstruso sita est, id. Poen. 1, 2, 129: Romuli lituus, cum situs esset in curiā Saliorum, etc., Cic. Div. 1, 17, 30: in ore sita lingua est finita dentibus, id. N. D. 2, 59, 149: inter duo genua naribus sitis, Plin. 10, 64, 84, § 183: ara sub dio, id. 2, 107, 111, § 240: sitae fuere et Thespiades (statuae) ad aedem Felicitatis, id. 36, 5, 4, § 39 et saep.
Rarely of persons: quin socios, amicos procul juxtaque sitos trahunt exciduntque, Sall. H. 4, 61, 17 Dietsch; cf.: jam fratres, jam propinquos, jam longius sitos caedibus exhaustos, Tac. A. 12, 10: nobilissimi totius Britanniae eoque in ipsis penetralibus siti, id. Agr. 30: cis Rhenum sitarum gentium animos confirmavit, Vell. 2, 120, 1; cf.: gens in convallibus sita, Plin. 7, 2, 2, § 28.
- 2. In partic.
- a. Of places, lying, situate: locus in mediā insulā situs, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 106: in quo (sinu) sita Carthago est, Liv. 30, 24, 9: urbes in orā Graeciae, Nep. Alcib. 5: urbs ex adverso (Carthaginis), Plin. 5, 1, 1, § 4: insulae ante promunturium, id. 9, 59, 85, § 180: regio contra Parthiae tractum, id. 6, 16, 18, § 46 et saep.
- b. Of the dead, lying, laid, buried, interred (syn. conditus): declarat Ennius de Africano, hic est ille situs. Vere: nam siti dicuntur hi, qui conditi sunt, Cic. Leg. 2, 22, 57; cf.: redditur terrae corpus et ita locatum ac situm quasi operimento matris obducitur, id. ib. 2, 22, 56: siticines appellati qui apud sitos canere soliti essent, hoc est vitā functos et sepultos, Atei. Capito ap. Gell. 20, 2: C. Marii sitae reliquiae, Cic. Leg. 2, 2, 56: (Aeneas) situs est … super Numicium flumen, Liv. 1, 2 Drak.: Cn. Terentium offendisse arcam, in quā Numa situs fuisset, Plin. 13, 13, 27, § 84.
Hence the common phrase in epitaphs: HIC SITVS EST, HIC SITI SVNT, etc., Inscr. Orell. 654; 4639 sq.; Tib. 3, 2, 29.
Comically: noli minitari: scio crucem futuram mihi sepulcrum: Ibi mei sunt majores siti, pater, avus, etc., Plaut. Mil. 2, 4, 20.
- c. A few times in Tacitus for conditus, built, founded: urbem Philippopolim, a Macedone Philippo sitam circumsidunt, Tac. A. 3, 38 fin.; 6, 41: veterem aram Druso sitam disjecerant, id. ib. 2, 7 fin.: vallum duabus legionibus situm, id. H. 4, 22.
- B. Trop.
- 1. In gen., placed, situated, present, ready: hoc erit tibi argumentum semper in promptu situm, Enn. ap. Gell. 2, 29, 20 (Sat. v. 37 Vahl.): in melle sunt linguae sitae vostrae, Plaut. Truc. 1, 2, 76: quae ceteris in artibus aut studiis sita sunt, Cic. de Or. 1, 15, 65: quas (artes) semper in te intellexi sitas, Ter. And. 1, 1, 6: (voluptates) in medio sitas esse dicunt, within the reach of all, Cic. Tusc. 5, 33, 94.
- 2. In partic.: situm esse in aliquo or in aliquā re, to rest with, depend upon some one or something (a favorite figure with Cic., and found not unfreq. in other writers): in patris potestate est situm, Plaut. Stich. 1, 1, 52; cf.: assensio quae est in nostrā potestate sita, Cic. Ac. 2, 12, 37: hujusce rei potestas omnis in vobis sita est, judices, id. Mur. 39, 83; cf.: huic ipsi (Archiae), quantum est situm in nobis, opem ferre debemus, id. Arch. 1, 1: est situm in nobis, ut, etc., id. Fin. 1, 17, 57; cf. also: si causa appetitus non est sita in nobis, ne ipse quidem appetitus est in nostrā potestate, etc., id. Fat. 17, 40: summam eruditionem Graeci sitam censebant in nervorum vocumque cantibus, id. Tusc. 1, 2, 4: in officio colendo sita vitae est honestas omnis et in neglegendo turpitudo, id. Off. 1, 2, 4: qui omnem vim divinam in naturā sitam esse censet, id. N. D. 1, 13, 35: cui spes omnis in fugā sita erat, Sall. J. 54, 8: in armis omnia sita, id. ib. 51, 4: in unius pernicie ejus patriae sitam putabant salutem, Nep. Epam. 9 et saep.: res omnis in incerto sita est, Plaut. Capt. 3, 4. 4: tu in eo sitam vitam beatam putas? Cic. Tusc. 5, 12, 35: jam si pugnandum est, quo consilio in temporibus situm est, id. Att. 7, 9, 4: laus in medio, Tac. Or. 18.
1. sinon, an unknown herb, Plin. 27, 13, 109, § 136.
2. Sĭnon, ōnis, m., son of Æsimus, through whose perfidy the Trojans were induced to take the wooden horse within their city, Verg. A. 2, 79 sq.; Hyg. Fab. 108; Dict. Cret. 5, 12; Plin. 7, 56, 57, § 202.
Sinōnĭa, ae, f., an island in the Tyrrhenian Sea, now Sanone, Mel. 2, 7; Plin. 3, 6, 12, § 81.
Sĭnōpē, ēs (or -a, ae; cf. Zumpt ad Cic. Verr. 2, 1, 34, § 87, p. 166), f., = Σινώπη.
- I. A famous Greek colony in Paphlagonia, on the Euxine, the birthplace of Diogenes the Cynic and residence of Mithridates, now Sinoub, Mel. 1, 19, 9; Plin. 6, 2, 2, § 6; Cic. Verr. 2, 1, 34, § 87; id. Imp. Pomp. 8, 21; Tac. H. 4, 83 sq. al.: Sinopae, Cic. Agr. 2, 20, 53.
Hence,
- 1. Sĭnōpensis, e, adj., of or belonging to Sinope: colonia, Dig. 50, 15, 1 fin.
Plur. subst.: Sĭnōpenses, ĭum, m., the inhabitants of Sinope, Liv. 40, 2; Tac. H. 4, 83 fin.
- 2. Sĭnōpeus, a, um, adj., = Σινωπεύς, of Sinope, Plaut. Curc. 3, 72: Cynicus, i. e. Diogenes, Ov. P. 1, 3, 67.
- 3. Sĭnōpĭcus, a, um, adj., of Sinope: minium, Cels. 5, 6; 6, 6, 19.
- 4. Sĭnōpis, ĭdis, f. (sc. terra), a kind of red ochre found in Sinope, and used for coloring, Plin. 35, 6, 13, § 31; Vitr. 7, 7; Veg. 2, 16, 3 and 5.
- II. An earlier name for the town of Sinuessa, Liv. 10, 21, 8.
Sinti or Sintii, ōrum, m., a people of Macedonia: Heraclea ex Sintiis, Liv. 42, 51, 7.
Hence, Sintĭcus, a, um, adj., of or belonging to the Sintii, Sintian: Heraclea Sintica, Plin. 4, 10, 17, § 35; or, Sintice Heraclea, Liv. 45, 29, 6 and 7.
sĭnŭāmen, ĭnis, n. [sinuo], a bending, turning, winding (post-class.), Prud. Psych. 870; Juvenc. 1, 87; 3, 56; Sid. Carm. 22, 151.
sĭnŭātĭo, ōnis, f. [sinuo], a bending, bend, curve: corniculata lunae, Fulg. Myth. praef.
Sĭnŭessa, ae, f., a colony of the Latins, formerly called Sinope, in Campania, now ruins near Monte Dragone, Mel. 2, 4, 9. Plin. 3, 5, 9, § 59; Liv. 10, 21, 8; Cic. Att. 9, 15, A, 6; 9, 16, 1; Ov. M. 15, 715.
Hence, Sĭnŭessuānus, a, um, adj., of or belonging to Sinuessa: deversoriolum, Cic. Fam. 12, 20; id. Att. 14, 8, 1.
Absol.: mansi in Sinuessano, the Sinuessan estate, Cic. Att. 15, 1, B, 1: aquae, Plin. 31, 2, 4, § 8: ager, id. 2, 93, 94, § 208; cf. lacus, Mart. 11, 7, 12; 13, 11, 1: Petrinum, Hor. Ep. 1, 5, 5.
sīnum, i, n. (masc. collat. form sīnus, Plaut. Curc. 1, 1, 82; id. Rud. 5, 2, 31; for the form of the abl., sinu, Varr. ap. Non. 547, 23, we should perh. substitute sino; cf. Prisc. p. 714 P.) [1. sinus], a large, round drinking-vessel with swelling sides (like our bowls), esp. for wine (cf. Cic. Fragm. ap. Schol. Veron. ad Verg. E. 7, 33), Varr. L. L. 5, § 123 Müll.; id. ap. Non. 547, 23; Plaut. Curc. 1, 1, 75; 1, 1, 82; id. Rud. 5, 2, 32; Atta ap. Serv. Verg. E. 7, 33; Valgius ap. Philarg. Verg. G. 3, 177; Col. 7, 8, 2 al.; cf. Becker, Gallus, 3, p. 225 (2d edit.).
sĭnŭo, āvi, ātum, 1, v. a. [sinuo].
- I. Lit., to bend, wind, curve; to bow, to swell out in curves (perh. not ante-Aug.; most freq. in the poets; syn.: curvo, flecto): (anguis) sinuat immensa volumine terga, Verg. A. 2, 208; cf.: flexos corpus in orbes (anguis), Ov. M. 9, 64: (equus) sinuet alterna volumina crurum, Verg. G. 3, 192: imposito patulos calamo sinuaverat arcus, i. e. had bent, stretched, Ov. M. 8, 30; so, arcum, id. ib. 8, 381: nervum, Sen. Herc. Fur. 1198: Euphraten immensum attolli et in modum diadematis sinuare orbes, Tac. A. 6, 37: (anguis) immensos saltu sinuatur in arcus, Ov. M. 3, 42; cf.: gurges curvos sinuatus in arcus, id. ib. 14, 51: cornua Lunae sinuantur, id. ib. 3, 682; 14, 501; Cels. 8, 1 med.: muri per artem obliqui aut introrsus sinuati, bent inwards, i. e. with retreating angles, Tac. H. 5, 11; cf.: exercitus in cornua, sinuatā mediā parte, curvatur, Sen. Vit. Beat. 4: (Chaucorum gens) donec in Chattos usque sinuetur, extends in a curve, Tac. G. 35: Ionia se ambagibus sinuat, Mel. 1, 17: oceanum, Claud. Rapt. Pros. 1, 271.
- * II. Transf., to hollow out, excavate: adhuc sana rodendo, Cels. 7, 2, § 21.
sĭnŭōsē, adv., v. sinuosus fin.
sĭnŭōsus, a, um, adj. [1. sinus], full of bendings, windings, or curves; full of folds, bent, winding, sinuous (poet. and in postAug. prose; syn. tortuosus).
- I. Lit.: flexus anguis, Verg. G. 1, 244: volumina (serpentis), id. A. 11, 753: Maeander flexibus, Plin. 5, 29, 31, § 113: arcus, Ov. Am. 1, 1, 23: vela, Prop. 4 (5), 1, 15; Ov. H. 8, 23: vestis, id. M. 5, 68: folia lateribus, Plin. 16, 6, 8, § 19 et saep.
- II. Trop.
- A. Of style, full of digressions, diffuse: ratio narrandi, * Quint. 2, 4, 3: quaestio, Gell. 14, 2, 13.
- B. Sinuoso in pectore, in the recesses of my heart, Pers. 5, 27.
* Adv.: sĭnŭōsē, intricately, in a roundabout manner: dicere sinuosius atque sollertius, Gell. 12, 5, 6.
1. sĭnus, ūs, m.
- I. In gen., a bent surface (raised or depressed), a curve, fold, a hollow, etc. (so mostly poet. and in postAug. prose): draco … conficiens sinus e corpore flexos, folds, coils, Cic. poët. N. D. 2, 42, 106; so Ov. M. 15, 689; 15, 721: sinu ex togā facto, Liv. 21, 18 fin.
Of the bag of a fishing-net: quando abiit rete pessum, tum adducit sinum (piscator), Plaut. Truc. 1, 1, 15; so Juv. 4, 41; and of a hunter’s net, Mart. 13, 100; Grat. Cyn. 29; also of a spider’s web, Plin. 11, 24, 28, § 82.
Of the bend or belly of a sail swollen by the wind: velorum plenos subtrahis ipse sinus, Prop. 3, 9 (4, 8), 30; and so with or without velum, Tib. 1, 3, 38; Verg. A. 3, 455; 5, 831; Ov. A. A. 3, 500; Luc. 6, 472; Sil. 7, 242; Quint. 10, 7, 23; 12, 10, 37 al.
Of hair, a curl, ringlet: ut fieret torto flexilis orbe sinus, Ov. Am. 1, 14, 26; id. A. A. 3, 148.
Of the curve of a reaping-hook: falcis ea pars, quae flectitur, sinus nominatur, Col. 4, 25, 1 sq.
Of bones, a sinus: umeri, Cels. 8, 1 med.; cf. ulceris, id. 7, 2 med.: suppurationis ferro recisae, Col. 6, 11, 1; Veg. 4, 9, 3.
- II. In partic.
- A. The hanging fold of the upper part of the toga, about the breast, the bosom of a garment; also the bosom of a person; sometimes also the lap (= gremium, the predom. class. signif.; esp. freq. in a trop. sense).
- 1. Lit.: est aliquid in amictu: quod ipsum aliquatenus temporum condicione mutatum est. Nam veteribus nulli sinus, perquam breves post illos fuerunt, Quint. 11, 3, 137; cf. decentissimus, id. 11, 3, 140 sq.: (Caesar moriens) sinistrā manu sinum ad ima crura deduxit, quo honestius caderet, Suet. Caes. 82 (for which, of the same: togam manu demisit, Val. Max. 4, 5, 6); Tib. 1, 6, 18: praetextae sinus, Suet. Vesp. 5: ne admissum quidem quemquam senatorum nisi solum et praetentato sinu, id. Aug. 35: ut conchas legerent galeasque et sinus replerent, id. Calig. 46: cedo mihi ex ipsius sinu litteras Syracusanorum, Cic. Verr. 2, 5, 57, § 147: aurum in sinu ejus invenerunt, Quint. 7, 1, 30: paternos In sinu ferens deos, Hor. C. 2, 18, 27: nuda genu, nodoque sinus collecta fluentis, Verg. A. 1, 320: et fluit effuso cui toga laxa sinu, Tib. 1, 6, 14; cf.: micat igneus ostro, Undantemque sinum nodis irrugat Iberis, Stat. Th. 4, 265: ad haec, quae a fortunā sparguntur, sinum expandit, eagerly embraces, grasps, Sen. Ep. 74, 6: aliquid velut magnum bonum intra sinum continere, id. Vit. Beat. 23, 3; cf.: sinum subducere alicui rei, to reject, id. Thyest. 430.
Prov.: sinu laxo (i. e. soluto) ferre aliquid, i. e. to be careless about a thing, Hor. S. 2, 3, 172.
- b. Transf.
- (α) The purse, money, which was carried in the bosom of the toga (cf. supra, the passage, Quint. 7, 1, 30, and v. crumena; poet. and in post-Aug. prose): semper amatorum ponderat illa sinus, Prop. 2, 16 (3, 8), 12: quo pretium condat, non habet ille sinum, Ov. Am. 1, 10, 18: aere sinus plenos urbe reportare, Col. poët. 10, 310: plurium sinum ac domum inplere, Sen. Ben. 6, 43, 1: qui etiam condemnationes in sinum vertisse dicuntur … praedam omnem in sinum contulit, into his purse, Lampr. Commod. 14 fin.: avaritiae, Juv. 1, 88.
Hence, M. Scaurus Marianis sodaliciis rapinarum provincialium sinus, the pocketer, i. e. the receiver, Plin. 36, 15, 24, § 116; cf. Tac. H. 2, 92 fin.; 4, 14.
- (β) Poet., a garment, in gen.: Tyrio prodeat apta sinu, Tib. 1, 9, 72; 1, 6, 18: auratus, Ov. F. 2, 310: purpureus, id. ib. 5, 28: regalis, id. H. 13, 36; 5, 71; Stat. S. 2, 1, 133.
- (γ) The bosom of a person: manum in sinum alicui Inserere, Ter. Heaut. 3, 3, 2: gelu rigentem colubram sinu fovit, Phaedr. 4, 17, 3: opposuit sinum Antonius stricto ferro, Tac. H. 3, 10: scortum in sinu consulis recubans, Liv. 39, 43: tangitur, et tacto concipit illa sinu, i. e. utero, Ov. F. 5, 256: usque metu micuere sinus, dum, etc., id. H. 1, 45: horum in sinum omnia congerebant, Plin. Pan. 45.
- 2. Trop.
- a. The bosom, as in most other languages, for love, protection, asylum, etc. (usu. in the phrases in sinu esse, habere, etc.; syn. gremium): hic non amandus? hiccine non gestandus in sinu est? Ter. Ad. 4, 5, 75: iste vero sit in sinu semper et complexu meo, Cic. Fam. 14, 4, 3; cf.: postremum genus proprium est Catilinae, de ejus delectu, immo vero de complexu ejus ac sinu, id. Cat. 2, 10, 22: suo sinu complexuque aliquem recipere, id. Phil. 13, 4, 9; so (with complexus) id. ib. 2, 25, 61: (Pompeius), mihi crede, in sinu est, is very dear to me, id. Q. Fr. 2, 13, 1: Bibulum noli dimittere e sinu tuo, from your intimacy, id. ad Brut. 1, 7, 2: praesertim si in amici sinu defieas, on the bosom, Plin. Ep. 8, 16, 5: in hujus sinu indulgentiāque educatus, Tac. Agr. 4; so id. Or. 28; cf.: etsi commotus ingenio, simulationum tamen falsa in sinu avi perdidicerat, i. e. under the care or tuition, id. A. 6, 45 fin.: confugit in sinum tuum concussa respublica, i. e. into your arms, Plin. Pan. 6, 3; id. Ep. 8, 12, 1: optatum negotium sibi in sinum delatum esse dicebat, committed to his guardianship, care, Cic. Verr. 2, 1, 50, § 131; cf. Plin. Pan. 45, 2: respublica in Vespasiani sinum cessisset, Tac. H. 3, 69; 3, 19; Dig. 22, 3, 27: sinum praebere tam alte cadenti, protection, Sen. Ira, 3, 23, 6.
- b. The interior, the inmost part of a thing: alii intra moenia atque in sinu urbis sunt hostes, in the midst, in the heart of the city, Sall. C. 52, 35: in urbe ac sinu cavendum hostem, Tac. H. 3, 38; Sil. 4, 34; 6, 652; Claud. Eutr. 2, 575: ut (hostis) fronte simul et sinu exciperetur, in the centre, Tac. A. 13, 40: in intimo sinu pacis, i. e. in the midst of a profound peace, Plin. Pan. 56, 4.
- c. In sinu alicujus, in the power or possession of (postAug. and rare): opes Cremonensium in sinu praefectorum fore, Tac. H. 3, 19: omnem fortunam in sinu meo habui, Dig. 22, 3, 27.
- d. A hiding-place, place of concealment: ut in sinu gaudeant, gloriose loqui desinunt, qs. in their bosoms (or, as we say, in their sleeve), i. e. in secret, Cic. Tusc. 3, 21, 51; so of secret joy, Tib. 4, 13, 8: in tacito cohibe gaudia clausa sinu, Prop. 2, 25 (3, 20), 30; Sen. Ep. 105, 3; cf. also: plaudere in sinum, Tert. Pudic. 6: suum potius cubiculum ac sinum offerre contegendis quae, etc., the secrecy or concealment of her bed-chamber, Tac. A. 13, 13: abditis pecuniis per occultos aut ambitiosos sinus, i. e. in hidingplaces offered by obscurity or by high rank, id. H. 2, 92.
- e. Sinus Abrahae, the place of the spirits of the just (eccl. Lat.): sinum Abrahae, regionem non caelestem, sublimiorem tamen Inferis, Tert. adv. Marc. 4, 34.
- B. A bay, bight, gulf: ut primum ex alto sinus ab litore ad urbem inflectitur, Cic. Verr. 2, 5, 12, § 30; cf.: portus infusi in sinus oppidi, id. Rep. 3, 31, 43; 1, 3, 5; id. Imp. Pomp. 11, 31; id. Verr. 2, 5, 56, § 145; id. Att. 16, 6, 1; * Caes. B. C. 2, 32; Sall. J. 78, 2; Liv. 8, 24; Plin. 2, 43, 44, § 114 (Jahn, nivibus); Suet. Aug. 98; id. Tib. 16; Verg. A. 1, 243; 6, 132; Hor. C. 1, 33, 16; id. Epod. 10, 19.
- 2. Transf.
- (α) The land lying on a gulf, a point of land that helps to form it (perh. not ante-Aug.): segetibus in sinu Aenianum vastatis, Liv. 28, 5 Drak.: jam in sinum Maliacum venerat (with an army), id. 37, 6; Tac. A. 14, 9; id. H. 3, 66; id. Agr. 23; Plin. 6, 8, 8, § 23; Just. 2, 4, 26; 24, 4, 3.
- (β) A curve or fold in land, a basin, hollow, valley: Arpini terra campestri agro in ingentem sinum consedit, Liv. 30, 2, 12: subito dehiscit terra, et immenso sinu laxata patuit, Sen. Oedip. 582; id. Herc. Fur. 679; Plin. 2, 44, 44, § 115: jugum montis velut sinu quodam flexuque curvatum, Curt. 3, 4, 6: montium, id. 3, 9, 12.
2. sīnus, i, m., v. sinum.